ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਾਇਆ ਗੂੜ੍ਹੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧਤ ਆਕਾਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਪੂਰਬੀ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਉਹ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਓਥੇ, ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਆਲਯ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੀ ਛਤਰੀ ਹੇਠ, ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਵ੍ਯ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਉਹ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ, ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਸਤ੍ਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਅਨਿਰੁੱਧਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਬੈਠੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੀ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਨੀਲੇ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭੌਂਹਾਂ ਨਰਮ ਬੇਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵਕਰੀਆਂ ਹਨ, ਗਲ ਸੁੰਦਰ, ਨੱਕ ਨਫ਼ੀਸ, ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਮਨੋਹਰ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਹੈ। ਅਨਿਰੁੱਧਾ ਮਸਤਕ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਅਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ گردਨ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਾਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਤੁਟ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਰ ਨਿਖਾਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੇਵਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਨੰਦ ਨਾਲ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਨਿੱਤ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੀ ਸ਼ੁੱਧ ਅਸਤਿਤਵ ਹੈ। ਉਪਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਅਨਾਦਿ, ਅਨੰਤ, ਪਰਮ ਆਨੰਦਮਈ ਅਤੇ ਸਰਬ-ਵਿਆਪੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਨਿੱਤ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਅਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਗੂੜ੍ਹੇ ਨੀਲੇ, ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ, ਅੱਖਾਂ ਲੰਬੀਆਂ, ਮਨਮੋਹਕ ਅਤੇ ਕਮਲ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਨਮੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸ਼ੁੱਧ-ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਹਨ, ਜੋ ਮੁਕੁਟ, ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਉੱਠੇ ਗਲਬਤ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਆਪ ਹੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ। ਉਹ ਨੱਕ ਦੀ ਨੋਕ ਉੱਤੇ ਨਿਗਾਹ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਮਨ ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ-ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਾਰਮਿਕ ਜੀਵ ਹਨ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਨੱਚਣ-ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਭਗਤ, ਕੁਮਾਰ, ਸ਼ੁਕ ਅਤੇ ਜਨਕ ਵਰਗੇ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਸਭ ਹੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੇ ਬਾਹਰੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਮ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪ੍ਰਗਟ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅੰਦਰ ਅੰਦਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭੀਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਅਰਧ-ਅੱਖਰ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਰਤਨ ਹੈ, ਸਭ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਨਵੀਂ ਉਰਜਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਪੂਰਨ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਉਪਾਏ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬਾਹਰਲੇ ਪਾਸੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਉੱਚੇ ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਮੰਦਰ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਹਨ। ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੇਸਰ, ਚਿੱਟੇ, ਲਾਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਪਾਊਡਰ ਦੇ ਢੇਰ ਹਨ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਚਿੱਟੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦਰਬਾਨ ਵਜੋਂ ਖੜੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਪਦਮ, ਮੁਕੁਟ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਹਣੇ ਹਨ। ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਪਦਮ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉੱਤਰੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦਰਬਾਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਹਨ। ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਮੁਕੁਟ, ਕੁੰਡਲ, ਹੋਰ ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ, ਦਰਬਾਨ ਵਜੋਂ ਖੜੇ ਹਨ। ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ, ਦਰਬਾਨ ਵਜੋਂ ਖੜੇ ਹਨ। ਜੋ ਭੀ ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਭਗਤ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਇਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਵਰਣਨ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਦੇ ਸੱਤਵੰਜੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਇੱਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਗ੍ਰਤਪਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ।" ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੀ ਭੋਜਨ ਸਮਝ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਉੱਚਤ ਪੰਦਰਾਂ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਕਾਮ-ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਯ' ਅਤੇ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਰਸ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਆਸ ਨਾਲ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਂਸਲੀ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਐਸੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੋਪਾਲਕ ਸੁਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਨੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀਣਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਤ੍ਯਤਪਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੁੱਕੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦਾ ਅਤੇ ਉੱਚਤ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਦਸ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ ਕਾਮ-ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਰਿ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਮਾ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚੂੜੀਆਂ, ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਰਿ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦਾ, ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਵਾਂਸਲੀ ਨੂੰ ਘੁੱਟੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ, ਅਤੇ ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤਪੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗਿਆ। ਦਸ ਕਲਪਾਂ ਮਗਰੋਂ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਨੰਦਵਨ ਵਿੱਚ ਗੋਪਾਲਕ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਭਦ੍ਰਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪੱਖਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹਰਿਧਾਮਾ ਸੀ।