ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਾਸ ਆਦਿ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਗੋਲੋਕ ਨਾਮਕ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਧੂਪ ਅਤੇ ਦੀਵਾ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਜੋ ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘਰ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਕਪੜਾ ਭੇਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੇ ਨਾਲ ਵਸਦੀ ਹੈ। ਕਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸੁਗੰਧ, ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਚੀਨੀ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦੂਜੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਕਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸੌਰਾਠੜ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਲਿਪ੍ਰਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਘਾਹ ਸਮਝਦੀ ਸੀ—'ਇਹ ਪਤੀ ਮੇਰੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੈ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦੀ ਸੀ; ਮੰਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ, ਮਦਰਾ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਂਦੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਗਾਲਾਂ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਹੋ ਗਈ—ਉਹ ਮਰੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਮੂੜ੍ਹ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦੀ ਸੀ: 'ਜਦ ਉਹ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਮਨਮੱਤ ਕਰਾਂਗੀ।' ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦ ਪਤੀ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਚਾਕੂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਤੈਅ ਕੀਤੀ ਥਾਂ ਤੇ ਗਈ; ਪਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਕ ਬਾਘ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਰੋਈ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ; ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਸ਼ ਆਉਣ ਤੇ, ਮੂੜ੍ਹ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਕਲਿਪ੍ਰਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੂਜੇ ਪੁਰਸ਼ ਕੋਲ ਆਈ; ਪਰ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਬਾਘ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਭਾਗ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ।' ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਲਿਪ੍ਰਿਆ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਈ; ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਸਿਰ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਕਲਿਪ੍ਰਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹਾਏ, ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ! ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ? ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ, ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪਤੀ, ਚਾਹੇ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਬੋਲ ਵਿੱਚ।' 'ਮੈਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਤੈਨੂੰ ਡਾਂਟਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗਾਲਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਹੇ ਮਾਲਕ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।' ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕੀ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ; ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਨੇਕ ਲੋਕ ਵੇਖੇ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਨੇ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਉਰਜਾ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਬਹੁਤ ਵੈਸ਼ਣਵ ਵੇਖੇ, ਅਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵੀ, ਜੋ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉੱਥੇ ਵੱਡੇ ਉਤਸਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਕਪੜੇ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ ਨਾਲ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਈ, ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਮਿੱਠੀ ਸੁਗੰਧ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋ?' ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਰਜਾ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪੂਜਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।' ਕਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਸ਼ੁ-ਯਜਨਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਘਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਮਰੀ; ਫਿਰ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਏ। ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਚਮੜੇ ਦੇ ਪਟਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਆਏ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਿਮਾਨ ਨਾਲ। ਉਹ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਲੈ ਕੇ, ਯਮ-ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਚਕ੍ਰ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਯਮ-ਦੂਤ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ, ਸ਼ਾਹੀ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਭੋਗਦੀ ਰਹੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਮਨੋਹਰ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਕਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਦੱਸੋ, ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਾਓ।' ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਸ਼ਵਿਨ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਤੋਂ ਕਰਤਿਕ ਦਾ ਵਰਤ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਉਡਬੋਧਿਨੀ ਤਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।' ਦਿਨ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਿਸਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਣ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਸਯੰਯਮੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ। ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਵਰਤਣ ਯੋਗ ਪਾਣੀ, ਗੋ-ਸ਼ਾਲਾ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਜਾਂ ਚੀਟੀ ਦੇ ਬੋਹ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਪਿਸਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਪਿਸਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਸਾਫ ਮਿੱਟੀ ਲੈ ਕੇ, ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਵੀਹ ਵਾਰੀ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਲਿੰਗ 'ਤੇ, ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਗੁਆੜ 'ਤੇ, ਦਸ ਵਾਰੀ ਖੱਬੇ ਹੱਥ 'ਤੇ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਦਸ ਵਾਰੀ, ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਮੂੰਹ ਸਾਫ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।