ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਭਗਤ ਨੇ ਸਤਕੁੱਰਤਾਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬੜੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਕਿਹੜੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?” ਉਸਨੇ ਅੱਗੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਭਗਤੀ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਸਭ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਤੁਸੀਂ ਵੈષ્ણਵ ਹੋ, ਹਰੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਤੱਤ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਚਾਹੇ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੇ—ਮੈਨੂੰ ਹਰੀ ਸੰਬੰਧੀ ਗਿਆਨ ਦਿਓ।” ਉਹ ਭਗਤ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਜਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ ਤੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮੈਂ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ—even ਅੱਧਾ ਪਲ—ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ।” “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਚਾਰੇ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥ—ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ, ਮੋਖਸ਼—ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ ਜਿਹੜੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।” “ਪਰ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕਰਮ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਖ ਹੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਆਪ ਹੀ ਵਾਂਗ ਭਗਤਾਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ।” “ਨੇਕ ਲੋਕ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਥੀ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਦੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਵੈષ્ણਵ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਕੇਵਲ ਮਾਧਵ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਲਦਿਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੇਵਲ ਉਸਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” “ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹਰੀ ਹੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕੌਣ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮੋਚਨਹਾਰ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾ ਕਰੇ? ਉਹ ਹਰ ਕੋਈ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਦਕਿ ਮੌਤ ਨੂੰ ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸੇਵਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਨਾ, ਉਚਾਰਨਾ, ਮਨਨ ਕਰਨਾ, ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਧਰਮ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ।” “ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਜੋ ਕਾਰਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਯੋਗੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਤੇ ਆਪ ਸੰਸਾਰ ਹੈ—ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸੁਖਮ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਪਤਲਾ ਤੇ ਮੋਟਾ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਪਰ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਹੈ।” “ਹਰੀ ਅਜਨਮਾ ਹੈ, ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਯੋਗ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਠੀਕ ਹੀ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮਨ ਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ-ਯੋਗ ਕਥਾਵਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਵੀ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਫਿਰ ਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜੋ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿ ਤੇ ਪਰੁਸ਼ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਅਚ੍ਯੁਤ ਹੈ।” “ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਰਾਜ, ਸਵਰਗ, ਮੋਖਸ਼—ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਾਂਗਾ: ਅਹਿੰਸਾ, ਸੱਚਾਈ, ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਤੇ ਅਲੋਭ। ਇਹ ਮਨ ਦੇ ਵਰਤ ਹਨ ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।” “ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਭਿਖਸ਼ਾ ਲੈਣਾ—ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਰੀਰਕ ਵਰਤ ਹਨ। ਵੇਦ ਪਾਠ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ—ਇਹ ਹੈ ਸਰੀਰਕ ਵਰਤ।” “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਹੈ। ਹਰ ਵੇਲੇ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਆਚਰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।” “ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਸਿਰਫ਼ ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਕਰਕੇ, ਪਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੀ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਔਰਤਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਰਸਤੇ ਨਾਲ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।” “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚੰਦਰ, ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਵਰਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦਿਕ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਕੇਵਲ ਨਾਮ ਰਾਹੀਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਾਧਵ ਰਸਮਾਂ, ਯਜਨਾਂ ਜਾਂ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।” “ਉਹ ਕੇਵਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਭਗਤੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਪਤੀ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਪਤੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ ਸਮਝੋ।” “ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਕੇਵਲ ਨਾਮ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੈ। ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਵੇਦ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤੇ ਸੰਬੰਧਤ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ ਜੋ ਪਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਹੈ।” “ਜੋ ਵਰਤ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਕਰਤਵ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।” “ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹਵਨ, ਜਲ, ਫੁੱਲ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਜਪ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਹਿੰਸਾ ਪਹਿਲਾ ਫੁੱਲ ਹੈ, ਵਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਦੂਜਾ, ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਤੀਜਾ, ਅਤੇ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਚੌਥਾ।” “ਸ਼ਾਂਤੀ ਪੰਜਵਾਂ ਫੁੱਲ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਸੰਯਮ ਛੇਵਾਂ, ਧਿਆਨ ਸੱਤਵਾਂ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਆਠਵਾਂ ਫੁੱਲ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਕੇਵਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੱਠ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਫੁੱਲ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਬਾਹਰੀ ਹਨ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।” ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਮੂਲ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ।