ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪੀਲੇ ਜਾਂ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦੇ ਦੋ ਜੋੜੇ ਕੱਪੜੇ ਤਿਆਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਨੌ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸਭ ਤਿਆਰੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਪਕਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੁ ਯਜਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬਾਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਦਾਗ ਰਿਹਤ ਕਾਂਸੀ ਦੀ ਥਾਲੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਣ। ਇਸ ਥਾਲੀ ਵਿੱਚ, ਦੂਜੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ, ਜਨਾਰਦਨ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਥਾਪਨਾ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਰੂਟ ਵਿੱਚ, ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਦ, ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣਾ ਹੈ। ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਨੂੰ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਸੁਨਾਨਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੂਪ, ਜੋ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਗਤ ਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: “ਆਓ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਰੂਪ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਧਕਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਜਲ, ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ, ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੌਰਾਨ, ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਪੂਰ, ਕੇਸਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, “ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ, ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਵਸਤ੍ਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ,” ਐਸਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨਾ ਹੈ। ਡਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, “ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ। ਇਹ ਜਨੇਊ, ਹੇ ਪੂਰਨ ਪੁਰਖ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਸਵੀਕਾਰੋ।” ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, “ਜੈਸਮਿਨ ਆਦਿਕ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਇਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰੋ।” ਭੋਜਨ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਪੂਰਨ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੋਜਨ ਸਮੇਤ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਸਵੀਕਾਰੋ।” ਫਿਰ, ਸੁਪਾਰੀ, ਪਾਨ ਅਤੇ ਕਪੂਰ ਮਿਲਾ ਕੇ, “ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਇਹ ਪਾਨ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਸਵੀਕਾਰੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਗਲ ਅਤੇ ਘੀ ਮਿਲਾ ਕੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਘੀ ਵਾਲਾ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਬ, ਲਕਸ਼ਮੀ-ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦੀਵੇ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਅਰਘ (ਪਾਣੀ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼) ਕਰਨੀ ਹੈ। ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਨਾਰੀਅਲ ਸਮੇਤ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਰਘ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਮਾਤੁਲਿੰਗ (ਬੀਜ) ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਹੈ। ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਗਰੀਬੀ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਨਾਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਤੱਤ ਪਰ ਤੱਤ, ਸੱਤ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਬਾਂਸ ਦੀ ਟੋਕਰੀ ਵਿੱਚ, ਸੱਤ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਸਮੇਤ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਇਸਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਣਾ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੋ: “ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਤੁਲਸੀ ਅਤੇ ਸਦਾ ਸ਼ੰਖ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਅਰਘ ਸਵੀਕਾਰੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਾਰਦਨ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਨ ਹੋਣ ਅਤੇ ਵਰਤ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: “ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਰੋਜ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਵਾਸਨਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ। ਇਸ ਵਰਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੋ। ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਇਸ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਹੇ ਜਲਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਛੇ ਹੋਏ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਇਸ ਵਰਤ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿਓ।” ਫਿਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਗੀਤ ਗਾਉਣੇ, ਧਰਮ-ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਣੀਆਂ, ਵਾਜਾ-ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਕਰਵਾਉਣੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਤ ਧਰਮਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਸਵੇਰ ਹੋ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੂਰਜ ਉੱਗ ਆਵੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੀਰ, ਘੀ, ਪਾਨ, ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨੇਊ, ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਵਿਆਹਿਆ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਕੱਪੜੇ, ਗਹਣੇ, ਕੇਸਰ ਆਦਿ ਸਮੇਤ, ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਾਂਸ ਦੀਆਂ ਟੋਕਰੀਆਂ ਅੰਕੁਰਿਤ ਅਨਾਜ, ਨਾਰੀਅਲ, ਪਕਾਇਆ ਭੋਜਨ, ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇਣੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਪੂਰੇ ਸਿੰਗਾਰ ਸਮੇਤ, ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਭ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਵਤਸਰ ਨਾਮਕ ਦੀਪ ਵਰਤ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।” ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵਰਤ ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੰਤਾ ਹੋਵੇ, ਗੋ-ਹੰਤਾ, ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਤਨਾ ਵੀ ਕਠੋਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੌ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਅਤਿ ਉੱਚਾ ਸੰਵਤਸਰ ਦੀਪ ਵਰਤ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਲ ਭਰ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਮਹਾਤਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੰਤੋਖ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰਕ ਸੁਖਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਉਠ ਕੇ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।