ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਥਾ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਸ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬੜੀ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਸੇਵਕਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਸਾਧਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਆਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਟਾਪੂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਵਹ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਟਾਪੂ 'ਤੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਹਨ ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੁੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਮਦ ਮਸਤ ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਨੱਚਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੁੰਜ, ਅਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉਹ ਜੰਗਲ ਜੀਵੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਉਪਡਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਸੁੱਚਤ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਗਵਾਂ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਚਕ੍ਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਗਵਾਲ-ਬਾਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਂਸੀਆਂ ਤੇ ਸਿੰਗ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਟਾਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਸਫੈਦ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੀਆਂ, ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਦਿਆ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਸਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਤਨ-ਮਣੀ ਦੇ ਸিংਹਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਡੰਡੇ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਚੰਦ-ਵਾਂਗ, ਹੌਲੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਂਸਲੀ ਹੈ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਰੂਪ ਵੱਡੇ ਪੰਨ੍ਹੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਵਿਲੱਖਣ ਹਨ, ਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸਿਰ 'ਤੇ ਮੋਰ ਪੰਖਾ ਸਜਿਆ ਹੈ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਗਲ੍ਹ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਮਕਰ-ਆਕਾਰੀ ਕੁੰਡਲ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਕੜੇ, ਬਾਂਹ-ਬਾਂਹ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ, ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਤੇ ਕਮਰ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਸਾਧਨਾ ਬਹੁਤ ਨਾਜੁਕ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਉਪਾਸਨਾ ਦਸ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਦਿਕ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਗਿਰਿਜਾ ਸਤੀ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਹੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਕੇਵਲ ਉਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਣਨ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਮੋਹ, ਚਤੁਰਾਈ, ਤੇ ਅਸਧਾਰਣ ਲਾਵਣਯਤਾ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ; ਫਿਰ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ-ਨਿਰਵਾਹ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਯੁੱਗਾਂ ਤਕ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਆਖਿਰਕਾਰ, ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਨੰਦਾ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲਵੰਗਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਸਪਸ਼ਟ ਸਨ; ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੰਦ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰੀ ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰਸ ਭਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਬਾਰਕ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੂਤ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਸ ਭਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਸਧਾਰਣ ਕਰਤਬਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਅਸੀਂ ਸੁਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਿਆ। ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਕੌਣ ਸੰਤੋਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਕਰੇ?" "ਅਸੀਂ ਦੁਬਾਰਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਰਤਬਾਂ, ਵਰਤ, ਦਾਨ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਧੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਭਾਗਵਤ, ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਜਾਣਕਾਰੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਆਦਿ ਵਿਧੀਆਂ ਵੀ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲੇ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਤੁਹਾਡਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉੱਤਮ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ।" "ਮੈਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਤਿ ਆਨੰਦਮਈ ਕਰਤਬਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਹੈ।" "ਇੱਕ ਵਾਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਥੁਰਾ ਆਏ। ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀ ਲੀਨਤਾ ਵਿੱਚ ਸੀ।" "ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਭਾਗਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਏ, ਤੇ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।" "ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਵੇਦ-ਵਿਦਵਾਨ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—'" "'ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਹੈ, ਪਰਮ। ਉਹ ਨਿਰਾਕਾਰ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਸਦਾ ਅਟੱਲ।'" "'ਹਰੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਅਗੋਚਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਸਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਗੂੰਥਿਆ, ਜੋੜਿਆ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'" "'ਉਹ ਇੱਕ, ਅਪ੍ਰਗਟ, ਪਰਮ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸੰਸਾਰ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ।'" "'ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖੀ ਲਕੜਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ?'" "'ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੱਸੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਅਸਲ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।'" "'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਚੱਖਿਆ, ਉਹ ਤਪ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਦਾਨ ਦਾ ਉੱਚਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ।'" "'ਕੇਵਲ ਇੱਛਾ ਦੀ ਪਥੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।'" "'ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉੱਤਮ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਉਥੇ ਹੀ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਉਸ ਦੇ ਭ੍ਰੂ-ਚਲਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।'" "'ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ? ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਮੁਬਾਰਕ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹਨ?'" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਬੜੀ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ।