ਇੱਕ ਰਾਤ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪस्वੀ ਸੀ, ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਤਬ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਬੈਠਾ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਪस्वੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਟਾਵਾਂ, ਛਾਲਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਲੰਗੋਟ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੰਡ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ ਨੂੰ ਨਮਾਇਆ। ਉਹ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਗਵਾਨੀ ਕਰਕੇ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: “ਮਹਾਰਾਜ, ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਦਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪੀੜਤਾਂ ਦੇ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਹੋ। ਮੈਨੂੰ, ਮੇਰੀ ਵਧੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਦੱਸੋ—ਕਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਹੜਾ ਤੀਰਥ ਉਚਿਤ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵਿਅਪਕ ਹੋ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਗ੍ਰਹ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ, ਆਤਮਾ ਸਫ਼ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਪੁੱਛ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।” ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਸੁਣੋ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਆਚਰਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਿਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਤਪ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵੰਦਨਯ ਹੈ। ਮੈਂ ਅਨੇਕ ਤੀਰਥ ਵੇਖੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਹਨ। "ਮੈਂ ਅਯੋਧਿਆ, ਸਰਯੂ, ਤਾਪੀ, ਹਰਿ ਦਾ ਉੱਤਮ ਦੁਆਰ, ਅਵੰਤੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਾਂਚੀ, ਰੇਵਾ ਨਦੀ, ਗੋਕਰਣ, ਹਾਟਕ—ਜੋ ਅਨੇਕ ਹੱਤਿਆਵਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਮੱਲਿਕਾ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਕਾਲਾ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਮੈਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਵੇਖੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਸੇਵਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਗੋਮਤੀ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਨਿੰਦਰਾ, ਪ੍ਰਲਯ, ਮਰਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਉਲੇਖ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ 'ਤੇ ਕਲੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। "ਜਿੱਥੇ ਪੱਥਰ ਚਕਰ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਚਿਨ੍ਹਿਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਚਕਰ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਜੰਤੂ, ਕੀੜੇ, ਪੰਛੀ—ਸਭ ਚਕਰ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਚਿਨ੍ਹਿਤ ਹਨ। "ਜਿੱਥੇ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜਗਤ ਦਾ ਰਾਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। "ਮੈਂ ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਹੱਤਿਆਵਾਂ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਯਮੰਤਪੰਚਕ, ਜਿੱਥੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। "ਮੈਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤਾਰਕ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਉਸ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਕੀੜੇ, ਤਿਤਲੀ, ਮਧੁਮੱਖੀ, ਜਾਨਵਰ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਕੈਲਾਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। "ਜਿੱਥੇ ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨਦੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। "ਉਥੇ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਗੁੰਝੀ ਹੋਈਆਂ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੇ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। "ਕਾਲਭੈਰਵ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ, ਯਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਸਰਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਯਮ, ਜੋ ਦੰਡ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਦਖ਼ਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। "ਇਹ ਕਾਸ਼ੀ, ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਚਿਨ੍ਹਿਤ, ਮੈਂ ਵੇਖੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਤੀਰਥ ਮੈਂ ਵੇਖੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ। "ਪਰ ਨੀਲਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ, ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। --- ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਸੁਰਥਾ ਨੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਯੁੱਧ ਦੇ ਡੰਗਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਸਿੰਗਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਗਰਜਣ, ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ ਗੂੰਜੀ। ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਇਹ ਮਹਾਂ ਸ਼ੋਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਇਤਸ਼ੇਤਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਯੋਧੇ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਕੇ, ਡਰਪੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਸ਼ੋਰ-ਗੁਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਸੁਰਥਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਦਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਲਹਿਰਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਜੈਕਾਰ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜੀਆਂ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਇੰਝ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਮਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਇਹ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰੀਏ?” ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਇੱਥੇ, ਅਨੇਕ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ—ਜਿਵੇਂ ਪੁਸ਼ਕਲ ਆਦਿ, ਜੋ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਅਤੇ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹਨ—ਯੁੱਧ ਕਰਨਗੇ। “ਪਵਨ-ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਸ਼ੂਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ-ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਲੜੇ।” ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਮਹਾਂ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਢ ਕੇ, ਜੋਰ ਨਾਲ ਤਾਣੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਯੋਧੇ—ਪੁਸ਼ਕਲ ਆਦਿ—ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਏ। ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਵੀਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਸ਼ਾਲਿਨ ਅਤੇ ਚੰਪਕਾ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ-ਇਕੱਲਾ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਕੁਸ਼ਧਵਜ, ਜੋ ਜਨਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਮੋਹਕਾ ਨਾਲ ਲੜਿਆ; ਵਿਮਲਾ ਨੇ ਰਿਪੁੰਜਯਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸੁਬਾਹੁਕਾ ਨੇ ਦੁਰਵਾਰਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀ, ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗੰਭੀਰ ਘੜੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਈ।