ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਆਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਦੀ ਲੰਬੀ ਮਿਹਨਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਾਰਤ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਹੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੂਰੇ ਭਾਰਤ ਦਾ ਗਿਆਨ ਸੁਣ ਕੇ ਸਮਝਾਇਆ, ਸਾਰੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ ਇਹ ਅਮੋਲ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਭਾਰਤ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦਾ ਯੋਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਨਿਯਮਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਹਾਭਾਰਤ ਦਾ ਪਾਠ ਜਾਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇਕ ਭਾਗ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰੇ ਜਾਂ ਕਈ ਭਾਗਾਂ ਦੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ੍ਰੇਸਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗਤਾ ਮੰਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਭਾਰਤ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਉਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਕੱਪੜੇ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ। ਜਦੋਂ ਆਦਿਪਰਵ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ, ਤਿੰਨ ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋਵੇ, ਸਭਾਪਰਵ 'ਤੇ ਸੋਨਾ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਭੀ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ, ਆਰਣਯਕ ਅਤੇ ਸਵਰਗਾਰੋਹਣ ਪਰਵਾਂ 'ਤੇ ਭੀ ਆਦਿਪਰਵ ਵਾਲੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਰਣ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ, ਵੀਰਾਟ, ਸ਼ਲਯ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਪਰਵਾਂ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਸੁਚੱਜੇ ਕੱਪੜੇ ਜਾਂ ਦੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਕਕੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਛੋਟੇ ਪਰਵਾਂ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਕਕੇ ਭੇਟ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਹਰਿਵੰਸ਼ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਇਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਕਕਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੂਰੇ ਭਾਰਤ ਦਾ ਪਾਠ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜਮੀਨ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਰਾਮਾਇਣ ਦਾ ਪਾਠ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਭਾਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਜਮੀਨ ਦੇਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੋਨਾ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜਿਹੜਾ ਭੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ! ਧਨ, ਧਰਮ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ—even ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਵੀ—ਇਸ ਦੇ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਜਾਣ ਸਕੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਵਿਆਖਿਆਕਾਰ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਵਾਹਨ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ—ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਪੁਰਾਣੇ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਭੀ ਪੜ੍ਹਣੇ ਤੇ ਸੁਣਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਛੱਤੀ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਭੀ ਮਨ ਦੀ ਅਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰਾਣ ਪਹਿਲਾ, ਪਦਮ ਦੂਜਾ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਤੀਜਾ, ਅਤੇ ਸ਼ੈਵ ਚੌਥਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਭਾਗਵਤ ਪੰਜਵਾਂ, ਭਵਿਸ਼ਯ ਛੇਵਾਂ, ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਪੁਰਾਣ ਸੱਤਵਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਅੱਠਵਾਂ, ਅੱਗਨੇਯਾ ਨੌਵਾਂ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਦਸਵਾਂ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲਿੰਗ, ਵਾਮਨ, ਸਕੰਦ, ਮਤਸ, ਕੂਰਮ, ਵਾਰਾਹ ਅਤੇ ਗਾਰੁੜ ਭੀ ਉਲੇਖਿਤ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਇਹ ਅਠਾਰਾਂ ਪੁਰਾਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਉਪਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਨਤਕੁਮਾਰਾ ਪਹਿਲਾ, ਫਿਰ ਨਰਸਿੰਹ, ਤੀਜਾ ਆੰਡਾ, ਚੌਥਾ ਦੌਰਵਾਸਸਾ; ਫਿਰ ਇਕ ਹੋਰ ਨਾਰਦ, ਕਪਿਲ, ਮਾਨਵ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਵਾਰੁਣ, ਕਾਲਿਕਾ, ਮਹੇਸ਼, ਸਾਂਬ, ਸੌਰ, ਪਾਰਾਸ਼ਰ, ਮਾਰੀਚ ਅਤੇ ਭਾਰਗਵ ਵੀ ਹਨ। ਕੌਮਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੁਰਾਣੇ ਮਿਲਾ ਕੇ ਅਠਾਰਾਂ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਮਾਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਠਾਰਾਂ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਵਨ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ “ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ” ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਪੰਦਰਾਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਮ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਅਦਾ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਹਾਲੇ ਭੀ ਗਰਮ ਸੀ, ਪਰ ਅਸਤ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਪਣੀ ਸੰਧਿਆ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ। ਉਸ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨੀ ਗਾਇਕ ਤੇ ਭੱਟ, “ਹਾ ਹਾ” ਤੇ “ਹੂ ਹੂ” ਦੇ ਨਾਲ਼ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਰਾਘਵ ਦੇ ਚਰਨ ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਧੋਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉੱਤਮ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਾ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਸ਼ਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿੰਨ ਜਲਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਖੜਕਣ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ। ਵਰੁਣ ਦੀ ਉਚਿਤ ਰੀਤ ਨਾਲ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦੀ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦੁਆਰਾ ਚਰਨ ਧੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਭੱਟਾਂ ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਹ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਆਸਮਾਨ ਚੰਨਣ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਐਵੇਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅੰਬਰ 'ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਲਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਛੱਤਰੀ ਵਰਗਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਤਮ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਵਿਭਿੰਨ ਆਸਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਰਾਘਵ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਬੰਦਰ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਜਾ ਜਨ ਸ਼ੰਭੂ ਉਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ: “ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ—ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ?” ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਵਾਇਆ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ। “ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬੜੀ ਅਦਭੁੱਤ ਤੇ ਮੇਰੇ ਆਪ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਪਰ, ਇਹ ਰਾਖਸ ਮਾਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ?” ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। “ਕੁੰਭਕਰਨ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਦਸ ਸੀਸ ਵਾਲਾ ਭੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਫਿਰ ਇਹ ਰਾਮਾਇਣ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਿਖੀ ਗਈ। ਇਹ ਕੌਣ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਫੈਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਕੀ ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ ਜਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ?” ਫਿਰ, ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਹਾਣੀ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ: “ਇਹ ਰਾਮਾਇਣ ਤੁਹਾਡੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਦੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।” ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮਚੰਦਰ ਨੇ ਅੱਗੇ ਬਚਨ ਉਚਾਰੇ...