ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਧਰਮਕਰਮ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਪਾਠਕ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨੂੰ ਆਹਵਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਉਹ ‘yadvāg’ ਤ੍ਰੈ-ਪਦ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭਾਰਤੀ ਦੀ ਸੋਲੇ ਪਦਾਂ ਵਾਲੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ, ਪੂਜਾ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਜਾਂ ਗਾਯਤਰੀ ਨਾਲ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। "ਓਮ, ਧਨਵੰਤ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, 'ਕਾਂਡਾਦਿਤੀ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦੁਰਵਾ ਘਾਸ ਲਿਆਉਣੀ ਹੈ ਅਤੇ "ਓਮ, ਧਨਵੰਤ ਦੁਰਵਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ" ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ—ਜੋ ਪੰਜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੇ ਦਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਉਮਰ ਦੀਆਂ ਹੋਣ। ਜੇਕਰ ਕੁਮਾਰੀ ਉਮਰ ਦੀ ਨਹੀਂ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁੱਧ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਪਾਨ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੂਜਕ, ਕੁਮਾਰੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਸੱਚ ਬੋਲੋ, ਪ੍ਰੀਤ ਬੋਲੋ, ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇਵੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ।" ਗਾਯਤਰੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੂਬ ਘਾਸ ਦੀ ਜੋੜੀ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਹਸ੍ਰਪਰਮੇਟ੍ਰਚਾ ਪਦ ਨਾਲ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੂਜਕ, ਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਜੋੜੀਆਂ ਦੂਬ ਘਾਸ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਲੱਕੜੀਆਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਲੱਕੜੀਆਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ "ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ" ਕਹਿ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪੱਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋ ਮੱਧ ਪਦ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਦ ਪਹਿਲੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਖਤਮ ਹੋਵੇ, ਰਾਘਵ, ਤਾਂ ਕੰਮ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਜੇ ਦੂਜੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਾਠਕ ਪਦ ਨੂੰ ਆਹਿਸਤਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਅਤੇ ਆਹਿਸਤਾ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੋਲ ਚਲੋ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੌਥਾਈ ਘੜੀਕਾ ਜਲਦੀ ਲਈ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਵਧੇਰੇ ਨਹੀਂ; ਪਾਠਕ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਅਤੇ ਅਰਥ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਦ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਰਥ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ, ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ। ਜੇ ਪੂਜਕ, ਜੋ ਦਵਿਤੀਯ-ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਪਦ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਦ ਪੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਪਦ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਸਮਝੋ; ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਦ ਦਿਵ੍ਯ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਭਾਗ੍ਯ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਕੁਨ ਵਿੱਚ, ਦਵਿਤੀਯ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ; ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਗ੍ਯ ਦੇ ਰਸਤੇ ਅਜੀਬ ਹਨ। ਜੇ ਸ਼ਬਦ-ਵਿਕਲਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਦ ਉਪਰਲੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਸੰਕੇਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੂਜਾ ਪਦ ਪੜ੍ਹੋ। ਫਿਰ ਤੀਜਾ ਪਦ ਪੜ੍ਹੋ ਅਤੇ ਅਰਥ ਵਿਚਾਰੋ; ਜੋ ਵਿਸਰਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਵਯੰਜਨ ਵਰਗ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ। ਜੇ ਪਦ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਜਾਂ ਲਿਟ ਮੂਡ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸ਼ਕੁਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ; ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਜਾਂ ਅੰਤ, ਵਿਅਰਥ ਪੱਤਾ ਜਾਂ ਵਿਅਰਥ ਲਿਪੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਹੋਇਆ ਦੁਹਰਾਇਆ, ਦੂਹਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ, ਜਲਿਆ ਪੱਤਾ, ਗੁੰਮ ਲਿਪੀ, ਜਾਂ ਸੰਦੇਹੀ ਅੱਖਰ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਕੁਨ-ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਂਤ; ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੀ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ, ਉਤਪੱਤੀ, ਟਿਕਾਅ, ਤੇ ਵਾਧਾ ਨਾਲ ਵੱਖਰੀ; ਪਹਿਲੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਆ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੱਖਰੀਆਂ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਹਨ, ਕੁਝ ਮਾਨਵਾਂ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ; ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਕੋਈ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ। ਵੋ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਸਬੰਧਤ ਹੋਵੇ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੁੜ, ਪੱਤਾ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੱਤਾ ਇਸ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਉਹ ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ, ਕਿਸੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਚਤਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭਤਾ ਆਵੇ, ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਤਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਲੈ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਪੁੱਛੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਤ ਦਾ ਸ਼ਕੁਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਰਚਨਾ ਵੀ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਠੋਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਤ ਦੁਖ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ, ਸਹੀ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਿਸ਼ਰਤ ਕੇਸ ਵਿੱਚ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਸੰਕੇਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ, ਜੇ ਮੱਧਮ ਜਾਂ ਉੱਤਮ ਹੋਵੇ। ਕਲਿ ਯੁੱਗ ਦੇ ਵਿਚਾਰ, ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ, ਰਾਜ-ਪਰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਇਕ ਲਈ, ਜੋ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਆ ਦੀ ਵਿਘਟਨ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਅਰਥ ਲਈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਮ। ਜੇ ਪਹਿਲਾ ਅਰਧ ਵਿਸਰਗ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਲਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਕਲਪਿਤ ਵਿਰੁੱਧ ਅਰਥ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਕ੍ਰਿਆ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਅਜਿਹੇ ਦੋਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਕੁਨ ਉਲਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਛੀਕ ਆ ਜਾਵੇ, ਕਿਤਾਬ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਸਿਰ ਤੇ ਚੋਟ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਪਾਠਕ ਉਲਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਕੁਨ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅਜਿਹੇ ਦੋਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਕੁਨ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਰਾਮ, ਉਪਮਾ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਆ ਦੀ ਦਿੱਖ ਸੱਚੀ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ, ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਚਨਾ ਮੱਧਮ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮਕਰਮ ਦੀ ਨਿਰਧਾਰਨਾ ਕਰੀਏ। ਵਿਆਹ, ਦਵਾਈ, ਦਾਨ, ਕਾਨੂੰਨੀ ਮਾਮਲੇ, ਅਤੇ ਖੇਤੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਉਚਿਤ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਇਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵ ਚੜ੍ਹਤ ਤੇ ਖੜਾ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ?" ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਾਨਵਾਂ ਲਈ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਬੈਠੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਹੋਰ ਨਾਰੀਆਂ ਵੀ ਨਾਲ ਹਨ।