ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਧਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਅਨੇਕ ਤਰੀਕੇ ਅਤੇ ਉਪਾਯ ਸਿਖੇ। ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠੇ, ਉਹਨੂੰ ਸ਼ੁਧ ਹੋਣ ਲਈ ਦੋ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਯ ਤਪ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨੀ, ਗਿਆਰਾਂ ਬਲਦ ਦਾਨ ਦੇਣੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੋਟੀ ਰੱਖ ਕੇ ਮੂੰਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੌਰਾਹੇ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਪੂਰਾ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਯ ਵਰਤ ਕਰਨਾ, ਦੋ ਗਾਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ ਪੀਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਨ-ਬੂਝ ਕੇ ਜਾਂ ਸੰਕਟ ਦੇ ਸਮੇਂ ਚੰਡਾਲਾ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਅਤੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਤਪ ਕਰਨਾ, ਚੋਟੀ ਸਮੇਤ ਕੇਸ਼ ਮੂੰਡਣਾ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ ਪੀਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਗਾਵਾਂ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਜਾਨ-ਬੂਝ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਦੋ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਯ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਤਪ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਪਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋ ਗਾਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ ਪੀਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਭੋਜਨ ਚੂਹਾ, ਨੇਵਲਾ ਜਾਂ ਬਿੱਲੀ ਵੱਲੋਂ ਖਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤਿਲ ਅਤੇ ਦਰਭਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਭੋਜਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪਿਆਜ਼, ਲਸਣ, ਸਾਂਜਣਾ, ਲੌਕੀ, ਧਨੀਆ ਜਾਂ ਮੂਲੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰੇ। ਸ਼ੂਦਰ ਜੋ ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਘਟੀਆ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰੇ, ਉਹਨੂੰ ਕੁੱਤਾ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਜੋ ਦੋਜਾ-ਜਨਮਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਰਾਬ ਤੇ ਮਾਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਉਟਕਾਸਟਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਣਜਾਣੀ impurity ਜਾਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਮੰਤਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ, ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ, ਅਤੇ ਆਉਟਕਾਸਟ ਵੀ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ ਪੀ ਕੇ ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ clarified butter, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਦਹਿ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਪੀ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਯ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਦਾਨ-ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਵਾਂਗ ਸ਼ੁਧ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਦਾਨ ਹੀ ਸ਼ੁਧ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚੋਟੀ ਸਮੇਤ ਕੇਸ਼ ਮੂੰਡ ਕੇ, ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਦੋਜਾ-ਜਨਮੀ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੇ ਸਟਿਕ ਜਾਂ ਹੋਰ ਘਟੀਆ ਵਸਤੂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਯ ਜਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰੇ, ਚੋਟੀ ਸਮੇਤ ਕੇਸ਼ ਮੂੰਡੇ, ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ ਪੀਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋ ਗਾਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ-ਪਦਾਰਥ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘਰ 'ਚ ਜਾਨ-ਬੂਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਐਸਾ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਦੰਡ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਾਊ ਮਾਰਦਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਦਾਲ-ਦਰਦ ਨੂੰ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਯ ਤਪ ਕਰੇ, ਚੋਟੀ ਸਮੇਤ ਕੇਸ਼ ਮੂੰਡੇ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ ਪੀਏ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਗਾਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ; ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਯ ਵਰਤ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਖਾਓ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਭਿਖ ਮੰਗੋ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਕੁਝ ਨਾ ਖਾਓ। ਸਾਂਤਪਨ ਤਪ ਵਿੱਚ, ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਮੂਤ, ਗੋਬਰ, ਦੁੱਧ, ਦਹਿ, ਘੀ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਦਿਨ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤਪ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਤਿਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਤਪ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਲੁਕਮਾ ਖਾਓ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰੋ। ਤਪਤਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਤਪ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਗਰਮ ਪਾਣੀ, ਦੁੱਧ, ਘੀ ਪੀਓ, ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ; ਇਹ ਤਪ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰਾਕਾ ਤਪ ਵਿੱਚ, ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਵਿੱਚ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਹਰ ਦਿਨ ਇੱਕ ਲੁਕਮਾ ਵਧਾਓ, ਘਟਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਘਟਾਓ, ਤੇ ਅਮਾਵੱਸਿਆ 'ਤੇ ਕੁਝ ਨਾ ਖਾਓ। ਬਾਲ-ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਿੱਚ, ਸਵੇਰੇ ਚਾਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਚਾਰ ਲੁਕਮੇ ਖਾਓ। ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਕੱਦੂ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ ਪੀਵੇ, ਪੰਜ ਕੱਦੂ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰੇ; ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਧਤਾ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਅਤੇ ਤਪਾਂ ਦੀ ਵਿਵਰਣ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸੂਤ ਜੀ, ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਅਜਿਹਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਡੱਡੂ ਹਨੇਰੇ ਕੂਏ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਾਸ ਆਦਿ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਗੋਲੋਕ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।" ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਘਰ 'ਚ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਕਪੜਾ ਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲ ਤੇ ਮਾਲਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਮਹਿਲ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸੁਗੰਧ, ਭੋਜਨ, ਜਾਂ ਚੀਨੀ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦੋਜਾ-ਜਨਮੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਪੁੰਨ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਸਵੇਰੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ 'ਚ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਓ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਸੌਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਸੀ; ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਕਲਿਪ੍ਰਿਆ ਸੀ।