ਇਕ ਵਾਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕੁਝ ਰਾਖ ਲੈ ਕੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਪੂਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈ?" ਉਹ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਵੇਦਿਕ ਗਿਆਨ 'ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਚੁਰੀਆਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ। ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੋ।" ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ, ਇੱਥੋਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇ ਸੌ ਸਾਲ ਮਜ਼ੇ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸੌ ਬਿਲਵਾ ਪੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ, ਫਿਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ—ਤੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਕਦੇ ਨਾ ਕਦੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਪੂਣ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਮ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।" ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਦੱਸਿਆ ਪੂਣ ਕਰਨ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਦਿਵਯ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜਨੇਉ ਪੜ੍ਹਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦ, ਛੇ ਉਪੰਗ, ਦੋ ਮੀਮਾਂਸਾ, ਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ, ਆਯੁਰਵੇਦ, ਸੰਗੀਤ, ਵਾਸਤੁਕਲਾ, ਸ਼ਕੁਨ, ਤੇ ਯੁੱਧ-ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਸਿਖਾਈਆਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਦੂਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵੱਲ ਭੇਜੇ। ਫਿਰ ਕੋਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀਦੇਹ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਰਾਮ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਜਾਓ।" ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਉਥੇ ਗਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਸ਼ੁਭ ਮੁਹੂਰਤ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ, ਆਯੋਧਿਆ ਆ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੁਚਿਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਲਦੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ, ਪਲਕੀ ਤੇ ਪਲੰਗਾਂ 'ਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ, ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਤੇ ਕਲਾ-ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ, ਗੰਧਰਵ ਪ੍ਰੇਮ-ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ, ਨਰ-ਨਾਰੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਨਰਮ ਤੇ ਮਜਬੂਤ, ਚੌੜੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਗਲਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਨਰਮ ਮੱਥੇ, ਕੌਲ-ਮੁਖ, ਲੰਬੇ ਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਝੁਮਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜੇ ਸਰੀਰ, ਜਵਾਕਾ-ਰੰਗੀ ਦੰਦ, ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਮੱਛੀਆਂ-ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ, ਸੀਪੀ-ਵਾਂਗ ਕੰਨ, ਵੱਡੇ ਮੋਤੀ-ਵਾਂਗ ਨੱਕ, ਆਇਨੇ-ਵਾਂਗ ਗਲ, ਤਿਲ-ਫੁੱਲ-ਵਾਂਗ ਨੱਕ, ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਝੁਕੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ, ਜੁਗਨੂ-ਵਾਂਗ ਹੋਠ, ਦੰਦਾਂ 'ਤੇ ਕਟਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਲੰਬੇ ਤੇ ਗੋਲ ਅੰਗ, ਗਠੀ ਹੋਈਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਕੌਲ-ਪੱਤਿਆਂ-ਵਾਂਗ ਬਾਂਹਾਂ, ਨਰਮ, ਚਮਕਦਾਰ, ਗੋਲ, ਪਤਲੇ ਕਮਰ, ਮਜਬੂਤ ਤੇ ਚੌੜੇ, ਗੋਲ, ਡਿੱਗੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਘੇਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਲਕੀਰਾਂ, ਮੋਠਾ-ਵਾਂਗ ਹਿੱਪ, ਹਾਥੀ-ਵਾਂਗ ਪੱਟ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ, ਕੇਲਾ-ਵਾਂਗ ਗੋਡੇ, ਗੋਲ ਨਹੀਂ ਪਿੰਡੀਆਂ, ਡਿੱਗੀਆਂ ਗਟ, ਲੰਬੇ ਤੇ ਨਰਮ ਉਂਗਲਾਂ, ਅਰਚ-ਵਾਂਗ ਪੈਰ, ਹੰਸ ਤੇ ਹਾਥੀ-ਵਾਂਗ ਚਾਲ, ਸੱਜਾ ਅੰਗੂਠਾ ਉਪਰਲੇ ਕਪੜੇ ਨੂੰ ਛੁਹਾਉਂਦੇ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਪੜਾ ਫੜਦੇ, ਗਲ 'ਤੇ ਕਪੜਾ ਰੱਖਦੇ, ਉਪਰਲਾ ਕਪੜਾ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਲਪੇਟਿਆ, ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਢਕਿਆ, ਸੱਜਾ ਪਾਸਾ ਖੁੱਲਾ, ਨਾਵਲ 'ਤੇ ਸਜਾਵਟ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰੀਤ ਲਈ ਆਈਆਂ ਨਾਰੀਆਂ। ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਪਤਲੇ, ਕੌਲ-ਵਾਂਗ ਛਾਤੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਘੱਟ ਬੋਲਦੀਆਂ, ਨਰਮ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਾਲ, ਅਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਨਾਰੀਆਂ ਵੀ ਆਈਆਂ। ਫਿਰ, ਵੀਦੇਹ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੱਕ ਕਰੋਸ਼ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ, ਅੰਬ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਬੱਚੇ, ਉੱਚ-ਨੀਚ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਮਹਿਲ, ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਛਾਲੇ-ਵਾਂਗ, ਰਾਖ-ਲਪੇਟੇ ਤਪਸਵੀ, ਰੁੱਖਾਂ ਹੇਠ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਨਾਰੀਆਂ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੋਲ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਝੀਲ-ਕਿਨਾਰੇ ਕੁੜੀਆਂ ਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀਆਂ, ਅਨੇਕ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲਲਚਾਉਂਦੀਆਂ, ਰੌਸ਼ਨ ਸਰੀਰ, ਅਨੇਕ ਵਿਲੱਖਣਤਾ, ਦਸ਼ਰਥ, ਮੰਤਰੀ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ। ਫਿਰ ਵੀਦੇਹ ਮਿਥਿਲਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਝੰਡਿਆਂ, ਮਹਿਲਾਂ, ਮੀਨਾਰਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਮੰਦਰਾਂ, ਚਤੁਰ ਨਾਰੀਆਂ, ਵੱਡਾ ਜਲ-ਮੰਡਪ, ਖਿਡਾਰੀ ਲੋਕ, ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਦੁਕਾਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲੀਆਂ, ਵਿਦਿਆਲਿਆਂ 'ਚ ਵੇਦ ਉਚਾਰਣ, ਮੀਮਾਂਸਾ ਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਟਿੱਪਣ, ਸਾਮ ਉਚਾਰਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਗ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਕੇਸਰੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਨਰਮ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਰੀਆਂ, ਪਾਨ-ਪ੍ਰੇਮੀ, ਜਵਾਕਾ-ਰੰਗੀ ਦੰਦ, ਨਰਮ ਤੇ ਰੁਖੀ ਬੋਲੀ, ਹਥ-ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ 'ਚ ਨਿਪੁਣ, ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ, ਨਰਮ ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰ ਹਿੱਪ 'ਤੇ, ਛਾਤੀਆਂ ਰਗੜਦੀਆਂ, ਖੱਬਾ ਮੋਢਾ ਸਜਾਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੋਤੀ-ਹਾਰ, ਜਵਾਕਾ-ਦੰਦ, ਨਰਮ ਮੁਸਕਾਨ, ਮਦਿਰਾ-ਘਰ, ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਗਲੀਆਂ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ, ਰੰਭਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਲਈ, ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਆਂ, ਕੇਸ 'ਚ ਸ਼ੁਭ ਹਲਦੀ, ਗੁੱਥੇ ਵਾਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਚਮਕਦੇ ਮੱਥੇ, ਨੱਕ ਤੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ, ਘੀ, ਧੂਪ, ਫਲ ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਵਸਤਾਂ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੁਭ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਠੀਆਂ: ਡੋਲ, ਨਗਾਰੇ, ਝੰਝ, ਸ਼ੰਖ ਆਦਿ ਗੂੰਜੇ। ਗਾਇਕ ਸ਼ੁਭ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਵੇਦ-ਪਾਠੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੁਭ ਵੇਦ-ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਲੱਗੇ; ਕੁਲ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ ਨਗਾਰੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਰੀਤਾਂ ਕਰਕੇ, ਰਥਚਾਲਕ ਤੇ ਭਟਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਵਿਦੇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਬਣੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਹੋਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਿਥਿਲਾ ਆਇਆ। ਵੀਦੇਹ ਨੇ ਉਸ ਦਿਵਯ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬਠਾ ਕੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਇਕ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਕਲ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਆਹ ਲਈ ਰਹੋ ਤੇ ਸਮਾਰੋਹ ਕਰਵਾਓ।" ਨਾਰਦ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਕਲ ਸੂਰਜੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦਾ ਸੰਯੋਗ ਹੈ; ਵਿਆਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਗਾਰਗਿਆ ਜੋਤਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਵਿਆਹ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਮੁਹੂਰਤ ਹੈ?" ਗਾਰਗਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕਲ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਾਰਦ ਤੇ ਗਾਰਗਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਇਹੀ ਹੈ?" ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਗਾਰਗਿਆ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਸ਼ੁਭ ਮੁਹੂਰਤ ਕਿਵੇਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰੇਂਗਾ?" ਗਾਰਗਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸ਼ੁਭ ਸਮਿਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਸ਼ੁਭ ਮੁਹੂਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ।" ਨਾਰਦ ਨੇ ਵੀ ਗਾਰਗਿਆ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ?" ਗਾਰਗਿਆ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਦੋਸ਼ ਉਚਾਰੇ: "ਉਲਕਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਲਾਠੀ, ਵਿਅਰਥਤਾ, ਤੇ ਕੰਪਨ—ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਕਾਰਜਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।" ਸਥਾਪਨਾ, ਵਿਆਹ, ਜਨੇਉ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਕਾਰਜਾਂ 'ਚ, ਅਸ਼ੁਭ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਕਾਰਜ ਕਰਨ 'ਚ ਦੋਸ਼ ਆਉਂਦੇ; ਵਿਆਹ ਵਰਗੇ ਕਾਰਜਾਂ 'ਚ, ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਦੋਸ਼ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਉਲਕਾ ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ, ਲਾਠੀ ਨਾਸ ਲਿਆਉਂਦੀ, ਵਿਅਰਥਤਾ ਮੌਤ ਲਿਆਉਂਦੀ, ਕੰਪਨ ਕਾਰਜ 'ਚ ਵਿਘਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ। ਨਾਰਦ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਾਰਗਿਆ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੂਰਜ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸ਼ੁਭ ਸਮਿਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਓ।" ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਹਨ?" ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਨਿਯਮ ਖੇਤਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ; ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਅਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦੇਹ, ਦਸ਼ਰਥ, ਰਾਮ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਹੋਰ, ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ, ਸ਼ੁਭ ਰੀਤਾਂ ਤੇ ਮੁਹੂਰਤਾਂ, ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਵਿਦਿਆਵਾਂ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਘੜੀ ਵੱਲ ਵਧੇ।