ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ੍ਰੀ ਰਾਮ ਨੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ—ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਸਨੇ ਇਹ ਕਥਾ ਰਚੀ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ।” ਜਾਂਬਵਾਨ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ—ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਟਿਕੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਰਾਮਾਯਣ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਨੇਕਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ਼ਰਥ—ਜੋ ਰਥ-ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕਰਦੇ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਉੱਚ ਚਿੱਤ ਤੇ ਨਗਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ—ਉਸਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆ ਦਾ ਪੁਤਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸੌ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਹਿਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਵਿਟਰਸ਼੍ਰਵਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦੰਡ-ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਸਾਧਿਆ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਜੀਵ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਇਆ, ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਸਾਧਿਆ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਸਾਧਿਆ ਦਾ ਪੁਤਰ, ਭੂਸ਼ਣ, ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ, ਦਸ਼ਰਥ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਪਰ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ, ਭੂਸ਼ਣ—ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਿੰਗਾਰ ਸੀ—ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਮੈਂ ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜੇ ਇਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪਤਨੀ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?” ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਨਵੇਂ, ਕੋਮਲ ਕਮਲ-ਪਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਪ੍ਰੇਮ-ਭਰੇ ਹੱਥਾਂ, ਚੁੰਬਨਾਂ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਅਸਰ ਦਿਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਤੇ ਉਮਰ ਦੇ, ਇੱਕ ਮਨਮੋਹਣੇ ਪੁਤਰ, ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਿਵਰਧਨ, ਨੂੰ ਭਾਲੂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ ਸੀ; ਉਸਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਿਲੋਂ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ। ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਧਿਆ ਵੀ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਸ਼ਰਥ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਹਾਰ ਦੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੇ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, “ਪੁਤਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਪੁਤਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੱਤਾਂ ਵੀ ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਪੁਤਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਲਈ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਮੈਂ ਪੁੱਛਾਂਗਾ, ਐਸਾ ਪੁਤਰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?”—ਤੇ ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਸਾਧਿਆ ਨੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਪੂਰੇ ਮਾਰਗ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਹਰੀ ਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਦੀ ਇਕੱਠੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਸਾਰੀਆਂ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ, ਵਿਅੰਜਨ, ਤੇ ਫੁੱਲ ਦਿਓ; ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੇ ਘੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਓ, ਮੂੰਗ ਦੀ ਪੀਠ ਨਾਲ ਲਗਾਉ, ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਫਿਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਓ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਕਸਤੂਰੀ, ਅਗਰੁ, ਕਾਲੀ ਹਿਰਨ ਦੀ ਕਸਤੂਰੀ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਤੂਲਸੀ, ਯੂਥਿਕਾ, ਕਰਵੀਰ, ਨੀਲਾ ਕਮਲ, ਲਾਲ ਕਮਲ, ਕੋਕਨਾਦ, ਦ੍ਰੋਣ ਫੁੱਲ, ਮਰੂਵਾ, ਮਦਨਕ, ਪਹਾੜੀ ਕਰਣਿਕਾ, ਕੇਤਕੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਪਲਬਧ ਹੋਣ, ਸਜਾਓ; ਬਾਰਹ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਜਾਂ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਸੋਲਾਂ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਨਮਨ, ਨ੍ਰਿਤ, ਤੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗੋ।” “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤ ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਮਰਿਆਦਾ ਵਾਲਾ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ,” ਸਾਧਿਆ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ, ਸਾਧਿਆ ਨੂੰ ਉਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਅਯੋਧਿਆ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮੇਸ਼ਟੀ ਯਜਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਯਜਨ-ਕੁੰਡ ਵਿਚੋਂ, ਸੰਖ, ਚਕਰਾ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਯਜਨ-ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, “ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੋ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, “ਮੇਰੇ ਲਈ ਧਰਮਵਾਨ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਪੁਤਰ ਹੋਣ।” ਫਿਰ, ਚਾਰ ਰਾਣੀਆਂ—ਕੌਸ਼ਲਿਆ, ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ, ਸੁਰੂਪਾ, ਤੇ ਸੁਵੇਸ਼ਾ—ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਜ਼ਾਹਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, “ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਤਰ ਮਿਲੇ।” ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਪੁਤਰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਵੇ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਇਹ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਹੇ ਹਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਸੰਖ, ਚਕਰਾ, ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਸਦਾ-ਹਰੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਦੇ ਘਰ ਤੇਰੇ ਪੁਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗਾ।” ਹਰੀ ਨੇ ਯਜਨ-ਭਾਗ ਨੂੰ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਦੇ ਘਰ ਰਾਮ, ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਘਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੁਰੂਪਾ ਦੇ ਘਰ ਭਰਤ, ਤੇ ਸੁਵੇਸ਼ਾ ਦੇ ਘਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਜਨਮ ਲਏ; ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਆਏ, ਜਨਮ ਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ; ਰੂਪ, ਸ਼ੌਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਮੰਗਲਮਈ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ; ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭਰਤ ਨਾਮ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਮ ਦੇ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਤੇ ਚੌਕਸ ਪੁਤ੍ਰ ਵਧਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਦੇਖਿਆ—ਜਿਸਦੇ ਪੈਰ ਚਲਣ ਲੱਗੇ, ਚਿਹਰਾ ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਵਾਂਗ, ਹੋਠ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ, ਨੱਕ ਉੱਚਾ ਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਪੱਟੀ, ਕੰਨਾਂ 'ਤੇ ਝੁਮਕੇ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮੋਤੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਕੰਗਣ, ਚਮਕਦੇ ਗਹਣੇ, ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਗਹਿਣਾ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਘੁੰਘਰੂ ਤੇ ਪੈਰ ਦੀਆਂ ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲਵੇ 'ਤੇ ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਮੋਟੇ ਪੱਟ, ਚੌੜੀ ਕਮਰ, ਗਹਿਰੀ ਨਾਭੀ, ਨੀਲਮ ਵਾਂਗ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ, ਸੰਖ ਵਾਂਗ ਗਰਦਨ, ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰਾ, ਅਰਧ-ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਮੱਥਾ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲ, ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਪੀਲਾ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਕਮਲ-ਪਤੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਾਂਗ, ਰਾਮ—ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਚੁੰਬਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਛੋਟਾ ਰਾਮ, ਖੇਡਤੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੋਦ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕੁਝ ਬੋਲਿਆ। ਇਧਰ-ਉਧਰ ਤੱਕਦਾ, ਕੁਝ ਮੰਗਦਾ, ਕਹਿੰਦਾ, “ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਜਾਵਾਂ? ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਸੌਂਵਾਂ? ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਖੇਡਾਂ?”—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਤਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਖਾਣ ਲਈ ਆਇਆ, ਰਾਮਚੰਦਰ, ਮਨ ਵਿਚ ਖੇਡ-ਭਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਦੌੜ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੜੀ ਹੋਈ ਪਤਿਲੀ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਖਾਣਾ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਮੌਜ-ਮਸਤੀ ਸਮਝਿਆ। ਰਾਮਚੰਦਰ ਨੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹੋਰ ਕਈ ਖੇਡਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਮ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਿਆੜੀ ਨਾਲ ਹਵਾ ਆਈ, ਰਾਮ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਰਾਮ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਇਧਰ-ਉਧਰ ਰੋਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ?