ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੋਜਾ ਜੰਮਿਆ, ਇੱਕ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਨਾਲ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਔਖਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭੀ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਜਦ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਨੰਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਾਰਨ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਇੰਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਝੂਠੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰਿ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਸਾਦ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਸੱਚ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਨਮ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ, ਸੱਚਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਾਹ ਪੂਰਾ ਕਰੇ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਉਹ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਉਹ ਆਪ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾ ਕੇ ਤੇ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ? ਹੇ ਮੁਨਿਵਰ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੀਰਵਿਕਰਮ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਮੋਟੇ-ਤਾਜੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ, ਗਿਆਨੀ ਸੀ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸੁੰਦਰ ਨਾਮ ਦਾ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਮਰ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਵਿਆਹੁਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਦਾਨ, ਤੀਰਥ, ਯਗ, ਜਾਂ ਕਈ ਵ੍ਰਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀਰਵਿਕਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਧੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਫੜੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।' ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਹ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਸ਼ੂਦਰ ਵੀਰਵਿਕਰਮ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ ਲੱਭ ਕੇ ਇਹ ਕੁੜੀ ਦੇ ਦਿਓ, ਦੇਰੀ ਕਰਣ ਨਾਲ ਕਈ ਵਿਘਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ।' ਵੀਰਵਿਕਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਇਹ ਕੁੜੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਹੱਥ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਵਚਨ ਨਹੀਂ ਤੋੜ ਸਕਦਾ।' ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੁਲ-ਪੁਜਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਸ਼ਰਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਕੁਟੰਬੀ ਸਾਰੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣੇ, ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਜਿਸਦੀ ਪਛਾਣ, ਵੰਸ਼, ਧਨ, ਚਰਿੱਤਰ ਜਾਂ ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਦੇ।' ਪਰ ਵੀਰਵਿਕਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲੱਗਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਜਦ ਸੱਚੇ ਵਚਨ ਉਚਾਰੇ ਗਏ, ਤਦ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਣੂ ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਧੰਨ ਹੈ ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼, ਧੰਨ ਹਨ ਤੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਧੰਨ ਹਨ ਤੇਰੇ ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ। ਧੰਨ ਹੈ ਤੇਰਾ ਕਰਮ ਤੇ ਤੇਰਾ ਜਨਮ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।' ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਇਕ ਵਿਮਾਨ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਗਰੁੜ ਦੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹਰਿ ਦੇ ਸੇਵਕ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁਜਾਰੀ ਕੁੱਤਾ-ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ। ਹਰੀ ਜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਲੈ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵਿਰਲੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਆਗਿਆ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹੱਥ ਦੇ ਕੇ ਵਚਨ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸੱਚ, ਸੱਚ ਹੈ। ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਨਾ ਪਿਤਰ, ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਜਲ ਸਵੀਕਾਰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੋਜਾ ਜੰਮਿਆ ਵੀ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਸ ਦੇ ਕੇ ਨਿਰਾਸਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਣਗਿਣਤ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਆਗਿਆ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਰਮ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਰਾਜੇ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਚੋਰ ਵੀ ਹੋਣ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੁਨੇਹਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਇਥੇ ਤੇ ਉਥੇ, ਜੀਊਂਦੇ ਜੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਮ ਦੇ ਪਰਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ: 'ਸ਼੍ਰੀ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਕੁਲ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਨਾਰਾਇਣ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੀਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹੋਵੇ।