ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹਰੇਕ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਸਵਾਰੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸਾਜ਼ ਲੈ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਚਲ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਣਗਿਣਤ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਥਾ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਝੋਪੜੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਅਦਭੁਤ ਸੀ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵਲ ਨज़र ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਮੰਗ ਜੋ ਮੰਗਣਾ ਹੈ।” ਗੌਤਮ ਨੇ ਨਿਵੇਦਨ ਕੀਤੀ, “ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ।” ਗੌਤਮ ਨੇ ਫਿਰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, “ਇਹੀ ਵਰ ਮੈਂ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰ। ਮੇਰਾ ਚੇਲਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ—ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੁੰਘਦਾ, ਨਾ ਦਿੰਦਾ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਦਾ।” “ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਆਪਣੀ ਵਿਲੱਖਣ ਅਤੇ ਪਾਗਲ ਵਰਗੀ ਦਿਖਾਈ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਾ ਰੱਖੇ, ਨਾ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਇਹ ਵੀ ਵਰ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਵੀ।” ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਜੀਊਂਦੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਣਗੇ। ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਜੋ ਤੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਅਲੌਕਿਕ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ।” ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਅਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗੇ, ਫਿਰ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਾਂਗੇ।” ਗੌਤਮ ਨੇ ਨਿਵੇਦਨ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਜੋ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਢੁੱਕਵਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।” ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਿਓ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੇ।” ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਨੇ ਲੋਟਸ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਗੋਵਿੰਦ, ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਸੁੱਕਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?” “ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਘਰ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਖਾ ਲੈ, ਜਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾ—ਉਹ ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਭਰ ਦੇਵੇਗੀ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਦਰਵਾਜ਼ੇਦਾਰ ਨੂੰ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਦੱਸ ਦੇਵੇ। ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਨੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਗੱਲ ਪਹੁੰਚਾਈ, “ਸਭ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਪਾਸੇ ਹੋ ਗਏ; ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਨਰਮ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ। ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਝੀਲ ਵਲ ਗਏ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ। ਦੋਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ; ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਵਗਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਰੇਸ਼ੇ ਲੋਟਸ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਪਏ, ਤਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਧਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹਰੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੋ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਰ-ਬਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉੱਠਾਇਆ ਤੇ ਡੁੱਬਾਇਆ; ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਦਬਾਉ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਨੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਖਿੱਚਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਠ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ, ਹਰਾ ਨੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ। ਇੰਝ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਹੋਈ; ਖੇਡ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਖੁਲ ਗਈਆਂ। ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਉਲਝ ਗਈਆਂ; ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਗਏ। ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ; ਕੁਝ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਕੁਝ ਚੀਕ ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਰੋ ਪਏ। ਜਦ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨੱਚਣ ਤੇ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਵਿੱਪੰਚੀ ਵਾਜਾ ਵਜਾ ਕੇ, ਸੁਰੀਲਾ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ; ਦਸ ਚਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁੰਦਰ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਇਹ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਸੁਣਿਆ, ਤੇ ਆਪ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਨਰਮ ਸੁਰ ਮਿਲ ਗਏ; ਨਾਰਦ ਨੇ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ। ਫਿਰ, ਇਕ ਥਿਰ ਸੁਰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੁਰੀਲੇ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ ਜਿੱਤ ਲੈ ਲਈ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਰਦਲ ਵਜਾਇਆ; ਤੰਬੁਰੂ, ਚਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਸੁਰੀਲੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਜਾਉਂਦਾ ਚਮਕ ਉਠਿਆ। ਗੌਤਮ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹਨੁਮਾਨ, ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਤੇਜ਼; ਹਰੇਕ ਆਪਣਾ ਅੰਦਾਜ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ; ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਹਨੁਮਾਨ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ। ਮੱਧਾਨ੍ਹ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਭੋਜਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਤੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਚੌਨ੍ਹ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਲਾਲ; ਹਰੇਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਕਾਲਿਕਾ ਵਲ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਹਰੇਕ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਸਵਾਰੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ; ਮਹੇਸ਼, ਜੋ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਬੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਬਿਨਾ ਝਿਝਕ, ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗੀਤ ਗਾ।