ਜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਗੈਰ-ਵੈष्णਵ ਤੋਂ ਲਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੈष्णਵ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਦੋ ਮੁੱਖ ਮੰਤ੍ਰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਫਿਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹਜ਼ਾਰ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਪੜ੍ਹ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦীক্ষਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਗੈਰ-ਵੈष्णਵ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਵੈष्णਵ ਦੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਚਾਰਯਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਦੁਬਾਰਾ ਜੰਮਿਆ ਮਨੁੱਖ (ਦਵਿਜ) ਆਚਾਰਯਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ; ਆਚਾਰਯਾ ਦੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਦੇਵੇ। ਤਾਪ ਆਦਿ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕਰ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ; ਤਾਪ, ਪੁੰਡ੍ਰ ਅਤੇ ਨਾਮਕਰਨ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਸਫ਼-ਮਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿਖਾਏ; ਚਕ੍ਰ ਦੀ ਮੁਰਤੀ ਨਾਲ ਤਾਪ ਕਰਨਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਿੱਧਾ ਚਿਨ੍ਹ ਪੁੰਡ੍ਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੈष्णਵ ਨਾਮ ਵੀ; ਫਿਰ, ਉਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਦੇਵੇ। ਅੱਠ ਅੱਖਰੀ ਨਿਆਸ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੈष्णਵ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਵੈष्णਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਆਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਨਿਆਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੀ ਵੈष्णਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿਆਸ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਿਆਸ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੋਈ ਮੰਤ੍ਰ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਨਿਆਸ ਦੋ ਤਰੀਕੇ ਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮਰਪਣ (ਪ੍ਰਾਪਤਿ) ਉਸ ਦਾ ਦੂਜਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰੇ; ਜੇਕਰ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਵਿਜ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉੱਤਮ ਮੰਤ੍ਰ — ਮਹਾਨ ਅੱਠ ਅੱਖਰੀ — ਦੀ ਸadhna ਕਰੇ। ਅੱਠ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਣਵ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿਕ ਪ੍ਰਣਵ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਣਵ (ਓੰ) ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਸ਼ੁਭ ਪ੍ਰਣਵ ਨੂੰ ਹਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਓੰ' ਪ੍ਰਣਵ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਹੈ; ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਓੰ' ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਣਵ ਆਪਣੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਅੱਖਰ 'ਓੰ', ਫਿਰ ਦੋ 'ਨਮਹ', ਅਤੇ ਫਿਰ 'ਨਾਰਾਯਣਾਯ' — ਇਹ ਪੰਜ ਅੱਖਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਠ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਰੇ ਲਕੜਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਭ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ; ਨਾਰਾਯਣ ਇਸ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ (ਸ਼੍ਰੀ) ਇਸ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਛੰਦ ਗਾਇਤਰੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਣਵ ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ; ਲਕਸ਼ਮੀ (ਸ਼੍ਰੀ) ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਇਸ ਦੀ ਮੱਤ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਸ਼ਬਦ 'ਓੰਕਾਰ' ਹੈ, ਦੂਜਾ 'ਨਮਹ', ਤੇ ਤੀਜਾ 'ਨਾਰਾਯਣਾਯ'; ਤਿੰਨ ਸ਼ਬਦ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਨਿਤ ਕੀਤੇ ਹਨ। 'ਅ', 'ਉ', 'ਮ' — ਇਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰ ਪ੍ਰਣਵ, ਬ੍ਰਹਮ-ਸ਼ਬਦ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਨ। 'ਅ' ਨਾਲ ਵਿਣੂ, 'ਉ' ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ, ਅਤੇ 'ਮ' — ਜੋ ਪਚੀਸਵਾਂ ਹੈ — ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹੈ। 'ਅ' ਨਾਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਸਰੂਪ, 'ਉ' ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਅਤੇ 'ਮ' ਨਾਲ ਜੀਵ — ਪਚੀਸਵਾਂ ਮਨ — ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। 'ਕ' ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਤੱਤ, 'ਚ' ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, 'ਟ' ਤੇ 'ਤ' ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਤੇ ਹਿਰਦੇ, 'ਪ' ਨਾਲ ਮਨ, 'ਫ' ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ, 'ਬ' ਤੇ 'ਭ' ਨਾਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ — ਪਰ 'ਮ' ਸਵੈ-ਸਰੂਪ, ਪਚੀਸਵਾਂ, ਹੈ। 'ਮ' — ਜੀਵ — ਸਰੀਰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਮਨ, ਪ੍ਰਾਣ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ, ਇਹ 'ਮਾ' ਚੇਤਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸ਼ੇਸ਼ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ 'ਉ' ਨੂੰ ਨਿਸਚਯ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, 'ਵਾ' ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸ ਤੋਂ ਅਟੂਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਣੂ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, 'ਅ' ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਣੂ — ਸ਼੍ਰੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਉੱਤਮ ਬੀਜ, ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼, ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਮਿਤਰ — ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ — ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਮਾਤਾ, ਵਿਣੂ ਤੋਂ ਅਟੂਟ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਂ, ਵਿਣੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ — ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨੀਂਹ, 'ਰੁ' ਨਾਲ ਦਰਸਾਈ ਗਈ; 'ਮਾ' ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਖੇਤਰ-ਗਿਆਨੀ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵਰਨਿਤ ਹੈ। ਜੀਵ ਗਿਆਨ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਗੁਣ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਚੇਤਨ, ਅਚਲ, ਇਕ ਰੂਪ, ਆਪਣੀ ਸਰੂਪਤਾ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ, ਸਦੀਵੀ, ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਨੰਦ ਰੂਪ, 'ਮੈਂ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਖੇਤਰ-ਗਿਆਨੀ, ਬਹੁ-ਰੂਪ, ਪੁਰਾਤਨ — ਹੈ। ਨਾ ਸੜਦਾ, ਨਾ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਸੁੱਕਦਾ, ਨਾ ਵਿਘਟਿਤ ਹੁੰਦਾ; ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਐਸੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸ਼ੇਸ਼ ਹੈ। 'ਮਾ' ਨਾਲ ਜੀਵ, ਖੇਤਰ-ਗਿਆਨੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦਾ ਸੇਵਕ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਹੀ ਉਸ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਣਵ ਦਾ ਅਰਥ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਣਵ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਬਾਕੀ ਭਾਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸੇਵਕ ਇੱਥੇ ਆਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨ ਦੁਆਰਾ ਵੱਡੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗਰੂਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਜਤਨਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਮਾ' ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਸੰਕੇਤ, 'ਨਾ' ਉਸ ਦੀ ਨਿਰਾਕਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਦੁਆਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।