ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ, ਕਮਲ ਦੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤਾਜ਼ਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ—ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਗਲਵਕੜੇ, ਚੁੰਮਣ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਦੀਆਂ ਮੀਠੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਸਨ। ਉਸੇ ਰੰਗ-ਰੂਪ ਅਤੇ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਨਮੋਹਣ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਿਵਰਧਨ ਸੀ; ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਰੀਛ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ। ਦਸ਼ਰਥ, ਉਸਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਅਜੇ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਸਾਧਿਆ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਦਸ਼ਰਥ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਹਾਰ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੇ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਉਥੇ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ; ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ—"ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਝਲਕ, ਜਿਸਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਰਾਜਿਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤਾਂ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" ਇਸ ਲਈ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?" ਅਤੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ। ਸਾਧਿਆ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਪੂਰੇ ਮਾਰਗ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰਿ ਅਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਦੀ ਇਕੱਠੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਵ੍ਰਤਾਂ ਰੱਖੀਆਂ, ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ, ਵਿਅੰਜਨ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਗਊ ਦੇ ਘੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਮੂੰਗ ਦੇ ਆਟੇ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ, ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਕਪੜਿਆਂ, ਤੁਲਸੀ, ਯੂਥਿਕਾ, ਕਰਵੀਰਾ, ਨੀਲੇ ਅਤੇ ਲਾਲ ਕਮਲ, ਕੋਕਨਦਾ, ਡੋਣਾ, ਮਰੂਵਾ, ਮਦਨਕ, ਪਹਾੜੀ ਕਰਨਿਕਾ, ਕੇਤਕੀ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਜਾਂ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਸੋਲਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ, ਨਮਨ, ਨਾਚ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਖ਼ਿਮਾ ਮੰਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵ੍ਰਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਧਿਆ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਸਾਧਿਆ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਅਯੋਧਿਆ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰਕਾਮੇਸ਼ਟੀ ਯਜਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਯਜਨ ਦੀ ਅਗਨੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਯਜਨ ਰੂਪ ਆਇਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ—"ਇੱਛਾ ਮੰਗੋ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮਕ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣ, ਜੋ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋਣ।" ਫਿਰ ਚਾਰ ਰਾਜਕੁਇਨ—ਕੌਸ਼ਲਿਆ, ਸੁਮਿਤਰਾ, ਸੁਰੂਪਾ, ਅਤੇ ਸੁਵੇਸ਼ਾ—ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ।" ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੇ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਰਧਨਾ ਕੀਤੀ, "ਜੇ ਇਹ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਹਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਖ-ਚਕਰ-ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ—ਸਦਾ ਹਰੀ, ਮੈਂ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇੰਝ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਧਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ, ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਯਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਭੇਟ ਨੂੰ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਤੋਂ ਰਾਮ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਤੋਂ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੁਰੂਪਾ ਤੋਂ ਭਰਤ, ਅਤੇ ਸੁਵੇਸ਼ਾ ਤੋਂ ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਜਨਮ ਲਏ; ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਚਤੁਰਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਆਏ ਅਤੇ ਜਨਮ-ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ; ਰੂਪ, ਸ਼ੌਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਦੂਜੇ ਦਾ ਨਾਮ ਲਕਸ਼ਮਣ ਰੱਖਿਆ; ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਕਰਕੇ ਭਰਤ; ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਕਰਕੇ ਸ਼ਤਰੁਘਨ। ਨਾਮ ਦੇ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਵਧਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਚਲਣ ਲੱਗੇ, ਚਿਹਰਾ ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਵਾਂਗ, ਹੋਠ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ, ਨੱਕ ਉੱਚੀ ਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ, ਮੱਥਾ ਜਵੇਲ ਪੱਟੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਕੰਨ ਝੁਮਕੇ ਨਾਲ, ਛਾਤੀ ਮੋਤੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ, ਬਾਂਹਾਂ ਕੜਿਆਂ, ਚਮਕਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ, ਉੰਗਲੀਆਂ ਤੇ ਗੋਲਡ ਰਿੰਗ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਜਵੇਲ ਵਾਲਾ ਪੱਟਾ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਘੁੰਘਰੂ ਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਛੱਲੇ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲਵੇ 'ਤੇ ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਪੱਟੇ ਵਾਂਗ ਰੋੜ, ਚੌੜੀ ਕਮਰ, ਪਤਲੀ ਪਿੱਠ, ਡੂੰਘਾ ਨਾਬ, ਨੀਲ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਛਾਤੀ, ਸੰਖ ਵਾਂਗ ਗਰਦਨ, ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰਾ, ਅਰਧ-ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਮੱਥਾ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲ, ਗੋਦ 'ਚ ਖਿਲਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਕਮਲ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਾਂਗ ਰੰਗ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਾਂਗ directions-only ਕਪੜੇ—ਦਸ਼ਰਥ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਗਲਵਕੜਾ ਪਾਇਆ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਖੇਡਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੋਦ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ। ਇधर-ਉਧਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੰਗ ਕਰਦੇ, "ਪਿਤਾ, ਜਾਵਾਂ? ਪਿਤਾ, ਸੋਵਾਂ? ਪਿਤਾ, ਖੇਡਾਂ?"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ 'ਚ, ਰਾਜਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਖਾਣ ਲਈ ਆਏ, ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਆਪਣੀ ਮਾਸੂਮ ਖੇਡ 'ਚ ਲੀਨ, ਆਪਣੇ ਕਈ ਖੇਡ-ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਦੌੜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਖੀ ਜਵੇਲ ਵਾਲੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਥਾਲੀ 'ਚੋਂ ਖਾਣਾ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮੰਨਿਆ। ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਨੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਈ ਮਾਸੂਮ ਖੇਡਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਰੋਣ ਲੱਗੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਬੱਚੇ, ਰੋਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, "ਇਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੀ ਹੋਇਆ?" ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ, ਕੁਝ ਰਾਖ ਲੈ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਵਾਇਆ। ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ?" ਉਹ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ, "ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਵੇਦ ਗਿਆਨ 'ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ। ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਧਨ ਚੁਰਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ। ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਸੋਚੋ।" ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੁਣ, ਇੱਥੋਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਭੋਗ ਕੇ, ਗੰਗਾ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸੌ ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।" ਕਦੇ, ਐਸਾ ਪੁੰਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਵਾਸ ਦਿਆਂਗਾ; ਫਿਰ, ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਵੇਦ, ਛੇ ਉਪਾਂਗ, ਦੋ ਮੀਮਾਂਸਾ, ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ। ਫਿਰ, ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ, ਆਯੁਰਵੈਦ, ਸੰਗੀਤ, ਵਾਸਤੁ, ਲਕੜੀਆਂ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਸਿਖਾਈਆਂ। ਫਿਰ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੇ ਖੇਤਰਾਂ 'ਚ ਦੂਤ ਭੇਜੇ। ਫਿਰ, ਕੋਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ—"ਰਾਜਨ, ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਦੇਹ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਧੀ, ਵੈਦੇਹੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਮ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੁਣ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਜਾਓ।" ਫਿਰ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ; ਉਹ ਉਥੇ ਗਏ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ, ਅਯੋਧਿਆ ਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ, ਪਲਕੀਆਂ, ਤੇ ਸਜੀਆਂ ਕਾਠੀਆਂ 'ਚ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ; ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਦੇ ਜਾਨਕਾਰ, ਕਲਾ-ਕੁਸ਼ਲ, ਗੰਧਰਵ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਨਰਮ ਤੇ ਮਜਬੂਤ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਮੱਥੀਆਂ, ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ, ਲੰਮੇ ਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲ, ਬੰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਨ-ਝੁਮਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਜਵਾਕ-ਲਾਲ ਦੰਦ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਮੱਛੀ-ਆਖਾਂ, ਸ਼ੰਖ-ਕੰਨ, ਵੱਡੇ ਮੋਤੀ ਵਾਲੀ ਨੱਕ, ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਗੱਲਾਂ, ਤਿਲ-ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਨੱਕ, ਮੱਧ 'ਤੇ ਵਕਰੀ ਛਾਤੀ, ਜुगਨੂ-ਵਾਂਗ ਹੋਠ, ਦੰਦਾਂ 'ਤੇ ਕਟਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਲੰਬੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਲੱਤਾਂ, ਗੋਲ, ਨਰਮ, ਪਤਲੀਆਂ ਕਮਰਾਂ, ਚੌੜੀਆਂ, ਗੋਲ, ਡਿੱਗੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਵੇਲ-ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਕਪੜੇ 'ਚ ਘੇਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀਆਂ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਰੇਖਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਫੜਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਹਥਾਂ ਨਾਲ ਕਪੜਾ ਫੜਕੇ, ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਕਪੜੇ ਦਾ ਕੋਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਪਰਲਾ ਕਪੜਾ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਢੱਕਿਆ, ਸੱਜਾ ਪਾਸਾ ਖੁੱਲਾ, ਨਾਬ 'ਤੇ ਸਜਾਇਆ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰੀਤ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਆਈਆਂ ਔਰਤਾਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਈ।