ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸੰਤ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇ—ਧਨ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ—ਚ ਲੀਨ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਦਇਆਲੁ, ਅਨਾਦਿ, ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਮੋਖਸ਼ ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਭੀ ਹੀ ਅਪਰਾਧਾਂ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਦੇ ਜਪ ਨਾਲ ਉਧਾਰ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਪਰਾਧ ਕਰ ਬੈਠੇ, ਉਹ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਹਰੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਅਪਰਾਧ ਕਰੇ, ਉਹ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾਮ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਨਾਮ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਕਿਹੜੇ ਅਪਰਾਧ ਹਨ ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠਲੇ ਦਰਜੇ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ?” ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਜੀ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, “ਪੁਣੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਅਪਰਾਧ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ-ਵੱਖਰਾ ਮੰਨੇ, ਉਹ ਨਾਮ ਦਾ ਅਪਰਾਧੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਨਾਫਰਮਾਨੀ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੀ ਨਿੰਦਾ, ਅਰਥਾਂ ਦੀ ਘੜਤ ਬਣਾਉਣਾ ਜਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਦੇ ਅਰਥ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਾਲਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਅਪਰਾਧ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਇਰਾਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਧਰਮ, ਵਰਤ, ਯਜ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਮੰਗਲਮਈ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਧਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਮੰਨ ਲੈਣਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ, ਨਾ ਸੁਣਨਾ ਜਾਂ ਗਲਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਅਪਰਾਧ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮੈਰੀ-ਮੈਰੀ ਵਿਚ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਅਪਰਾਧੀ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਉੱਚਤ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੇਧਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨਾਮ ਦੇ ਦੱਸ ਅਪਰਾਧਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਬਚਦੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਵੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਅਪਰਾਧਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਨਾਮ ਦਾ ਨਿਰੰਤਰ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਫਿਰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬੇਧਿਆਨ, ਵਿਵੇਕ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਰੀਰ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਆਰਥ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਅਪਰਾਧਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਜੀ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, “ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਅਪਰਾਧ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਬੇਧਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਤੇ ਉਸੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਅਪਰਾਧਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਦੇ ਨਿਰੰਤਰ ਜਾਪ ਨਾਲ ਹੀ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਨਾਮ, ਚਾਹੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਚਾਹੇ ਸੁੱਚੇ ਜਾਂ ਅਸੁੱਚੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਨਿਰੰਤਰ ਜਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਨਾਮ ਦਾ ਜਾਪ ਸਰੀਰ, ਧਨ ਜਾਂ ਪਖੰਡ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਫਲ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।” ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਇਹ ਪਰਮ ਰਹੱਸ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ; ਇਹ ਸਭ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਅਪਰਾਧਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਅਪਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਦੇ ਜਾਪ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿੱਤ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੁਸ਼ਕਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਦੁੱਗਣਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਅੱਖਰ ਲਈ ਕਪਿਲ ਆਦਿਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਰਗਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।” “ਜਿਹੜੇ ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਹਨ, ਉਹਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਖਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰਾਣਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਕੱਪੜੇ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਘੜਾ, ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁੰਦਰੀਆਂ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਵੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਸਨ, ਫੁੱਲ, ਤੇ ਮਾਲਾ ਭੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ; ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਕੰਜੂਸੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੰਜੂਸੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਦਾਨ ਘੱਟ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕੱਪੜੇ, ਫੁੱਲ, ਮਾਲਾ, ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੋਥੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੋਥੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਲਿਖ ਲੈਣ।” ਫਿਰ ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਣ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਕੋਈ ਝੂਠੀ ਜਾਂ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸਹਾਇਕ ਨੂੰ ਦਖਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।” ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜਦੋਂ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹ ਪੁੰਨ ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮੂਰਖ ਵਰਤ ਤੋੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਓਥੇ ਕਲੇਸ਼ ਭੋਗਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਦੇ ਘਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਨੰਗੇਪਣ ਦਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।” “ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅੱਗ ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੜਦਾ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਪਰ ਝੂਠੀ ਕਸਮ ਬਾਰੇ ਤਾਂ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਜੋ ਝੂਠੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜੇ ਕੋਈ ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੇ ਉਚਿਤ ਬਚੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਸਾਦ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਕਲੇਸ਼ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਕਰਕੇ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੋੜ੍ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਝੂਠ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹੀਏ?” “ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਦਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਦਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਬਚਨ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਰ ਤਿਲਕ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਉਹ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਖੁਦ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੇ ਕਰੋੜਾਂ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਛੁਟ ਸਕਦਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਪਰਾਧਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਅਤੇ ਵਰਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਉੱਚਤ ਗਿਆਨ ਸੰਤ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਪਸਰ ਗਿਆ।