ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤੁ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਮੱਥਾ ਝੁਕਾਇਆ, ਇਕ ਘੁਟਨਾ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਤੰਤੁ ਖਿੱਚ ਕੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨੱਕ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤੁ ਨੂੰ ਝੰਕਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਕੰਬ ਗਏ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੋਕ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, “ਧਨੁਸ਼ ਰਾਮ ਨੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੈ।” ਇਸ ਉਪਰੰਤ ਜਨਕ ਨੇ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਕੇ ਜਨਕ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਦਸ਼ਰਥ ਜੀ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਹ ਗੱਲ ਚਲਣ ਲੱਗ ਪਈ ਕਿ ਹੁਣ ਰਾਮ ਹੀ ਰਾਜ ਕਰਣਗੇ। ਪਰ ਕੈਕੇਈ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵਾਅਦੇ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।” ਦਸ਼ਰਥ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਰਾਣੀ ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਰਾਮ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਜੰਗਲ ਚਲੇ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਭਰਤ ਰਾਜ ਕਰੇ।” ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨ ਭੰਗ ਹੋਣ ਦੇ ਡਰ ਕਾਰਨ ਇਹ ਗੱਲ ਮਨ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਤੁਸੀਂ ਸੋਚੋ ਤੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਭਲਾ ਤੇ ਕੀ ਮਾੜਾ ਹੋਵੇਗਾ।” ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਜਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇਗਾ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਹਰਨ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੇਗਾ। ਫਿਰ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਖੁਮਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਣਗੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ, ਬਹੁਤ ਯੱਗ ਕਰੇਗਾ, ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਵਧੇਗਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।” ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਜੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਗੁਣ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਅਕਸਰ ਆਖਦੇ, “ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਾਮ ਦੀ ਵਿਦਾਈ ਦੇਖਣ ਨਾਲੋਂ ਮੌਤ ਚੰਗੀ ਹੈ।” ਫਿਰ ਰਾਮ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਉ, ਗੁਰੂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਇਕ ਦਿਨ ਦੇ ਲਈ ਇਕ ਉਪਵਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੰਝੇ, ਛਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ, ਇਕ ਹੀ ਜਨੇਊ ਪਾਇਆ, ਦੰਦ ਸਾਫ ਕੀਤੇ, ਇਕ ਤੰਤੂ ਨਾਲ ਜਟਾਂ ਬੰਧੀਆਂ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਲਾਈ, ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਰੁੱਖਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ, ਰਤਨ ਤੇ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਸੀਤਾ ਦੇ ਹਰਨ ਤੇ ਹੋਰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਰੀਆਂ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਘਣੇ ਆਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ। ਧਨੁਸ਼ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦੇ, ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ, ਇਕ ਵਾਨਰ ਦੇਖਿਆ—ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਵੇਹਰਾਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁੰਦਰੀਆਂ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ, ਘਾਹ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ, ਸਾਫ ਜਨੇਊ, ਬੜੀ ਚੰਚਲਤਾ, ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵੰਡਦਾ, ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦਾ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਪੱਖਾ ਕਰਦਾ, ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪੱਖਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਕੇਵਲ ਆਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਹ ਵਾਨਰ ਕੌਣ ਹੈ?” ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ?” ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਹਨੁਮਾਨ ਹਾਂ।” ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਸੁਗਰੀਵ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਦੂਜਾ ਮਨੁੱਖ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਸਵੈ ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਹਨ—ਜਵਾਨ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਸ਼ਾਮ ਰੰਗ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਲੰਮੇ ਬਾਂਹ ਜੋ ਘੁਟਣ ਤੱਕ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਬੜੀ ਯਸ਼ਸਵੀਤਾ ਵਾਲੇ, ਨਾਲ ਇਕ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ।” ਫਿਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਖੜੇ ਹਨ। ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਸੁਚਿਤ ਕਰ।” ਸੋ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਗਰੀਵ, ਜਲਦੀ ਉੱਠ ਕੇ, ਫੁੱਲ, ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਲੈ ਕੇ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਆਦਿਕ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਫਲ ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਅਰਜ਼ੋਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ। ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਕਿਸ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੋ, ਤਪਸਵੀਆਂ?” ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਰਾਹੀਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਅਸੀਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਤੇ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।” ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਮੈਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਮਦਦ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਲਈ ਆਏ ਹੋ।” ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਹੈ: ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਚੁਰਾ ਲਈ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕੌਣ ਲੈ ਗਿਆ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ। ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਮੁੱਖ ਕੰਮ ਹੈ, ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੂਜਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਾਂਗੇ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਂਗੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੇ—ਜੋ ਵੀ ਕਰਨਾ ਪਵੇ, ਕਰਾਂਗੇ।” ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਦ ਰਾਵਣ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਗਹਿਣੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਠਿਕਾਣੇ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਗਹਿਣੇ ਵਿਖਾਏ। ਰਾਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਛਾਣਿਆ, ਰੋ ਪਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਰਾਵਣ ਕਿੱਧਰ ਗਿਆ?” ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, “ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਗਿਆ ਹੈ।” ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਿਆ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?” ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਰਾਜ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਚਿੰਤਾ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੇਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਕੋਲੋਂ ਤੇਰੀ ਸੀਤਾ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਲੰਕਾ ਦੇ ਪਾਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।” ਇਹ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਲਲਕਾਰਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਸੁਗਰੀਵ ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਆਇਆ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ।” ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਵਿਚਕਾਰ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ; ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਸੋ ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਵਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।” ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜੰਗ ਲਈ ਲਲਕਾਰਿਆ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਾਥੀ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਝ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਉਂਦਾ। ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਆਏ ਹਨ; ਹੁਣ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ।” ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਰਾਮ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ; ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਤਾਕਤਵਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦਾ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜੇ ਰਾਮ ਆਪ ਜੰਗ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਲਈ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।