ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਸਕਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਵਾਰੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਪ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪੰਛੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਹਾਂ।” ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਗਾਵਾਂਗਾ, ਦੇਖੋ।” ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਹਨੂਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਤਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਮੋੜੀ, ਆਪਣੀ ਖਾਲ ਪਿੱਛੇ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਗਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਸ਼ੰਭੂ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤਮਈ ਗੀਤ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਅਸੁਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਗੌਤਮ ਨੇ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਦੇ ਬਰਤਨ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਅਚੰਭੇਜਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪਾਏ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥੀਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਹਰ ਅੰਗ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਵਾਇਆ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਕਮਲ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਨੱਕ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਢੇ, ਮੂੰਹ, ਹਥੇਲੀ, ਗਰਦਨ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ, ਦੂਜਾ ਪੈਰ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਠੋਡੀ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਗੂੰਜਦਾਰ ਧੁਨੀ ਕੀਤੀ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਾਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿਚ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਹੇ ਵਾਨਰ, ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਸਾਰੀਆਂ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦਾ ਅਵ੍ਯਕਤ ਤੱਤ ਹਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਯਮ ਤੇ ਯੋਗ ਆਦਿ ਅਭਿਆਸਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਅਵਸਥਾ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਸ਼ਕਤੀ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਨੂਮਾਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਅਰਬਾਂ-ਖਰਬਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇਰਾ ਸਰੂਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ, ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਕismet ਹੈ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰ ਦੀ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਸਰੀਰ ਤੇ ਹਨ, ਪਰ ਯੋਗੀ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਮੈਂ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਚਰਨ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾਇਆ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੱਡਾ ਵਿਵਾਦ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਪ੍ਰਿਯ। ਹਰੀ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਨਾ ਹੀ ਤੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਤਦ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਰੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਇ enven ਪਾਰਵਤੀ ਵੀ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ।” ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਬੇਅੰਤ ਦਯਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੁਣ ਦੁਪਹਿਰ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਂਪੁਰਖ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਮੇਤ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ ਤੇ ਭੋਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਜਵੇਹਰਾਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੰਗਰੂ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੰਧਾ, ਬਹੁਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਲੇ ਦਾ ਹਾਰ, ਜਨੇਊ ਤੇ ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਝੁਮਕਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਜੂੜੀ, ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਇਤਰ, ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਜੂਬੰਦ, ਕੰਗਣ ਤੇ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੀਟ ਤੇ ਬੈਠੇ। ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੀਟ ਤੇ ਬੈਠਾਇਆ। ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਤੀਹ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਵਿਅੰਜਨ, ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ, ਦੋ ਸੌ ਸੁਆਦਲੇ ਪਕਵਾਨ, ਤਿੰਨ ਸੌ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਵਿਅੰਜਨ, ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨਰਮ ਮਿੱਠੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਪੱਚੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸਬਜ਼ੀ, ਘਿਉ ਨਾਲ, ਚੰਗੀਆਂ ਮਿੱਠਾਈਆਂ, ਨਰਮ ਅਨਾਰ ਤੇ ਕੱਕੜੀ, ਕੇਲਾ, ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਫਲ, ਸੁਆਦਲੇ ਖਜੂਰ, ਜਾਮੁਨ, ਪ੍ਰਿਆਲਾ, ਵਿਕੰਕਟਾ ਆਦਿ ਫਲ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਰਿਵਾਜ ਮੁਤਾਬਕ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰੋ।” ਜਦ ਸਾਰੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੌਤਮ ਖੁਦ ਨਰਮ ਕਪੜੇ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੰਖਾ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਹਾਸਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੇਖੋ ਹਨੂਮਾਨ—ਇਹ ਵਾਨਰ ਕਿਵੇਂ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ!” ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਥਾਲ ਵਿਚ ਮੰਡਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਖੀਰ ਆਦਿ, ਪਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਾਡੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਉਚਿਟ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਖਾ ਸਕਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਫਲ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਖੂਹ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿਓ। ਜੇ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ; ਜੇ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ।” ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਬਾਣੇ ਦੇ ਸਵਯੰਭੂ ਲਿੰਗ ਤੇ, ਜਿਥੇ ਚੰਦਨ ਪੱਥਰ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮੰਨੋ। ਹੁਣ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ—ਕੋਈ ਵਿਭੀਚਾਰ ਨਾ ਰੱਖੋ। ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਖਾਓ।” ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹੱਥ ਧੋਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਤਾ ਤੇ ਸੁਕਾਇਆ, ਅਤੇ ਤਲਾਬ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘੜੇ ਭਰ ਲਏ। ਨਦੀ ਦੇ ਨਵੇਂ ਰੇਤਲੇ ਚੌਂਕ ਉੱਤੇ ਸੁਤ-ਸਾਫ਼ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਰੱਖੇ। ਉੱਥੇ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ, ਕਪੂਰ, ਕੰਕੋਲਾ, ਕਸਤੂਰੀ ਦਾ ਚੂਰਨ, ਤੇ ਚੰਦਨ ਤੇ ਚੰਦਨੀ ਵਰਗਾ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹਾਰ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਤ ਦੀ ਪਹਿਰਦਾਰੀ ਲਈ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨ ਪੱਥਰ ਦੀ ਗਿੱਠੀ, ਬਕੁਲ ਤੇ ਪਾਟਲਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਪਾਏ। ਫਿਰ ਸ਼ੇਫਾਲੀ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਈ। ਫਿਰ ਘੜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਨਰਮ, ਸੁਤ-ਸਾਫ਼ ਕਪੜਾ ਤੇ ਨਰਮ ਚੰਦਨ ਪੱਥਰ ਰੱਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।