ਅਗਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਡਰ ਕਾਰਨ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਧਰਮ ਦੇ ਮਣੀ, ਮਿਹਰ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ, ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਲਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਸੀ, ਨੇ ਸੁਤ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਹੋਰ ਸੰਸਕਾਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਏ, ਜਿਹੜਾ ਬੱਚਾ ਗਰਭ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਤਪੱਸਵੀ ਉਸਨੂੰ 'ਚ੍ਯਵਨ' ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਚ੍ਯਵਨ ਚੰਦ ਦੀ ਵਧਦੀ ਕਲਾ ਵਾਂਗ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ, ਚ੍ਯਵਨ ਰੇਵਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉੱਥੇ, ਚ੍ਯਵਨ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦੋ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਗ ਆਏ, ਜਿਹੜੇ ਚਿਟੇ ਟੀਲੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਤਪ ਦੇ ਜੋਰ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਿਆ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਹਿਰਣ ਆ ਕੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਰਚਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹ ਅਣਭਿਗਨ ਹੀ ਰਿਹਾ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਮਨੁ, ਜੋ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਰੇਵਾ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸਨੇ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਇਕ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਟਾ ਦੇਖੀ। ਉਸ ਚਿਟੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਅਡੋਲ ਤੇ ਅਡਿਗ ਜੋਤ ਨਜ਼ਰ ਆਈ। ਉਹ ਨੇੜੇ ਗਈ ਤੇ ਲੱਕੜੀ ਨਾਲ ਚਿਟਾ ਨੂੰ ਝੱਟਿਆ, ਤਾਂ ਲਹੂ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਦਾ ਭਾਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਡਰ ਗਈ, ਪਰ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੁਖੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਲਕਾ ਡਿੱਗੀ, ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਧੂੰਆਂ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਚਕਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਘੋੜੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ, ਕਈ ਹਾਥੀ ਮਰ ਗਏ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨ ਗੁਆਚ ਗਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਝਗੜੇ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਘਬਰਾਇਆ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਤਪੱਸਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ ਹੈ?" ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਉਸਦੀ ਧੀ ਦੇ ਕਰਤੂਤ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ। ਚ੍ਯਵਨ ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਮਿਹਰ ਮੰਗੀ। ਚ੍ਯਵਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਪਤੀਆਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਦੇ ਕਰਕੇ ਆਈਆਂ ਹਨ।" ਫਿਰ ਚ੍ਯਵਨ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਤੇਰੀ ਧੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਫਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲਹੂ ਵਗਿਆ। ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਉਸਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਪਤੀਆਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਰ ਧੀ ਨੂੰ ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਧੀ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਪਤੀਆਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜਾ, ਦਇਆ ਦਾ ਘਰ, ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਫਿਰ ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਨੇ ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਅਕਲਪਨੀਯ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੀ ਤੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿੱਚ ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਪਰਿਪੂਰਨਤਾ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਅਸਾਧਾਰਣ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਤਪ ਦੇ ਜੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕੀ ਹੈ?" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਨੇ ਚ੍ਯਵਨ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਖੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਯੋਸ਼ਣੀ ਨਦੀ ਦਾ ਜਲ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਫੌਜ ਚੱਲੀ—ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਪੈਦਲ, ਕੁਝ ਰਥਾਂ ਤੇ, ਕੁਝ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ। ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਸੁਮਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਰਿਆ। ਤੁਰਦਿਆਂ-ਤੁਰਦਿਆਂ ਉਹ ਵਾਜੀ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਵਿਮਲ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਤਨਟਟਾ ਥਾਂ ਆਇਆ, ਜਿਥੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਘੁਨਾਥ ਦਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਘੋੜਾ, ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ 70 ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਹਾਥੀਆਂ, 10 ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਜ਼ਾਰ ਲੋਕ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਨੂੰ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਵਾਸੁਕੋਸ਼, ਸਾਰਾ ਧਨ ਤੇ ਰਾਜ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਝੁਕ ਕੇ, ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਧਨਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਰਾਜ ਸੌਂਪ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ 'ਰਾਮਚੰਦਰ' ਨਾਮ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਧਨ-ਰਤਨ ਉਸਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕੀਤੇ। ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਘੋੜਾ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।