ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ, ਧਨ, ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਹਿਰਣੀ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਹ ਸੁਗੰਧਿਤ, ਅਜੈਯ, ਸਦਾ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾ—ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇੱਥੇ 'ਸ਼੍ਰੀ' ਵਜੋਂ ਸੱਦਾ ਹਾਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਰਿਗਵੇਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਤਰੱਕੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਪਤਨੀ; ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਉਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸੀ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਹਨ। ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਹਨ, ਧਨ-ਵਾਨ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ; ਮਾਲਕ, ਨਰਮ, ਧਨ-ਧਨ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ, ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਹਨ; ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਮ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹਨ। ਉਹ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਦਇਆ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹਨ; ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਸੇਵਾ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹਰ ਥਾਂ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਕੁਝ 'ਕੁੰਵਲ-ਪਤੀ' ਦੇ ਹੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੁਰਤ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੇਵਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤਰ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਉਸ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਨਾਰਾਇਣ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਾਸਟਰ; ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਘਰ, ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼—all ਉਹੀ ਹਨ। ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ੁਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ; ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਨਿਰਗੁਣ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ। ਘਟਿਆਪਨ ਕੁਦਰਤੀ, ਖ਼ਾਮੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਕਰਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਝੂਠੀ ਸੰਸਾਰਿਕਤਾ ਵੈਦਾਂਤ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਥਾਈ ਹੈ; cosmic egg ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਰੂਪ ਵੀ ਨਾਸ਼ਵਾਨ ਹੈ। ਕੁਦਰਤੀ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਅਸਥਾਈਤਾ ਇੱਥੇ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਹੇ ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਹਰੀ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਖੇਡ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਖੇਡ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਨੇ ਚਾਰ ਤੇ ਦਸ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਟਾਪੂਆਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ। ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪੂਰਾ cosmic egg ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਪਰਤਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਮਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਾਲਾ, ਕਸ਼ਠਾ ਆਦਿ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਚਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਚੱਕਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਇੰਨੇ ਹੀ ਰਾਤਾਂ ਅਤੇ ਸਾਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਮਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅ-ਪ੍ਰਕਟ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। cosmic egg ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸੰਸਾਰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। egg ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੱਤ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਨ-ਧਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਖੇਡ ਲਈ, ਸੰਸਾਰ-ਮਾਇਆ ਦੀ ਰਚਨਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕੀਤੀ। ਅਗਿਆਨ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਮਾਇਆ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ—ਉਹ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਨਾਸ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਯੋਗਨਿਦਰਾ, ਮਹਾਂ ਮਾਇਆ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਅ-ਪ੍ਰਕਟ ਅਤੇ ਆਦਿ ਪਦਾਰਥ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਖੇਡ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਨਾਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਅਨੇਕਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਗੂੜ੍ਹਾ, ਅ-ਮਿਟਣ ਵਾਲਾ ਹਨੇਰਾ ਹੈ। ਉੱਤੇ, ਹੱਦ 'ਤੇ, ਵਿਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਤ-ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸਥੂਲ ਤੇ ਸੂਖਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ, ਫੈਲਾਅ ਅਤੇ ਸਿਕੁੜਨ—ਇਹ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਨਾਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਫਿਰ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਰੂਪ ਹੈ। ਹੁਣ, ਤਿੰਨ-ਵੰਡੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ; ਪ੍ਰਧਾਨਾ ਅਤੇ ਉੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਰਾਜਾ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਨਦੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸਦੀਵੀ ਤਿੰਨ-ਵੰਡੀ ਸੱਤਾ ਹੈ। ਅਮਰ, ਸਦੀਵੀ, ਅ-ਮਿਟਣ ਵਾਲਾ, ਅੰਤ-ਰਹਿਤ, ਸਰਵੋਤਮ ਆਸਰਾ; ਸ਼ੁੱਧ, ਸਤਵ-ਮਈ, ਦਿਵਿਆ, ਅ-ਵਿਨਾਸੀ—ਬ੍ਰਹਮਣ ਦਾ ਆਸਰਾ। ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗਾਂ ਵਾਂਗੂ ਚਮਕਦਾ, ਅ-ਮਿਟਣ ਵਾਲਾ; ਸਾਰੇ ਵੈਦਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਸ਼ੁੱਧ, ਰਚਨਾ ਜਾਂ ਨਾਸ ਤੋਂ ਅ-ਛੂਹਾ। ਅਣਗਿਣਤ, ਅ-ਉਮਰ, ਸਦੀਵੀ, ਜਾਗਣ, ਸੁਪਨੇ ਆਦਿ ਹਾਲਤਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਸੋਨੇ ਦਾ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਨਾ ਕੋਈ ਬਰਾਬਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਤਮ, ਨਾ ਸ਼ੁਰੂ, ਨਾ ਅੰਤ, ਸ਼ੁਭ; ਵਿਲੱਖਣ ਚਮਕ, ਸੁਖਦਾਈ, ਸਦਾ-ਸਦਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ। ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਾ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਆਸਰਾ; ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਚੰਦ, ਨਾ ਅੱਗ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਉਹ ਹਰੀ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਦੀਵੀ, ਅ-ਵਿਨਾਸੀ ਆਸਰਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ, ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ, ਨਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਨਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਹਰੀ ਦੇ ਆਸਰੇ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਆਸਰੇ ਵਿੱਚ, ਅ-ਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਕੋਈ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਇਹ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਅ-ਵਿਨਾਸੀ, ਵੈਦਿਕ ਰਾਜ਼, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਬੈਠੇ ਹਨ—ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਭਜਨ ਕਰਨਾ ਕੀ ਹੈ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਇੱਕਠੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।