ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਸੁਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀਰਵਤੀ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਮਧਉ ਹੈ—ਉਹ ਸਦਾ ਸਭ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਰਤਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮਧੁ ਅਤੇ ਮਧੁ-ਮਦਿਰਾ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਉਂ ਹੀ ਮੇਰੀ ਮੋਹਕਤਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਰੰਗਤ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਪੁਰਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਹੇ ਵੀਰ, ਇਸ ਨਾਮ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੀ ਮਾਯਾਵੀ ਪਹਚਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣ। ਹੁਣ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਲੜੋ—ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਵੀਰਤਾ ਦਰਸਾਵਾਂਗਾ। ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਜੇਤੂ ਜਾਣ ਕੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਛੱਡਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਗਿਣਤੀ ਰਹਿਤ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਛੱਡੀਆਂ, ਤਾਂ ਚੰਪਕ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਲਿਖੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਪੰਗਤੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਗਏ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਛੱਡ ਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਘਣਘੋਰ ਹਨੇਰੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਚੰਪਕ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਤੀਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਵੱਲੋਂ ਕੱਟੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਦਾਨ ਨਾ ਛੱਡੀ," ਤੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਮਾਰਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਸਨ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ ਤੇ ਉਸਦੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਪੀ ਗਏ। ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀਰ ਨੇ ਪੰਜ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਫੜੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਤੀਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤੀਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਸੈਂਕੜੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਸੁਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਗੁੱਚਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦਿਲ ਵੱਲ ਮਾਰਨ ਲਈ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿੱਧਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉੱਚੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਤੀਰ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ। ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਸਭ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ ਕੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਚੰਪਕ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਚੰਪਕ ਮਹਾਨ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਅਸਤਰ ਚਲਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਦਸਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿਤਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਤਿਆਰ। ਚੰਪਕ, ਜੋ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਉਸ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਉਹੀ ਅਸਤਰ ਵਾਪਸ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਮਿਲੀ ਚਮਕ ਜਗਤ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ; ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਸਤਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਏ ਗਏ। ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ "ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ!" ਆਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੰਪਕ ਉੱਤੇ ਅਚੂਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਚੰਪਕ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਮ-ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਜਦ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਚੰਪਕ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਉਹ ਅਸਤਰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕੱਟਣ ਦਾ ਸੋਚਿਆ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਤੀਰ ਉਸਨੂੰ ਜਕੜ ਲੈ ਗਿਆ। ਵੀਰ ਚੰਪਕ ਵੱਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਪੁਸ਼ਕਲ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਚੰਪਕ ਨੇ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਇਸਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ ਜਾਵੇ। ਜਦ ਪੁਸ਼ਕਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੱਲਾ ਹੋਇਆ; ਬਚਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਕੋਲ ਦੌੜੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਹੜੇ ਵੀਰ ਨੇ ਮੇਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ?" ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਚੰਪਕ ਨਾਂ ਦਾ ਵੀਰ, ਵੈਰੀ-ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਰੰਤ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਛੁਡਾ।" "ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਯੋਧਾ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਛੁਡਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਵੀਰ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ?" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਆਕਿਆ," ਤੇ ਚੰਪਕ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਜਦ ਵੈਰੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹਨੂਮਾਨ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਵੈਰੀ ਵਧੇਰੇ ਤੀਰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਤੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਬਾਣ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਲਾ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਹ ਦਰਖ਼ਤ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਹਾਥੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਸੀਸ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਚੰਪਕ ਵੱਲੋਂ ਵੱਜਣ ਤੇ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ; ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਪੱਥਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਚੰਪਕ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੱਥਰ ਆਪਣੇ ਤੀਰ-ਯੰਤਰ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰੇਤ ਬਣਾਏ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਸੀ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੱਥਰ ਜੋ ਉਸਨੇ ਸੁੱਟੇ ਸਨ, ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ।