ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਵਿਆਖਿਆਕਾਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਫਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗ ਤੱਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਰਣਹਾਰ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਦੋ ਯੁਗ ਤੱਕ ਵਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਰਲੇ ਚਿੜਵੇ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਘੀ, ਦਹੀਂ, ਛਾਂਚ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਦਾ ਹੈ। ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਸੁਗੰਧ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗ ਤੱਕ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਲਈ ਸੈਜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੈਜ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਸਨ ਜਾਂ ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਪਾਪਕਿਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਚਮਕਦੇ ਦੀਵੇ ਲਗਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪਾਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ’ਚ ਸੋ ਕੇ ਪਾਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਿੰਨ ਸੌ ਯੁਗ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਗਰੀਬ ਤੇ ਦੁਖੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਾਠ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੁਸਤਕ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਅੱਖਰ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਹਦ ਜਾਂ ਗੁੜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਲੂਣ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਖਾਣਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਗਏ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖਾਣਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝੋ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਖਾਣਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ "ਜੀਵਨ ਦਾਨੀ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਖਾਣਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਮੰਨੇ ਗਏ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਖਾਣਾ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੋਵੇਂ ਸਮਾਨ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਖਾਣਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਭਲੇ ਲੋਕ ਯੋਗ੍ਯ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖਾਣਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੰਨੇ ਜਣੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖਾਣੇ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਤਨੇ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਖਾਣਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੋ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪਾਤਰ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰिश੍ਰਮ ਨਾਲ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਣ ਵਿੱਚ ਲਗਾਏ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਜਾ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਚੰਗਾ ਵਰਤਾਵ, ਨਾ ਦਇਆ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਉੱਥੇ ਜੋ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਨਾ ਖੁਦ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੌਤ ਮਗਰੋਂ ਹਾਏ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਦਾਨ ਤਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦਾਨੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਡਰਾਵਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਆਦਿ ਪਾਪ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਲੋਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ, ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਭ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੋਖ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੁੱਲ ਹੈ; ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ੌਣਕ ਜੀ ਨੇ ਸੁਤ ਜੀ ਨੂੰ ਨਾਮ ਜਪਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪੁੱਛੀ। ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ, ਸ਼ੌਣਕ! ਮੈਂ ਉਹ ਸੰਵਾਦ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਮਾਰ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਸਨ।" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਧਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤਮਸ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸਹੀ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਦੋਖੀ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਅਛੂਤ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਵਾਲੇ, ਪਖੰਡ, ਅਹੰਕਾਰ, ਮਦ, ਨਿੰਦਾ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਤੇ ਰੁੱਖੇ ਹਨ... (ਇਹ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ)।