ਕ੍ਰੋਧ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਕਾਰਨ, ਧੋਬੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ 'ਕ੍ਰੋਧਨਾ' ਸੀ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਚੁਤਕਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਆਉਟਕਾਸਟ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਟਕਾਸਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧੋਬੀ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਤਾਣਨਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਧੋਬੀ ਦੀ ਲਾਨਤ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਵਿਦੇਹਾ ਦੀ ਧੀ ਬਾਰੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਸੁਣ, ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ (ਲੱਖਣ) ਸੀਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਰੁੱਦਨ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਇਆ। ਲੱਖਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਰਾਮ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਸ਼ਰਮਾਈ ਹੋਈ ਬੋਲੀ: "ਹੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਵਾਲਮੀਕਿ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ।" ਉਸਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੱਖਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮਾਂ, ਰਾਮ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪਤਨੀ-ਭਗਤ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਅਸਲੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪਤਿ ਦੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆ, ਤੇ ਉੱਤਮ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਨਕੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਲੱਖਣ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਪਸਵਿਨੀਆਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਸਰਯੂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਆਈ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਆਪ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਲੱਖਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੀ ਤੇ ਪਤੀ-ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਲਗ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਰਾਮ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਧਰਮਵਤੀ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮੈਂ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਸੀਤਾ ਨੇ ਵਾਲਮੀਕਿ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਣ ਲਈ ਚਲੀ। ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੀਰ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ, ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਕੈਕਈ ਨੇ ਵਿਦੇਹਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਜੀਵੀਂ।" ਸੁਮੀਤਰਾ ਨੇ ਵੀ ਵਿਦੇਹਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਦੀ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ। ਸੀਤਾ, ਜੋ ਰਾਮਚੰਦਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ। ਜਦੋਂ ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਰਾਮਚੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮਵਤੀ ਸੀ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ, ਯਜਨ ਵਿਚ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਣ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦਾ ਚੰਦ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਚਿਤ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਉਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਵਿਦੇਹਾ ਦੀ ਧੀ, ਧਰਮਵਤੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਯਜਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਥੇ, ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਆਚਾਰਯ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇਣ।" ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਮਰੁੱਤ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਦੌਲਤ ਇੰਨੀ ਸੀ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾ ਸਕੇ, ਤੇ ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਛੱਡ ਆਏ। ਇਸ ਲਈ, "ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉੱਚੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਘਟੋਦਭਵ (ਘਟਜਨਮ) ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਦਰਯੋਗ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ। ਅਗਸਤਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਰਤਨਾਂ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ। ਇਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਸ, ਜੋ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਤੇ ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਉਤਮ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਜਨ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਯਜਨ ਵਿਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ—ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਜਗ੍ਹਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਗਰੀਬਾਂ, ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ, ਤੇ ਦਰਿਦ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦੌਲਤ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ। ਸਭ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਸੁਆਦਲੇ, ਨਰਮ ਭੋਜਨ ਵੀ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਸ਼ਹਿਰ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਗਮਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਆਮ ਤੇਤਤੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਘਟਜਨਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਵਿਚ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ (ਸੰਸਕਾਰ) ਦੇ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਚੁਸਠ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬੁਲਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਸਕਣ। ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿਚ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਭਰਨ ਲਈ ਚਲੇ।