ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਕੱਲ੍ਹ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ, ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਵਿਆਹ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੂਤ ਭੇਜ ਕੇ ਬੁਲਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਦੂਲੇ ਲਈ ਆ ਸਕਣ।” ਇਸ ਉੱਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਹੋਰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਰਾਤ ਭਰ, ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਟਾਹੁਣ ਭਰਦਾ, ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਆਰਾਮ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ। ਰਾਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਧਿਆਨ ਲਗਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੁਭਾਗਾ ਪਹਿਨੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਹਾਹਾ-ਤੁੰਬਰੂ ਆਦਿ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਵੇਦ, ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਗਣ, ਨੰਦੀ ਆਦਿ ਦੇ ਗਣਾਂ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੁਆਰਾ ਸਿਰ ਉਤੇ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਜੀ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਬੈਠਾਏ, ਪਾਨ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ, ਦੁੱਧ ਵਰਗੀ ਚਿੱਟੀ ਰੰਗਤ, ਕਾਲੇ ਕੰਠ, ਮੋਹਰੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਸੋਲਾਂ ਸਾਲਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਕੇਸਰ ਵਰਗੀ ਪੱਗ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣੇ, ਚਿੱਟੇ ਜਨੇਊ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਕੇਸਰ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਦੇ, ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗਾ ਗਰੂਰ ਵਾਲੇ, ਐਸੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਤ ਰੁਦ੍ਰੀਅ ਪਾਠ ਕੀਤਾ, ਕਾਮਨਾ ਨੂੰ ਹਵਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਢਿੱਡੇ ਟੇਕ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ: “ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਯਜਮਾਨ! ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰੂਪ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰੂਪ, ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦਾ ਰੂਪ, ਯੱਗ ਦਾ ਰੂਪ, ਸਤਿਕਾਰ ਦਾ ਰੂਪ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਰੂਪ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ! ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਵਰੂਪ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਭਗਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਆਸਾਨ, ਅਭਗਤਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਘੀ, ਦੁੱਧ, ਲੋਟਸ ਫੁੱਲ, ਨੰਦਿਆਵਰਤ, ਬਕੁਲ, ਚੰਬਲੀ, ਲਾਲ ਲੋਟਸ, ਗਰਮੀ ਦੇ ਪਾਣੀ, ਯਮ-ਨਿਯਮ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਸੰਯਮਤਾ, ਜਪ, ਸ੍ਰਾਧ, ਗਾਇਤਰੀ, ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮਾਂ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿੱਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਮੰਗ ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਚੱਕਰ ਵਿਖਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਯਾਦ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੁਭ ਯਾਦ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਜੇਤੂ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ!” ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਭਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਵਰ ਮੰਗ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਵੈਦੇਹੀ ਦਾ ਸਵਯੰਵਰ ਰਾਮ ਨਾਲ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤਵਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਬਚਨ ਝੂਠਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਜੇ ਦਸ਼ਰਥ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਧੀ ਦਾ ਕੀ ਬਣੇਗਾ? ਉਹ ਕੀ ਕਰੇਗਾ, ਕੀ ਭੇਜੇਗਾ, ਕੀ ਕਰਵਾਏਗਾ? ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਸਿਰਫ ਤੁਸੀਂ ਹੋ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਵਿਆਹ ਸ਼ੁਭ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ ਤੇ ਰਾਮ ਮੇਰਾ ਜਵਾਈ ਕਿਵੇਂ ਬਣੇ।” ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਰਾਮ ਹੀ ਸੀਤਾ ਦਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਅੱਜ ਹੀ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਦਾ ਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਵਾਓ।” ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਮੇਰਾ ਧਨੁਸ਼ ਅਣਤਣਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਤਾਣ ਸਕੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸੀਤਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਵਚਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰਾ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਜਤਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੱਖ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਬਲ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸਨੂੰ ਚੁੱਕੋ!” ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸਿਆ, ਉੱਚਲਿਆ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਗੋਡੇ ਤੱਕ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਮਾਮਾ ਮਾਰੀਚ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵਿਦੇਹ ਵਿੱਚ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਕਰਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਨਵੇਂ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਮੰਨੋ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸੁਆਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਇਹ ਰਹਿੜੀ ਹੈ, ਬੈਠੋ ਜੀ।” ਉਸ ਮਹਿਮਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।” ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਚਾਵਲ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਵੱਡੀ ਆਤਿਥੀਤਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ, ਛੇ ਸਵਾਦਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਸੋਨੇ ਦੀ ਥਾਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਸੀਤਾ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਵਰਗਾ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਾਲੀਆਂ ਘੁੰਘਰਾਲੂ ਲਟਾਂ ਹਿਲਦੀਆਂ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਰਹੀਆਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਯਮਤਾ ਤੋੜ ਰਹੀਆਂ, ਮੱਥਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਭੌਂਹਾਂ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਰਗੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਨੱਕ ਤਿਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗੀ, ਗੱਲਾਂ ਨਰਮ, ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕ, ਹੋਠ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੇ, ਦੰਦ ਦਾਣੇ ਵਰਗੇ, ਠੋਡੀ ਸ਼ੰਖ ਵਰਗੀ, ਗਰਦਨ ਸੁੰਦਰ, ਛਾਤੀ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਗਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਹਣੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਮੋਟੀਆਂ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਲਾਲੀ ਤੇ ਰਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਕਮਰ ਪਤਲੀ, ਨਾਭੀ ਗਹਿਰੀ, ਕਮਰ ਚੌੜੀ, ਜੰਗ੍ਹਾਂ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂੰਡ ਵਰਗੀਆਂ, ਪੈਰ ਸੁੰਦਰ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਸਜੀਆਂ, ਨੀਲਾ ਕਮਲ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਤੇ ਉਹ ਕਾਲੀ ਮਿਰਚ ਖਾਂਦੀ ਹੋਈ ਆਈ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਕਿਵੇਂ ਚੁਰਾ ਲਵਾਂ? ਕਿਵੇਂ ਗਲੇ ਲਾਵਾਂ? ਹੋਰ ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਪਰ ਮੌਕਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਹਰੇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵਧਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਮੋੜ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤਾਣਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਵਾਯੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤਾਣਨ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਉਸ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਭ ਹੱਸ ਪਏ। ਇਸੇ ਵਿੱਚ, ਬਾਣਾ ਅਸੁਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਕਈ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਿਦੇਹ ਪੁੱਜਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਚਮਕਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਦੋ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਤੇ ਬਲੀ ਅੱਗੇ ਵਧੇ ਤੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਰਾਖਸ਼ਸ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਨਾ ਸਕੇ, ਤੇ ਪਾਸੇ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਇਕ ਉਂਗਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਤਾਣਿਆ, ਤੇ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਹੋ ਗਏ। ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਦਿਨ ਧਨੁਸ਼ ਅਣਛੁਆ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਰਘੁਕੁਲ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਆਇਆ, ਧਨੁਸ਼ ਵੇਖਿਆ, ਛੁਹਿਆ। ਫਿਰ, ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਧਨੁਸ਼ ਵੇਖਿਆ, ਛੁਹਿਆ, ਪਰ ਹਿਲਾ ਨਾ ਸਕੇ। ਦਸਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਡੰਡਿਆਂ ਤੇ ਚਾਮਰਾਂ ਵਾਲੇ ਆਏ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਮ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਛੁਹਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕੀਤੀ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਚਕਾ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੱਸ ਪਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਵੀ ਹਾਰ ਗਏ!