ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਜਾਂ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਜਲ ਦੀ ਧਾਰ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪਵਿਤ੍ਰ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸਥਾਪਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਪੰਜ ਅਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਵੱਡੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਦੀ ਰਸਮ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਚਮਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ, ਜਨੇਊ ਅਤੇ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਕੈਫਰ, ਮਰੁਵਾ ਅਤੇ ਪਾਟੀਰਾ—ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪੂਰਾ ਪੀਠ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਤਨੀ ਅਰਪਣ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਜਾਂ ਉਚਿਤ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਕਾਲਾ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼੍ਰੀ-ਪਤ੍ਰਾ, ਅਰੁਚੀ ਅਤੇ ਯਾਜਯਾ ਵੀ, ਜਿੰਨਾ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕੇ। ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਧੂਪਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਗੁੱਗਲ ਨਾਲ, ਜੋ ਪੀਲੇ ਗਾਂ ਦੇ ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਧੂਪ ਦੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧੂਪ ਭੇਟ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੀਲੇ ਗਾਂ ਦੇ ਘੀ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਘੀ ਦੇ ਮਾਪ ਨਾਲ, ਦੀਆਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਨ ਦੀ ਪਤੀਆਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗੀਤਕ ਸਹਾਇਤਾ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਗੀਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਵਾਚਨਾ, ਨ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ; ਲਾਈਟਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਅਰਪਣ। ਮਾਫੀ ਅਤੇ ਵਿਦਾਈ ਵੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਗਹਿਣੇ, ਛਤਰੀ, ਯਕ-ਪੁੱਛਾ ਅਤੇ ਹੱਥ-ਪੰਖਾ ਵੀ। ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਜਨੇਊ ਸੇਵਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਛੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਬਤੀਸ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਤੀਸ ਭੇਟਾਂ ਵਾਲੀ ਪੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ। ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੂਜਾ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਜੁੜੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਕਰਤਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।" ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਨੇ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਫਿਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਰੇਤ ਦਾ ਚੌਕ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਤਾਲ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਤੋਂ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਸੋਹਣੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ, ਦਿਵਯ ਚੌਕ ਬਣਾਇਆ। ਤਾਲ ਦੀ ਪੱਤੀ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਪਦਮ ਆਸਨ ਲਗਾਇਆ। ਸਵਾਸ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਵੈਰਾਗਯ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਧਿਆਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਇਸ਼ਾਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪਣ ਲਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਲਾਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਦੇ ਦੋ ਕਟੋਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿਤ੍ਰ ਜਲ ਲਿਆ। ਸਿਰ ਦੇ ਪਾਤਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰਤ ਅੱਗ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਵਾਹਨ ਅਤੇ ਸਨਾਨ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਝੋਲੀ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਲਿਆ; ਪਰ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਪੀਠ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਲਿੰਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਯੋਗੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਪੀਠ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਜੇ ਪੀਠ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਾਂਗਾ; ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਆ ਜਾਣਗਾ।" ਇਹ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਸ਼ਤ-ਰੁਦ੍ਰੀਏ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ। ਪਰ, ਮਹੇਸ਼ਾ ਤਬ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਇਆ; ਫਿਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਆ ਗਿਆ। "ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਭਗਤ? ਆਪਣੀ ਰੋਣ ਦੀ ਕਾਰਣ ਦੱਸ।" ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਲਿੰਗ ਪੀਠ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।" ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜੇ ਪੀਠ ਤੇਰੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤੂੰ ਉਤਾਵਲਾ ਨਾ ਹੋ; ਜੇ ਪੀਠ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਮੈਨੂੰ ਲਿੰਗ ਤੇ ਆਸਨ ਦਿਖਾ, ਆਇਆ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ, ਵੇਖ ਕੇ ਕਿ ਲਿੰਗ ਦਾ ਆਸਨ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਵੀਰਭਦ੍ਰ— ਵੀਰਭਦ੍ਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅੱਗ ਪਾ ਦਿੱਤੀ; ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਸੱਤ ਪਰਤਾਂ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਪਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜਿਆ। ਮਾਥੇ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਉੱਗੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਖ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਬੀਰਾ ਫਲ ਵਰਗਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਹਥੇਲੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ। "ਜੇ ਤੇਰਾ ਆਸਨ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਆਸਨ ਨਾ ਆਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੀਰਭਦ੍ਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ— ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ, ਸਨਕ ਆਦਿ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਆਉਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਗੌਤਮ ਦੀ ਵਧੀਆ ਆਸ਼੍ਰਮ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਕੋਲ ਗਏ। ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਸਨ; ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਉਠੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। "ਓਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਪਵਿਤ੍ਰ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਅਕਲਪਨਯ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਪਤ ਹੈ।" "ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਆਦਿ ਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸੱਪ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਵਜੋਂ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜੋ ਦਿਵਯ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ, ਬਿੰਦੂ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਆਤਮਾ—ਇਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਅਠ ਰੂਪ ਹਨ; ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਕੇ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।