ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਤ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਮਨ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਕ ਵੀ ਜਨਤ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪਾਪੀ ਵੀ, ਜੇ ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਨਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਯਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੂਤ ਉਹਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਵਸਤੂ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੌਂਦੇ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਜਨਤ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹਨ। ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਜਨਤ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵਧੀਕਤਾ ਵੇਖ ਕੇ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਜਨਤ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਲੇਖਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਅਤੇ ਤਿਆਗ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਜਨਤ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਢੀਠਤਾ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹੋਣ—ਜੇ ਉਹ ਦਇਆਲੂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਤ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹਨ। ਜੋ ਦਇਆਲੂ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਕਰਮ, ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਬੋਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਤ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ ਅਤੇ ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਜਨਤ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਨ, ਬੋਲ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਜਨਤ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਬੋਲ, ਮਨ ਅਤੇ ਪੇਟ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਾਮ-ਇੰਦ੍ਰੀ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਤ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ ਅਤੇ ਸੁਣੀ ਗੱਲ ਦੀ ਆਦਰਪੂਰਕ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਜਨਤ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਧਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਤ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਆਦਰ ਜਾਂ ਬੇਆਦਰੀ ਤੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਲੋਭ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਬੁੱਧ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਜਨਤ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਤ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ (ਸ਼ੁਕਲ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਤ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ ਲਈ ਮਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਬਿਮਾਰ ਲਈ ਦਵਾਈ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਤिथि ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ; ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕੋਈ ਸਾਧਨ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੋ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਤ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪਾਪ ਗਿਆਰਾਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ— ਇਨਸਾਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਨਤ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਅਤੇ ਸੌ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵੀ— ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਸोलਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਵ੍ਰਤ; ਵੈਸ਼ਨਵ ਵ੍ਰਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਧਰਮ, ਯਜਨ ਆਦਿ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਜੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਰਚੈਤਾ ਵਲੋਂ ਤੋਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਵ੍ਰਤ ਭਾਰੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਜੋ ਭਗਤ ਅਚੁਤ ਦਾ ਅਨੰਤ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ— ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੌਤ੍ਰ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸੌ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਤ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਏਕਾਦਸ਼ੀ 'ਤੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਦੋਵੇਂ—ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ—ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ, ਜਯੰਤੀ—ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ— ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ, ਵਾਮਜੁਲੀ, ਪੱਖ-ਸੰਵਰਧਿਨੀ, ਤਿਲਦੁੱਧਾ, ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਦਵਾਦਸ਼ੀ— ਮਨੋਰਥਾ ਅਤੇ ਭੀਮਾ ਦਵਾਦਸ਼ੀ—ਇਹ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਕਈ ਰੂਪ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਧਰਮ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹਨ— ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਤ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅਮਾਵਸ ਜਾਂ ਪੂਰਨਮਾਸੀ 'ਤੇ ਸ਼ਰਾਧ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ— ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਨੰਦ ਅਤੇ ਜਨਤ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ— ਅਟੱਲ ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੋਕ ਜਨਤ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹਨ। ਜੋ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਨਾਰਾਇਣ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਸੱਚ ਦੇ ਅਭਾਵ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਜੋਗੁਣ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਪੂਨ ਦੇ ਨਾਲ ਜਨਤ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਨੇਕ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ—ਵਿਤਾਸਤਾ, ਯਮੁਨਾ, ਸੀਤਾ, ਅਤੇ ਗੋਦਾਵਰੀ—ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ— ਉਹ ਕਦੇ ਨਰਕ ਦਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਜੋ ਨਰਮਦਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਥੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਨੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਚਰਮਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਸੰਯਮ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਆਸ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ 'ਤੇ—ਉਹ ਜਨਤ ਦੇ ਵਾਸੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਯਾਗ, ਕੇਦਾਰ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਜਾਂ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦਵਾਰਾਵਤੀ ਜਾਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਰਾਹੀਂ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਠਾਂ 'ਤੇ 'ਹਰੀ' ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਨਤ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੇਕ ਆਚਰਨ, ਭਗਤੀ, ਵ੍ਰਤ, ਦਇਆ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।