ਰਾਮ ਜੀ, ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਪੰਦਰਾਂ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੋ ਗੁਣੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਥਾ ਸਲਸਲੇਵਾਰ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸਮਝਾਉਣ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਚਲਦੀ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੁਰਾਣਕ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਪਾਨ ਆਦਿ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਮੁੜ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣਾ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਵੀ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—even ਜੇਕਰ ਉਹ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਹੀ ਸੁਣ ਲਵੇ। ਉਸ ਦਿਨ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—even ਜੇਕਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ, ਸੋਨਾ ਚੋਰੀ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹੋਰ ਪਾਪ—even ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਾਪ—ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਜਨਮ ਵਿਚ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਪਾਪ, ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਦੋਹਾਂ ਦੇ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਲਿ-ਯੁਗ ਵਿਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਪਰ ਅਧੂਰੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵੀ ਫਲ ਦੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਹੀ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਭਾਵਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕਰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪੜ੍ਹਨ, ਨਾ ਤਪ, ਨਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਨਾ ਯਜਨ—ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਨ ਦੇ ਨਿਸਚਿਤ ਫਲ ਦੇ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ, ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਪਰ ਵਸਣ ਨਾਲ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁਰਾਣਾ-ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਆਚਾਰਯ ਸਤਕਾਰਯੋਗ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਚਾਰਯ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਅਸਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਰਾਮ ਜੀ, ਪਿਸਾਚ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੀ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪੁਰਾਣਾ-ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਪੁਰਾਣਾ-ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨ-ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਕ ਆਚਾਰਯ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਪੁਰਾਣਕ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਕੀ, ਕਿੰਨਾ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ? ਕਿਹੜਾ ਪੁਰਾਣਾ ਅਤੇ ਕਿਹੜਾ ਪੁਰਾਣ-ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਆਚਾਰਯ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ, ਤੇਲ ਜਾਂ ਘੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਇਕ ਪੂਰਾ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਘਰ ਪੁਰਾਣਾ-ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਵਧ ਦਵੋ, ਉਨਾ ਵਧ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ। ਹੋਰ ਧਨ, ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ, ਨਰਮ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਸੰਗਠਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਗਹਣੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਰੋਜ਼ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲ, ਜਾਂ ਕੇਵਲ ਸੁਗੰਧ, ਜਾਂ ਕੇਵਲ ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ਫਲ ਭੇਟ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪਾਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਨਮਨ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਦਾਨ ਆਦਿ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਵਧੀਕ, ਜਿਵੇਂ ਜਮੀਨ, ਸੋਨਾ ਆਦਿ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਆ ਕੇ ਨਾ ਸੁਣੇ। ਕਥਾ-ਸਭਾ ਜਾਂ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਲੋਂ, ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿਚ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਿਵੇਂ ਰਾਮ ਜੀ, ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣ-ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵੱਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਨਿੰਦਤ, ਅਪਵਿੱਤਰ, ਚਲਣ-ਚਲਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਵੇਦ-ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਗਲਤ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, ਅੰਗ-ਵਿਕਲ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪਹਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਚੋਰ, ਜੀਵ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਤਿਆਗਣਯੋਗ ਹੈ। ਹੁਣ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਪੁਰਾਣਾ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਕੇਵਲ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹੋ ਜੋ ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ; ਪੁਰਾਣਾ ਵਿਚ ਦਰਜ ਲਿਖਤ ਪੜ੍ਹੋ ਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਆਖਿਆ ਨਾਲ ਸਮਝਾਓ। ਰਾਮ ਜੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਭਾਸ਼ਾ ਜਾਂ ਦੇਸੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਿਆ ਪੁਰਾਣਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ। ਪਰ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਆਖਿਆ, ਕਕੁਤਸਥ, ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਰਥ ਪੂਛੋ, ਮੈਂ ਪੁਰਾਣਾ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ-ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਮਿਲੀ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਸੁਣਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ। ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕੁਰਮਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਿਆ; ਫਿਰ ਹੋਰ ਸੋਨਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਲਿੰਗ, ਵੈष्णਵ, ਵਾਮਨ, ਪਦਮ, ਗਰੁੜ, ਸੌਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰਾਣਾ ਵੀ ਸੁਣਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੌਤਮ ਨੇ ਇਹ ਅਠ ਪੁਰਾਣੇ ਸੁਣੇ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਮਾਯਣ ਅਤੇ ਕੁਰਮਾ ਪੁਰਾਣਾ ਮੁੜ ਸੁਣਿਆ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ 'ਸ਼ਿਵ' ਅਤੇ 'ਨਾਰਾਇਣ' ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਦਾ ਰਹਿਆ; ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਲੋਕ ਗਿਆ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਵਲੋਂ ਸਤਕਾਰ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਗਿਆ। ਗੌਤਮ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਮੈਂ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਸੁਣਦੇ ਸਮੇਂ ਅਮਲ ਕਰਣ ਯੋਗ ਹਨ।