ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਮਹਾਨ ਜਨ ਸੰਤ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੀ ਧੀ ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਉੱਚ ਕੁਲ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਵਯੰਵਰ ਰਾਮ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਇਸ ਮਹਾ-ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਦੈਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਆਏ ਹਨ, ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤਵਰ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਝੂਠਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਲੱਗੇਗਾ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਚਿੰਤਾ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤੀ, "ਜੇ ਦਸ਼ਰਥ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਕਸ਼ਤਰੀਯ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਧੀ ਦਾ ਕੀ ਬਣੇਗਾ? ਉਹ ਕੀ ਭੇਜੇਗਾ, ਕੀ ਕਰੇਗਾ, ਕੀ ਕਰਵਾਏਗਾ? ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਛੱਡੋ। ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਹੋ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਰਾਮ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਕੇ ਮੇਰਾ ਜਵਾਈ ਕਿਵੇਂ ਬਣੇ?" ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਰਾਮ ਹੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਪਤੀ ਹੋਣਗੇ। ਅੱਜ ਹੀ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਤੁਹਾਡੇ ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨਾਲ ਜੋੜੋ।" ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਮੇਰਾ ਅਣ-ਤੰਨਾ ਹੈ; ਜਿਸਨੇ ਇਸਨੂੰ ਤੰਨ ਲਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਵਚਨ ਪੱਕਾ ਰੱਖੋ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰਾ ਆਪਣੇ ਸੰਗਤੀਆਂ ਸਮੇਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਇਸਨੂੰ ਚੁੱਕੋ!" ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਸ ਦੇ ਮਾਮਾ ਮਰੀਚਾ ਨੇ, ਜੋ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉੱਠੇ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਗੋਡੇ ਤੱਕ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਮਰੀਚਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਭੇਸ ਧਾਰ ਕੇ, ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੈਨੂੰ ਨਵਾਂ ਆਇਆ ਮਹਿਮਾਨ ਮੰਨੋ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ! ਇਹ ਰਹੀ ਸੀਟ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਬੈਠੋ।" ਮਹਿਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ," ਅਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਸੁਗੰਧ, ਫੂਲ, ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਿਥਿਆ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸੀਤਾ ਆਈ। ਉਹ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਲਟਾਂ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ ਕਿ 'ਇਹ ਹੈ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਦਿਲ।' ਉਸਦਾ ਮੱਥਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਭੰਵਾਂ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਮਲ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਨੱਕ ਤਿਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਨਾਜ਼ੁਕ, ਗੱਲਾਂ ਮਰਦਮ, ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕ, ਹੋਠ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ, ਦੰਦ ਅਨਾਰ ਦਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਚਿਨ ਸਾਂਪ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ, ਗਰਦਨ ਨਰਮ, ਛਾਤੀ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਗਲਿਆਂ 'ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਮੋਟੀ, ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਜ਼ੁਕ ਤੇ ਲਾਲ ਕਮਲ ਕਲੀ ਵਾਂਗ, ਉਂਗਲਾਂ 'ਤੇ ਗਹਿਣੇ, ਕਮਰ ਪਤਲੀ, ਨਾਭੀ ਗਹਿਰੀ, ਕੂਹਣੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ, ਜੰਗਾ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ, ਪੈਰ ਸੁੰਦਰ, ਗੁੱਟੀਆਂ 'ਤੇ ਗਹਿਣੇ, ਉਂਗਲਾਂ 'ਤੇ ਸਜਾਵਟ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਾਲੀ ਮਿਰਚ ਖਾਂਦੀ ਹੋਈ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਿਮਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਕਿਵੇਂ ਚੋਰੀ ਕਰਾਂ? ਕਿਵੇਂ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਾਂ? ਹੋਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ?" ਪਰ, ਮੌਕਾ ਨਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੰਨਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਅੰਤਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਝੁਕਾ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆ ਤੇ ਤੰਨਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਵਾਯੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੰਨਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਧਨੁਸ਼ ਵਾਯੂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਸਭ ਹੱਸ ਪਏ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਬਾਣਾ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਦੇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਆਇਆ। ਉਸਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਅਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਅਤੇ ਬਲੀ ਨੇ ਦੌੜ ਕੇ ਤੰਨਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਰਾਖਸ਼ਸ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੰਨ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆ, ਇਕ ਉਂਗਲ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਤੱਕ ਤੰਨਿਆ, ਅਤੇ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਹੋਰ ਸਭ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਕ ਦਿਨ ਧਨੁਸ਼ ਅਸਪ੍ਰਸ਼ ਹੋਇਆ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਆਏ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਛੂਹਿਆ। ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਆਏ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਪਰ ਚੁੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਸਟਾਫ ਅਤੇ ਚਾਮਰ ਵਾਲੇ ਆਏ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਫਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ, ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਛੂਹਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਚਾਰ ਚੱਕਰ ਲਾਏ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਚੁੱਕਿਆ, ਸਭ ਹੱਸ ਪਏ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਵੀ ਹਾਰ ਗਏ।" ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਤੰਦ ਲਾਉਣ ਲਈ ਗੋਡਾ ਰੱਖਿਆ, ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੰਦ ਖਿੱਚੀ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਸਭ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਧਨੁਸ਼ ਤੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨੱਕ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਉਂਗਲ ਰੱਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਨੂੰ ਵਾਜਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਹਿਲ ਗਏ। ਹਰ ਥਾਂ ਲੋਕ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਧਨੁਸ਼ ਰਾਮ ਨੇ ਤੰਨਿਆ!" ਜਨਕ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਇਕ ਸਮੇਂ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਇਆ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਮਿਲਣ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਚੱਲ ਪਈ ਕਿ ਰਾਮ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ। ਫਿਰ, ਕੈਕੇਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਧੀ, ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਨ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, "ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਮੰਗੀ ਹੋਈ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰੀ ਕਰੋ।" ਰਾਜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਕੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ?" ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਮ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਜੰਗਲ ਜਾਵੇ, ਭਰਤ ਰਾਜ ਕਰੇ।" ਵਚਨ ਤੋੜਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਵਸਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ, "ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਅੰਜਾਮ ਹੋਵੇਗਾ? ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ—ਵਿਚਾਰ ਕਰੋ ਤੇ ਦੱਸੋ।