ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ, ਅੰਗਦ, ਜੋ ਸ਼ੂਰੀਰਤਾ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਪ੍ਰਤਾਪਿਨ ਅਤੇ ਬਲਮੋਦ ਨਾਲ ਭਿੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨੀਲਰਤਨ ਹਰੀਅਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। ਰਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੰਡਿਤ, ਜੰਗੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਵੇਣ, ਇਕੱਲੇ-ਇਕੱਲੇ ਯੁੱਧਾਂ 'ਚ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸੁਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਭਾਰੀ ਨਾਸ ਹੋਇਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਚੰਪਕਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ? ਤੂੰ ਧੰਨ ਹੈਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ 'ਚ ਆਇਆ। ਹੁਣ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟ—ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾਵੇਂਗਾ? ਆ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ, ਜੇ ਤੂੰ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰਾਂ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਗੱਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਚੰਪਕਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਾਮ ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਕਤੀ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਰਾਘਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਨਿਹਾਲ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਰਾਘਵ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਸਾਕ ਰਾਮਚੰਦਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵੀ ਰਾਘਵ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਰਾਮਦਾਸ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਰਾਮ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ। ਰਾਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇਗਾ। ਲੋਕ-ਰਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਸੁਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਵੀਰਵਤੀ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਮਧਉ ਹੈ; ਉਹ ਸਦਾ ਚੰਗਿਆਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਰਤਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮਧੂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਐਸਾ ਮੇਰਾ ਆਕਰਸ਼ਣ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਰੰਗ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਪੁਰਸ਼ਵਾਨੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੇਰੀ ਮੋਹਕ ਹਸਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈ। ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਆ, ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਸਧਾਰਣ ਸ਼ੂਰੀਰਤਾ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਵੱਡੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਚੰਪਕਾ ਨੂੰ ਅਜੈਅ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਚੰਪਕਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪੰਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਗਏ। ਪਰ ਮਹਾਬਲੀ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਹਵਾ 'ਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅੰਧੇਰੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਕੱਟੇ ਜਾਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਚੰਪਕਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ: "ਮੈਦਾਨ ਨਾ ਛੱਡੀਂ!" ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਦਿਲ 'ਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਤੀਰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਦਿਲ 'ਚ ਘੁੱਸ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਗਏ। ਪਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰਿਆ, ਪੰਜ ਹੋਰ ਬੜੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਟਕਰਾਏ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫੇਰ, ਸੁਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬੜੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਸੌ ਤੀਰ ਚੜਾ ਕੇ ਦਿਲ ਵੱਲ ਮਾਰੇ। ਪਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਹ ਸੌ ਤੀਰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਚੰਪਕਾ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰੇ, ਪਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਚੜਾ ਲਏ। ਫੇਰ, ਬੜੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤੀ। ਚੰਪਕਾ ਨੇ ਇਹ ਤੀਰ-ਵਰਖਾ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖੀ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਮੰਨਿਆ। ਫਿਰ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਸਭ ਅਸਤਰਾਂ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਹਾ-ਅਸਤਰ ਦੱਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਚੰਪਕਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ 'ਚ ਪ੍ਰਵੇਣ ਸੀ, ਨੇ ਵੀ ਓਹੀ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਵੈਰੀ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲਈ। ਜੋ ਲੋਕ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦਿਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਚਮਕ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ। ਪਰ ਦੋਹਾਂ ਅਸਤਰ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਵਰਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ "ਖੜਾ ਰਹੁ, ਖੜਾ ਰਹੁ!" ਆਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚੰਪਕਾ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਜੋ ਅਟੱਲ ਸਨ। ਚੰਪਕਾ, ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੀਰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਮ-ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਚੰਪਕਾ ਨੇ ਉਹ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਵਾਂ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਚੰਪਕਾ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਇਸਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜਦ ਪੁਸ਼ਕਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੰਗੀ ਦਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੱਲਾ ਹੋਇਆ। ਯੋਧੇ ਡਰ ਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਕੋਲ ਦੌੜੇ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਹੜੇ ਵੀਰ ਨੇ ਮੇਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ?" ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਚੰਪਕਾ, ਵੈਰੀ-ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।