ਸੂਤਾ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਸ਼ੌਨਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ, "ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ—ਭਲੇ ਹੀ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਵਰਗੀਆਂ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਹੋਣ—ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚਰਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਆਚਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਸਥਾਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ, ਸਾਰੇ ਦੁਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਉਹ ਆਸਥਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਥਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਮਹਿਮਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਨਾਮ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚਾ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਸੂਤਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਸੂਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਨਾਮ ਜਪਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੋ।" ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸ਼ੌਨਕ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸੰਵਾਦ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।" ਇਹ ਸੰਵਾਦ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕੁਮਾਰਾ (ਸਨਤਕੁਮਾਰ) ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਧਰਮ ਉਲੰਘਣਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਾਰੇ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਵੰਞੇ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਨਿਕਲੇ, ਪਖੰਡ, ਅਹੰਕਾਰ, ਮਦ, ਨਿੰਦਾ, ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਕਠੋਰ ਹਨ—ਜੋ ਧਨ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਨੀਚ ਲੋਕ ਵੀ, ਜੇ ਸ੍ਰੀ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਇਆਲੂ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ, ਅਚਲ, ਮੁਕਤੀ ਦਾਤਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਮ ਉਚਾਰਣ ਉੱਪਰ ਉਠਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹਰੀ ਦਾ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਧੂੜ ਵਾਂਗ ਹੈ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਨਾਮ ਦਾ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਾਮ ਦੁਆਰਾ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ—even ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿਤ੍ਰ ਵੀ—ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਕੀ ਉਲੰਘਣਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕਰਮ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੀਚ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ?" ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਗੁਣਵਾਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੌਣ ਸਹਿੰਦਾ? ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ-ਵੱਖਰਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਅਦਬ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਨਿੰਦਾ, ਅਰਥ ਬਣਾਉਣ ਜਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਲਈ ਨਵੇਂ ਅਰਥ ਬਣਾਉਣ—ਇਹ ਸਭ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਉਲੰਘਣਾਵਾਂ ਹਨ। ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਸਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।" "ਧਰਮ, ਵਰਤ, ਯਜ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਸਮਝ ਲੈਣਾ; ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਘਾਟ, ਵੈਰ, ਨਾ ਸੁਣਨਾ, ਜਾਂ ਗਲਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣਾ—ਇਹ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਉਲੰਘਣਾਵਾਂ ਹਨ।" "ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿਚ ਰਸ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮਮਤਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਨਾਮ, ਜੋ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਉਲੰਘਣਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਜੋ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਦਸ ਉਲੰਘਣਾਵਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਬਚਦੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮਾਂ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨੂੰ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਉਲੰਘਣਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਨਾਮ ਦਾ ਨਿਰੰਤਰ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਨਾਮ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰਸਤੇ ਨਹੀਂ।" ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸਨਤਕੁਮਾਰਾ, ਜੇ ਕੋਈ ਲਾਪਰਵਾਹ, ਵਿਵੇਕ ਰਹਿਤ, ਵੈਰਾਗਿ ਰਹਿਤ, ਦੇਹ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਸਵਾਰਥ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਲੰਘਣਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਜਦੋਂ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਮ ਜਪੋ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲਵੋ।" "ਜੋ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਉਲੰਘਣਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਾਮ ਹੀ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਨਾਮ—ਚਾਹੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂ ਉਚਾਰਿਆ, ਚਾਹੇ ਸ਼ੁੱਧ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਉਚਾਰਣ ਹੋਵੇ—ਨਿਰੰਤਰ ਜਪਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਤਰਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਨਾਮ ਲਾਲਚ, ਦੇਹ, ਧਨ ਜਾਂ ਪਖੰਡ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।" "ਇਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜ, ਨਾਰਦ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਲੰਘਣਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਉਲੰਘਣਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਕੇਵਲ ਨਾਮ ਜਪਣ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।" "ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਪੁਰਾਣਾ ਪੂਰਾ ਸੁਣੋ।" "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਪੁਰਾਣਾ ਨਿੱਤ ਸੁਣਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਪੁਸ਼ਕਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਜਾਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਸਨਾਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੂਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਅੱਖਰ ਲਈ ਕਪਿਲ ਆਦਿ ਦੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਧਨ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ, ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਹਰੀ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰਾਣਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਤਿਲ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਭਾਂਡਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਜਾਂ ਉੰਗਲੀਆਂ ਦੀ ਮੁਦਰ, ਅਤੇ ਕੁੰਡਲ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।" "ਅਸਨ, ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਵੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਕੰਜੂਸੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੰਜੂਸੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਘੱਟ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹੇ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕਪੜੇ, ਫੁੱਲ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇਸ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁਸਤਕ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਲਿਖੇ।" ਫਿਰ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸੂਤਾ, ਮੈਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ: ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਕੀ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਨਾਲ ਕੀ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਕੋਈ ਝੂਠੀ ਜਾਂ ਸਚੀ ਸਪਥ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਹਾਇਕ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਦਇਆਲੂ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।" ਸੂਤਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸੁਣੋ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗੇ ਹੋ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਤਾ ਅਤੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਸ਼ੌਨਕ ਨੂੰ ਨਾਮ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਉਲੰਘਣਾਵਾਂ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਨ-ਸੁਣਨ ਦੇ ਵਿਧਾਨ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ, ਮਨੋਰਥਾਂ ਦੀ ਪੂਰਾ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।