ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਿਹ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਐਸੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜੋ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਯੁਗ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਗਿਆ। ਇਸ ਘੜੀ, ਗਵਾਲਾ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀਰਗੁਪਤਾ ਸੀ, ਜਨਮ ਲੈਈ। ਉਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਚਿਤ੍ਰਕਲਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਮੋਹਣੇ ਮੋਤੀ ਵਾਲਾ ਗਹਣਾ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਸਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਸੱਤ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੀਣਾ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਅਦਭੁਤ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਗਹਣਾ ਚਮਕਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਪੁਣਯਸ਼੍ਰਵਾ, ਕਸ਼્યਪ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਸਨ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਯ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਸਤਤ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਸਮੇਤ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਚੌਦਵੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਵੇਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿਆ: "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇਗਾ।" ਫਿਰ ਕਹਿਆ, "ਜਦ ਉਹ ਅੱਠਵੇਂ ਵਰ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਦীক্ষਿਤ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਇਕਵੀ ਸਿਲਬਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੱਧ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਸਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਇਹ ਗੋਪਾਲ ਵਿਦਿਆ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਵਾਕ-ਸਿੱਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਸਦੀ ਜੀਭ ਉੱਤੇ ਇਹ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਅਦਭੁਤ ਦਿਵਿਆ ਲੀਲਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਆਪ ਹੀ ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ - ਕਾਮਾ, ਮਾਇਆ, ਰਮਾ, ਕੰਠਾ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਦਾਮੋਦਰ ਸਮੇਤ - ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਦਸ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਸੰਕੇਤਨਾ ਕਰ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਸ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਦਿਕ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।" "ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਟਾਪੂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਥੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰ।" "ਉਹ ਜੰਗਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੈ, ਨੱਚਦੇ ਮਸਤ ਮੋਰਾਂ, ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਕੋਕਲਾਂ ਅਤੇ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਰੱਖਤ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਅਤੇ ਉਪਸ਼ਾਖਾਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਗਵਾਲ-ਬਾਲ ਵੰਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿੰਗੀਆਂ ਫੂਕ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਸਤੀਆਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹੈ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਹਾਰ ਲਏ ਖੜੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ।" "ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਚਿੱਟੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਭੀਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।" "ਵੈਦਿਕ ਧੀਆਂ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ। ਫਿਰ, ਹਰਿ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੀ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਰਾਧਾ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਕੇਲਾ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟਿਆ, ਉਸਦੇ ਚੰਨ ਵਰਗੇ, ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁੱਖੜੇ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਉਸਦਾ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਹੌਲੀ ਵੱਕੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਂਸਲੀ ਹੈ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਠੋਡੀ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਉਸਦੀ ਕਾਂਤਿ ਮਹਾਨ ਪੰਨਾ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।" "ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੋਰਪੰਖ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਗਲ ਵਿਚ ਮੋਹਣੀ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਲ ਦੇ ਕੋਨੇ ਤੇ ਮਕਰਾਕਾਰ ਕੁੰਡਲ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਸਿਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਰ ਤੱਕ ਕੰਗਣ, ਬਾਜੂਬੰਦ, ਪਾਇਲ, ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਅਤੇ ਕੰਧੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਉਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ ਕਿ ਉਹ ਨਿਰਮਲ, ਨੌਜਵਾਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਸ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੈਦਿਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਗਿਰਿਜਾ ਸਤੀ ਵੀ ਅੰਤਰਧਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਹੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਕੇਵਲ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਆਕਰਸ਼ਣ, ਚਤੁਰਾਈ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਲਾਵਣਯ ਦੇ ਲੱਛਣ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਘਰ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਉਹ ਕੇਵਲ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਵਤ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਯੁਗ ਤੱਕ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਨੰਦ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਸ ਨਾਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਲਵੰਗਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪ੍ਰਗਟ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੂੰਹ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਾਜ਼ ਦਿਸਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਝ ਮੁੱਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤ, ਹਰੀ ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰਸਮਈ ਕਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਕਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧੰਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਾਠ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਹੇ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਰਸਮਈ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਧੰਨਵੰਤ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਚਮਤਕਾਰ ਦੱਸੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਅਸੀਂ ਸੁਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।" "ਅਹਾ! ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗਾ?" "ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਧੰਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮਹਾਨ ਚਮਤਕਾਰ ਅਤੇ ਵਰਤ, ਦਾਨ, ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ।" "ਹੇ ਭਾਗਵਤ, ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪਾਈਏ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਹਾਡਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪਰਮ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ, ਇਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਰਨਤਾ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦਮਈ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਮ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ।" ਇੱਕ ਵਾਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰਮਣ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਗਹਿਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਜੋ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਰਾਜਾ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।