ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕਿਆ, ਉਤਨਾ ਸਰੀਰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਲਗਾਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੁਲਸੀ, ਮਾਰੂਵਾ ਪੱਤੇ, ਕਲਹਾਰਾ, ਵੱਡੇ ਕਮਲ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਆਮ ਕਮਲ ਅਤੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਕਰਣਿਕਾਰ, ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ, ਅਪਰਾਜਿਤਾ, ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲ, ਅਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਪੱਤੇ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੌਤਮ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਕਪੂਰ, ਅਗਰ, ਕਸਤੂਰੀ, ਸਰਜਾ, ਅਗਰ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਧੂਪ ਭੇਟ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸੋਲਾਂ ਦੀਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੱਤੀ ਕਪੂਰ ਦੀ ਸੀ, ਦੀਪਧਾਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੇ। ਫਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ—ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਚਾਵਲ, ਆਟੇ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ, ਚਟਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੂਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ। ਇਹ ਸਭ ਮਿੱਠੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਆਦਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਅੰਜਨ ਅਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਪਕਾਈਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਵਿਅੰਜਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਅੰਜਨ, ਅੰਗੂਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ, ਅਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਉਪਲਬਧ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀਵੇ ਜਗਾਏ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਵਿਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਗੜੇ ਹੋਏ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਧੋਏ ਤੇ ਚਿੱਟੇ, ਅਟੁੱਟ ਕੋਨੇ ਵਾਲੇ ਪੱਤੇ, ਅਤੇ ਸੁੱਚੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਤਿੰਨ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਪੱਤੇ, ਉੱਤੇ ਕਪੂਰ ਦਾ ਚੂਰਨ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਹ ਪਾਨ ਦੀ ਭੇਟ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਅੱਠ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤੰਤੂ ਵਾਦਯ, ਵਾਂਸਲੀਆਂ ਆਦਿ ਸਾਜ਼ ਸੀ, ਆਈਆਂ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਵਾਦਯ ਵਜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈਆਂ, ਤਾਲ-ਲਯਾ ਫੜੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਜਦ ਗੌਤਮ ਗਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸੁਰ ਲਾਇਆ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਜ਼ ਵਜਾਏ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ; ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਸਾਧਾਰਣ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ?” ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਤੋਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਬਾਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਬਾਣ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਇੱਥੇ ਘਰ ਆਉਣਗੀਆਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਾਣ ਵੀਹ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਸਮੇਤ ਆ ਗਿਆ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪર્વਾ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਰਥ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਬਲੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਜਦ ਗੌਤਮ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਜਲ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਬਾਹਰ ਗਿਆ। ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਵਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਉਤਰੇ; ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਸਭ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਫੌਜ ਲਈ ਡੇਰੇ ਲਗਵਾਏ। ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜਲ ਛਿੜਕਿਆ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਆਦਰ-ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ। ਜੋ ਜੋ ਨਿਯਮ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੋਖਰਾਂ, ਤਲਾਵਾਂ, ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਗੌਤਮ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੁਜਾ ਜਨ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜੋ ਵੇਦੀ ਤੁਰੰਤ ਤਿਆਰ ਹੋਈ, ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਹੋਮ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ। ਬਲੀ ਨੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰ ਆਗੂਆਂ ਨੇ ਵੀ ਇਉਂ ਹੀ ਭੇਟਾਂ ਕੀਤੀਆਂ; ਫਿਰ ਬਾਣ ਨੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਉਮਾਨਾਥ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਗੌਤਮ ਨੇ ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਸਭ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਸੀ; ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਤਿਲਕਾਂ ਵਾਲੀ ਚਿੱਟੀ ਭਸਮ ਲਾਈ। ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਤੱਤ-ਸ਼ੁੱਧੀ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਆ ਕੀਤੀ; ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤੱਤ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਹੇਸ਼ਾਨਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੱਤ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਮਲ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਆਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਾੜੋ; ਆਕਾਸ਼ ਸਾੜ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਵਾ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜੋ। ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਤੱਤ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜੋ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜੋ, ਫਿਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, embodied soul, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਜੋਤ ਵਿਚਕਾਰ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਚੰਦਨੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਰਸ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਜੋਤ ਬਹੁਤ ਠੰਢੀ, ਚੰਨਣੀ ਵਰਗੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਵਾਹ ਘਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਇਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਰਮ ਤੱਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।