ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਕਲੀਪ੍ਰਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਤਾਂਘ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਤਿਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਘਾਸ ਵਾਂਗੂੰ ਸਮਝਦੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ, "ਇਹ ਪਤੀ ਮੇਰੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਸਵਾਮੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੈ।" ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉਪਰੇਖਾ ਕਰਦੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਅਤੇ ਮੰਦ ਸੰਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਮਾਸ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਵਰਗੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਂਦੀ-ਪੀਦੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਕਠੋਰਤਾ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਉਸਨੂੰ ਡਾਂਟ ਪਾਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਹ ਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਬਣ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਈ? ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੋਚਦੀ, "ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਊਂਗੀ।" ਇਸ ਖੋਟੇ ਮਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੇ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਸੁੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਲੀਪ੍ਰਿਆ ਨੇ ਛੁਰੀ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਗਲਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਕੋਲ ਨਿਯਤ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਪਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਉਸਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਬੱਘ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਲੀਪ੍ਰਿਆ ਰੋ ਪਈ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਜਦ ਉਸਨੇ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁੱਖ ਭਰੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਦੂਜੇ ਪੁਰਸ਼ ਕੋਲ ਆਈ ਸੀ, ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ—ਬੱਘ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿਧਰ ਜਾਵਾਂ? ਭਾਗ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ।" ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਲੀਪ੍ਰਿਆ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, "ਹਾਏ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ! ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ? ਹੇ ਪਤੀ, ਕੁਝ ਤਾਂ ਬੋਲ, ਚਾਹੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਕੇ।" "ਮੈਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ ਤੈਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ, ਪਰ ਜਦ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਤਾਣ ਦਿੰਦਾ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਦੀ ਸੀ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਖ਼ਤਾ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ, ਕਲੀਪ੍ਰਿਆ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ। ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੇਖੇ। ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਨਰਮਦਾ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਉਰਜਾ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਉਸਨੇ ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਉਤਸਵਾਂ ਨਾਲ, ਸੰਖ ਦੀ ਧੁਨ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਵੇਖੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀ, "ਮਾਤਾਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋ?" ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਇਹ ਉਰਜਾ ਮਹੀਨਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਰਾਧਾ ਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਕੋਈ ਜੇਕਰ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਜੀਵ-ਹਿੰਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਹ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਘਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੇ ਦਿਨ, ਕਲੀਪ੍ਰਿਆ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਤੁਰੰਤ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਘਰ ਆਏ ਅਤੇ ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਦੂਤ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਹਾਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਹਥੀਂ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਚਕਰ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਯਮ-ਦੂਤ ਭੱਜ ਗਏ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਲੀਪ੍ਰਿਆ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਬੈਠੀ, ਜੋ ਰਾਜ-ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਧਾਮ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਥੇ ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ ਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਹ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਨੋਹਰ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਮੇਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਉਤਮ ਵਰਤ ਦਾ ਪੂਰਾ ਵਿਧਾਨ ਦੱਸੋ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਓ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਉਦਬੋਧਿਨੀ ਤੱਕ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਵਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਦਿਨ ਵੇਲੇ, ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿਕ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਗਉਸ਼ਾਲਾ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਜਾਂ ਚੂਹੇ ਦੇ ਬਿੱਲ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ; ਤਾਜ਼ਾ ਮਿੱਟੀ ਲੈ ਕੇ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਵੀਸ ਵਾਰੀ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਲਿੰਗ, ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਗੁਦਾ, ਦਸ ਵਾਰੀ ਖੱਬਾ ਹੱਥ।" "ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਦਸ ਵਾਰੀ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਮੂੰਹ ਸਾਫ਼ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਦਾਮੋਦਰ ਜੀ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹੋ: 'ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਂਗਾ।'" "ਦਾਮੋਦਰ ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਜਲ-ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਰਾਧਾ ਸਮੇਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਇਹ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰੋ। ਫਿਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਲਕ ਲਾਓ।" "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਲੰਬਾ ਤਿਲਕ ਲਾਏ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹੈ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਲੰਬਾ ਤਿਲਕ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕੋ।" "ਜੇਕਰ ਚੰਡਾਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਟਾ ਲੰਬਾ ਤਿਲਕ ਲਾਏ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਤੇ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਤਿਲਕ ਟੁੱਟਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ—" "ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰ ਦੀ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।" "ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੁਲਸੀ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨ ਸ੍ਰੀਹਰੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਓ।" "ਫਿਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ; ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਭੋਜਨ, ਸੌਣ ਦੀ ਥਾਂ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰੋ।" "ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚੋ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ: ਸੌਵੀਰਾ, ਮਾਸ਼, ਮਾਸ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਤੋਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।