ਯਮ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਨੇਕ ਹਨ। ਇਹ ਧਰਮਰਾਜ ਦਾ ਲੋਕ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ; ਮੈਂ, ਧਰਮਰਾਜ, ਇੱਥੇ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਹਾਂ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਮੈਂ ਯਮ ਹਾਂ, ਨਰਕ ਦੇਣ ਵਾਲਾ; ਪਰ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਧਰਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੁਵਰਗ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।” ਫਿਰ ਯਮ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਅੱਜ ਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ। ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਵੀ ਦਸ ਸਾਲ ਬਾਕੀ ਹਨ। ਜਦ ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣਗੇ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪੁੱਛ ਸਕਦਾ ਹੈਂ; ਪੁੱਛ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ।” ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਹੜਾ ਕਰਮ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੁਵਰਗ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਲਈ ਅਧਿਕਾਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਣਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ, ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਤੇ ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਸੁਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸੋ।” ਯਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜੋ ਲੋਕ ਕਰਮ, ਵਿਚਾਰ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਧਰਮ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਹਰੀ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਭਟਕਾਵੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕੀਤਾ—ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਕਰਨੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ—ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਣਾ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਨਰਕਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ, ਧਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਮਾਨਵ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨਾਂ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੇਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਭੇਦ ਕਰਕੇ, ਤਿਆਰ ਹੋਈ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਉਹ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਧਨ ਕਮਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਠੱਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਅਧਰਮ, ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਭਟਕਾਵੇ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਵਿਦੀ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਕਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਮਿਲਣ ਸਮੇਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਮ ਫੀਸ ਨੂੰ ਭਟਕਾਵੇ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਾਸਤੀਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਨਰਕ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਜੋ ਬਿਨਾ ਦੋਸ਼ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਸੁਧ, ਮਿਤ੍ਰ, ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਟਕਾਵੇ ਨਾਲ ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਧਰਮ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਰਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾਸਤੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਇਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਰੱਖੇ, ਪਰ ਬੋਲ ਹੋਰ ਹੋਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਅਸ਼ੁਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਅਦਬ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਭਾਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਦੇਖਦੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬਿਨਾ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਖਤ ਬੋਲ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨੇਕ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਦੀ ਹੀ ਫਿਕਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਮੀਂਹ, ਮਕਰ ਜਾਂ ਮੇਸ਼ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਨਦੀਆਂ-ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੇਖਕੇ ਉਠਦੇ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਅਦਬ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਲੱਕੜ, ਭਾਲੇ, ਪੱਥਰ ਰੱਖ ਕੇ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਖੇਤ, ਘਰ, ਜਾਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਸ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਲਈ ਆਏ ਹਨ, ਦੀ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ, ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ, ਗਰੀਬਾਂ, ਬਿਮਾਰਾਂ ਜਾਂ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਚਨ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਚਨ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਚਨ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਯਮ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ ਸੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਇਆਵਾਨ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਸੁਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਹਰੀ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ, ਅਜਨਮਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ, ਚਾਰ-ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਚਲ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ। ਇਹੀ ਸੱਚੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਫਲ ਹੈ—ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਣਗਣੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵੈਸ਼ਨਵ ਭਜਨ ਗਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।