ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਦਾਨ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਤੇ ਉਸਦੇ ਫਲਾਂ ਬਾਰੇ ਵੱਡੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਇੱਕ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਾਪੁਰੁਸ਼ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪੁੰਨ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੁੰਨ ਦਸ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਤਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤਾਂ ਦਵੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹੀ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਲੋਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਾਪੁਰੁਸ਼ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਕੁੜੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੁਟਦਾ; ਪਰ ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜੁੱਤੀ ਜਾਂ ਪੱਤੇ ਦੀ ਝਲ (ਪੱਖਾ) ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚਾਰ ਯੁੱਗ ਤੱਕ ਇੰਦਰਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲੇ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚਿਰਕਾਲ ਤੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣੀ ਗਾਂ, ਪੁਰਾਣਾ ਕੱਪੜਾ ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਰਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੁੜੀਆਂ ਵੇਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਸ਼ਚਿਤ ਵਜੋਂ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਫਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤਤੁਲ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਦੁਰਲਭ ਖੀਰ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਘਿਉ, ਦਹੀਂ, ਛਾਛ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਲੰਗ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਿਰਕਾਲ ਤੱਕ ਪਲੰਗ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਸਣ ਜਾਂ ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦੇ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਪਾਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਪਾਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਿੰਨ ਸੌ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਹ ਵਿਰਲ੍ਹਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਰੀਬ ਤੇ ਦੁਖੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਾਠ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੁਸਤਕ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਅੱਖਰ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦਸ ਲੱਖ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਹਦ ਜਾਂ ਗੁੜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਲੂਣ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੱਚ ਜਾਣ ਕੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅਨਾਜ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹੜਾ ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਦਾਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੋਵੇਂ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਭੋਜਨ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੋਵੇਂ ਸਮਾਨ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ੍ਯ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਨਾਜ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੰਨਾ ਵਾਰੀ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਉਸਦੇ ਬ੍ਰਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਗੁਣਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੋ ਮੂਰਖ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪ ਦੇ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕ ਭਾਂਡਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਹ ਧਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾਏ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕੰਜੂਸੀ ਕਰਕੇ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਜਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਗਰੀਬ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਚੰਗਾ ਵਰਤਾਵ, ਨਾ ਦਇਆ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋਣ, ਉੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਆਪ ਖਰਚੇ, ਨਾ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਾਏ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਤ੍ਯਦਰਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਮੁਤਾਬਕ, ਦਾਨ ਤਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਵਚਨ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਦਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ, ਨਾ ਪੁੱਛਣੇ ਚਾਹੀਦੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅਸਲ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਸਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋਣ।