ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਰ ਗਏ; ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵਾਕਈ ਅਦਭੁਤ ਸੀ। ਫਿਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਾਣਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ; ਅਹਲਿਆ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪੀੜ੍ਹਤ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਈ। ਗਉਤਮ ਦੁਆਰਾ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਹੈ! ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਮਰ ਗਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿਆਂਗਾ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਆਗਿਆ ਦੇਣਗੇ, ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸੀ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੱਸੀਆਂ। ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮੌਜੂਦ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹੋਈ ਇਹ ਹਿੰਸਕ ਘਟਨਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ..." "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਮਿਲੀਏ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਆਓ।" ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਲਦ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਪੰਖਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਨੰਦਿਕੇਸ਼ਵਰ, ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਡੰਡੇ ਵਾਲਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਫੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਸੱਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਲਾਲ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੰਸ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ; ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਚਮਕਦਾਰ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰਗੋਪਾ ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਰਗਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗਉਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਆਏ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇਖੀ। ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਜੀਵੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਗਉਤਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਵਰ ਚੁਣ।" ਗਉਤਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਲੈ ਸਕਾਂ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ।" "ਇਹ ਵਰ ਮੈਂ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ; ਹੋਰ ਸੁਣੋ: ਮੇਰਾ ਸ਼ਿਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੁਣਨ ਜਾਂ ਤਿਆਗਨ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ।" "ਉਹ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਆਪਣੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ; ਨਾ ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੁੰਘਦਾ, ਨਾ ਦਿੰਦਾ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਦਾ।" "ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਪਾਗਲ ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਕੋਈ ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਾ ਰੱਖੇ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਵੀ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਵੀ ਦਿਓ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਜੀਵੰਤ ਰਹਿਣਗੇ, ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵਣਗੇ। ਇਹ ਵਸੇਬਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਵੱਡਾ, ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।" "ਅਸੀਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰਹਾਂਗੇ, ਫਿਰ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗੇ।" ਗਉਤਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਅਣਉਚਿਤ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।" "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਦਿਓ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।" ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਪੱਤੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, "ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਪੱਸ ਗਿਆ ਹੈ, ਗੋਵਿੰਦ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ?" "ਤੂੰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ ਖਾ ਲੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਜਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾ—ਉਹ ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਭਰ ਦੇਵੇਗੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਪਾਸੇ ਗਿਆ; ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਨੇ ਗਉਤਮ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਜਵਾਬ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਹਾ, "ਸਭ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਅਸੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਗਿਆ; ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਨਰਮ ਸੇਜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਲੇਟ ਗਏ। ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਵੇਂ ਉਠੇ; ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੇਵਤਾ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਝੀਲ 'ਤੇ ਗਏ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਰੱਖ ਕੇ। ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲਿਆ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪਾਣੀ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਲੱਗੇ; ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਹਰੀ 'ਤੇ ਛਿੜਕ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਰੇਸ਼ੇ ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਪਏ; ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ ਜਦ ਰੇਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਏ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹਰੀ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਦੋਵੇਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ। ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਉਹ ਉਠਾ ਕੇ ਫਿਰ ਡੁਬੋ ਦੇਂਦਾ; ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਦਬਾਅ 'ਤੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਗਿਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਸੀਟਿਆ ਤੇ ਘੁੰਮਾਇਆ; ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਗਿਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਠ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ 'ਤੇ ਛਿੜਕਿਆ, ਅਤੇ ਹਰਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਚੱਲ ਪਈ; ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਖੁਲ ਗਈਆਂ। ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈਆਂ; ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਗਏ। ਤਾਕਤਵਰ ਨੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹਤ ਕਰਕੇ ਖਿੱਚਿਆ; ਕੁਝ ਹੇਠਾਂ ਪੈ ਗਏ, ਹੋਰ ਚੀਖ ਪਏ ਅਤੇ ਰੋ ਪਏ। ਜਦ ਪਾਣੀ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਪੂਰਕ ਖੇਡ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਨਾਰਦ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨੱਚਿਆ ਅਤੇ ਚੀਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਪੰਚੀ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾਇਆ, ਸੁੰਦਰ ਗੀਤ ਗਾਇਆ; ਦਸ ਸ਼ਲੋਕ ਮਧੁਰ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗਾਏ। ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਰਚੀਤਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਸੁਣਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਹੌਲੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।