ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਥਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਰਾਖ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਲਾਈਆਂ। ਭਾਰਗਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੰਚ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰੀ। ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖੋਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤੱਤ ਬੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਤ ਹੈ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਹੈ। ਉਸ ਅੱਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ਾਨਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੀਪਤ ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ। ਇਹ ਤੱਤ, ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਭ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜੋ; ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹਵਾ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜੋ। ਪਾਣੀ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜੋ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜੋ, ਫਿਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, embodied soul ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਜੋ ਜੋਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਚੰਦਨੀ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਜੋਤ ਬਹੁਤ ਠੰਡੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚੰਦਨੀ ਵਰਗਾ ਆਰਾਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, flood ਘਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ flood ਹੋਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਪਰਮ ਤੱਤ ਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਜਪ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਦ ਦੀ ਜੋਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਜੋਤ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਦੀ ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ offerings ਕੀਤੀਆਂ, invocation ਆਦਿ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਓ; ਆਸਨ ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਆਸਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਹਰੇਕ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੁਬਲੀਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਹਰੇਕ ਆਸਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਸੱਪ ਰੱਖੋ; ਉਪਰਲੇ ਆਸਨ 'ਤੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਇਕ ਦੋ ਸੱਪ—ਇੱਕ ਸੱਜੇ ਤੇ ਇੱਕ ਖੱਬੇ। ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਵਾਕਾ ਫੁੱਲ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਪੜਾ; ਬਾਰਹ ਵਾਰ ਅਨੁਪਾਤ ਵਿੱਚ, ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਚਿੱਟਾ, ਤੇ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਆਸਨ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੇਟ ਦੇਵੀ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਦੋ, ਤੇ ਪੰਜ ਤੇ ਅੱਠ ਵਧੀਆ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਦੋ; ਫੁੱਲ, ਪੱਤੇ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਤਿਲ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲ, ਤਿਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਧੂਪ, ਫਿਰ ਦੀਵਾ, ਤੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਭੇਟਾਂ ਦੋ; ਪੂਜਾ ਦੇ ਬਾਕੀ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਤੇ ਨਾਚ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵਕਤ, ਗੌਤਮ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਸ਼ੰਕਰਾਤਮਨ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਰਾਵਾ ਸੀ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ; ਕਦੇ ਉਹ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਲੱਗਦਾ, ਕਦੇ ਚੰਡਾਲ ਵਰਗਾ, ਕਦੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਕਦੇ ਯੋਗੀ ਜਾਂ ਤਪस्वੀ; ਕਦੇ ਗਰਜਦਾ, ਕਦੇ ਉੱਡਦਾ, ਨੱਚਦਾ, ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਂਦਾ। ਕਦੇ ਰੋਂਦਾ, ਕਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ, ਕਦੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਉਠ ਜਾਂਦਾ; ਸ਼ਿਵ-ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਜਦ ਖਾਣੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਕਦੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਂਦਾ। ਕਦੇ ਭਾਂਡਾ ਚੱਟਦਾ, ਕਦੇ ਚੁਪਚਾਪ ਆ ਜਾਂਦਾ; ਕਦੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਖਾਂਦਾ। ਕਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਿਸਾਬ ਕਰਦਾ, ਕਦੇ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾ ਦਿੰਦਾ; ਗੁਰੂ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ। ਆਪਣੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਂਦੇ; ਗੌਤਮ ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਭਾਂਡੇ ਨਾਲ ਖਾਂਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਲਈ, ਸੁੰਦਰ ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ "ਖਾ ਲੋ" ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਭਾਗੀ ਨੇ—ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ, ਦੂਜੇ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਰੱਖੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿੱਚ ਕੋਲ ਤੇ ਕੰਡੇ ਰੱਖੇ; "ਖਾ ਲੋ, ਖਾ ਲੋ" ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੀ ਖਾਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਅੱਗ ਵੀ ਖਾ ਗਿਆ; ਕੰਡੇ ਖਾ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਰਹਿ ਗਿਆ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੇ ਹਰ ਦਿਨ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ; ਹਰ ਦਿਨ, ਮਿੱਟੀ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਗੋ-ਮੈਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਲੱਕੜ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਖਾ ਜਾਂਦਾ; ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਚੰਡਾਲ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਪੁਰਾਣੀ ਜੁੱਤੀਆਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਚੰਡਾਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬੋਲਿਆ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨੰਗਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਨੇ, ਉਹਨੂੰ ਨਾ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ—ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ—ਬਹੁਤ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ। ਗੌਤਮ ਨੋਬਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਹਿ ਪਏ, ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਜਾਹਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ?" "ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਸੀ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਗੁਰੂ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੌਤ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਉਂ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਮੇਰੀ ਤਪस्या ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੋ।" ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਬੋਲਿਆ, ਗੌਤਮ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ; ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਮਰਿਆ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ।