ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਮਾਨਵ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਜਪ ਕਰ ਸਕੇ। ਇਹ ਸੱਚੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਵ੍ਹੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਜੋਤੀ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਜੋਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋਤੀ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਵਿਨਾਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਵਾਹਨ ਆਦਿ ਹੋਮ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਇਸਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਡੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੁੱਲਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਆਸਨ ਅੱਗੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਸੱਪ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਪਰਲੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਦੋ ਸੱਪ—ਇੱਕ ਸੱਜੇ, ਇੱਕ ਖੱਬੇ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਵਾਕੁਸੁਮ (ਗੁੜਹਲ) ਦਾ ਫੁੱਲ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਪੜਾ ਰੱਖਣਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਰਿਆ ਬਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਚਿੱਟਾ ਫੁੱਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਪੂਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੀਰ (ਬਾਣ) ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਵੀ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਹੈ, ਪੰਜ ਤੇ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਸੁਗੰਧਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਹਨ। ਫੁੱਲ, ਪੱਤੇ, ਸੁਭਾਗਣ ਤਿਲ ਤੇ ਅਟੂਟ ਚਾਵਲ—ਤਿਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਤੇ ਖਾਲਿਸ—ਇਹ ਸਭ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧੂਪ, ਦੀਵਾ ਤੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਤੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੰਕਰਾਤਮਾ ਸੀ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਕੇ, ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤੀ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ, ਕਦੇ ਚੰਡਾਲ ਵਰਗਾ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਜਿਹਾ, ਕਦੇ ਜੋਗੀ ਜਾਂ ਤਪਸਵੀ ਵਰਗਾ, ਕਦੇ ਚੀਕ ਮਾਰਦਾ, ਉੱਡਦਾ, ਨੱਚਦਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਰੋਂਦਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ, ਕਦੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ, ਕਦੇ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ; ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਗਿਆਨ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਭੋਜਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ; ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਭਾਂਡਾ ਚੱਟ ਲੈਂਦਾ, ਕਦੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਆ ਜਾਂਦਾ; ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਖਾਂਦਾ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰ ਦਿੰਦਾ, ਕਦੇ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾ ਦਿੰਦਾ; ਹਮੇਸ਼ਾ, ਗੁਰੂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ। ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਂਦੇ; ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਗੌਤਮ ਆਪਣੇ ਭਾਂਡੇ ਨਾਲ ਖਾਂਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਖਾ ਲੈ।" ਉਸਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਰੱਖਿਆ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿੱਚ ਕੋਲਿਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਤੇ ਕੰਡਿਆਂ ਦੀ ਢੇਰੀ ਰੱਖੀ; "ਖਾ, ਖਾ," ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੀ ਖਾਧਾ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਜਾਤੀ ਅੱਗ ਵੀ ਖਾ ਗਿਆ; ਕੰਡੇ ਖਾਣ 'ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਦਾ ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਰਿਹਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਸੱਦਿਆ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸਨੂੰ ਮਿੱਟੀ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਗੋਬਰ ਦੀ ਗੰਢ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਲੱਕੜੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖਾਂਦਾ; ਉਹ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਚੰਡਾਲ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਚੰਗੀਆਂ-ਘਿਸੀਆਂ ਚਪਲਾਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਪਰਵਨ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਚੰਡਾਲਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੰਗਾ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਪਰਵਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਪਰਵਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਪਛਾਣਿਆ ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ—ਚੱਲਦੀ ਤੇ ਅਚੱਲ—ਅਤਿ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਈ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ। ਉੱਚਕੁਲ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਜੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਸਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਭ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਉਸਨੇ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ ਗਿਆ?" "ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜਾਨੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਸੀ; ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੇਲਾ ਗੁਰੂ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਾਡੀ ਵੀ ਮੌਤ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਉਂ ਮਰੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ।" ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਗੌਤਮ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਉਹ ਮਰਿਆ ਤਾਂ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਤੇ ਸਭ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਮਰ ਗਏ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਬੁੱਧ ਬਾਣਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ; ਅਹਲਿਆ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਈ। ਗੌਤਮ ਵੱਲੋਂ ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਮਹਾਨ ਜੋਗੀ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਗਿਆ। "ਹਾਏ! ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ, ਕਿੰਨਾ ਵਧੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਹੈ! ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਮਰ ਗਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਤੇ ਉਹ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੁਕਮ ਦੇਣਗੇ, ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸੀ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹਰੀ (ਵਿਸ਼ਣੁ) ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: "ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਇਸ ਹਿੰਸਕ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ..." "ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਆਓ।" ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਪੰਖਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਚੱਲ ਪਏ। ਨੰਦਿਕੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਲੀ, ਭਗਵਾਨ ਉੱਤੇ ਢੱਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਹਰੀ (ਵਿਸ਼ਣੁ) ਸੱਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਤੇ ਨੀਲੇ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਤ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੰਸ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕੀਤੀ; ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਚਮਕਦਾਰ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰਗੋਪਾ ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਲਾਲੀ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਲੈ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।