ਸੁਣੋ, ਸੰਤੋ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗੰਭੀਰ ਗੱਲਾਂ ਚਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਪੰਚਗਵ੍ਯ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਹੈ ਗਊ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੋ ਗਊਆਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਔਰਤ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤਾਪਨ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਪਾਪਨਿਵਾਰਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਸਾਂਕਲ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਤਿਆਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਂ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੀ ਔਰਤ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਕਰੇ, ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸੜਦੇ ਕੋਲੇ ਵਾਂਗ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਘਿਉ ਦੇ ਭਰੇ ਭਾਂਡੇ ਵਾਂਗ—ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਪਰ-ਪੁਰਸ਼ ਤੋਂ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲਵੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿਆਗ ਦੇਣਯੋਗ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਆਪਣਾ ਘਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਕੱਟੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਔਰਤ ਭਟਕ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁਰਸ਼ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਪੰਚਗਵ੍ਯ ਪੀਵੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋ ਗਊਆਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁਰਸ਼ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰਸ਼ ਭੀ ਭਟਕ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਊਆਂ ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਜੇ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਚ ਗੰਦ ਖਾ ਲਵੇ ਜਾਂ ਪਿਸ਼ਾਬ ਪੀ ਲਵੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਸ਼ਰਾਬ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ? ਸੁਣੋ, ਇਸ ਲਈ ਦੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਕਰੋ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰੋ, ਗਿਆਰਾਂ ਬਲਦਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰੋ, ਤੇ ਸਿਰ ਦੇ ਕੇਸ਼ (ਚੋਟੀ ਸਮੇਤ) ਮੁੰਡਾਓ। ਚੌਰਾਹੇ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਪੂਰਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਵਰਤ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਦੋ ਗਊਆਂ ਦਾ ਦਾਨ ਤੇ ਪੰਚਗਵ੍ਯ ਪੀਵੋ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਨਬੂਝ ਕੇ ਜਾਂ ਮਜਬੂਰੀ ਵਿੱਚ ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਲੈ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਤੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਕੇਸ਼ ਮੁੰਡਵਾਉਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੰਚਗਵ੍ਯ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਗਊਆਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਤੇ ਤਿੰਨ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਦੋ ਗਊਆਂ ਦਾ ਦਾਨ ਤੇ ਪੰਚਗਵ੍ਯ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਚੂਹਾ, ਨੇਵਲਾ ਜਾਂ ਬਿੱਲੀ ਕਿਸੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤਿਲ ਤੇ ਦਰਭਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਿਆਜ਼, ਲਹੂਣ, ਸਜਣਾ, ਲੌਕੀ, ਧਨੀਆ ਜਾਂ ਮੂਲੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਸ਼ਰਾਬ ਤੇ ਮਾਸ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਤਿਆਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਸ਼ਰਾਬ ਤੇ ਮਾਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ, ਦਾਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿਚ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਮੌਤ ਮਗਰੋਂ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤਰ ਜਪ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਸ਼ਤਰੀਏ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ, ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਵਾਲਾ ਭੀ ਪੰਚਗਵ੍ਯ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਘਿਉ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਦਹੀਂ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਉਪਵਾਸ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸਿਰਫ ਦਾਨ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਿਰ ਦੇ ਕੇਸ਼ ਮੁੰਡਾਓ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰੋ। ਜੇ ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਨੀਚ ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਲਕੜੀ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਜਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕੇਸ਼ ਮੁੰਡਾ ਕੇ ਪੰਚਗਵ੍ਯ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੋ ਗਊਆਂ ਦਾ ਦਾਨ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਵਨ ਕਰੋ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘਰ ਵਿਚ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਅਜਿਹਾ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਗਊ ਮਾਰਦਾ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਦਾਲ ਨੂੰ ਫਾੜਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਦੰਡਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਵਰਤ ਕਰੇ, ਕੇਸ਼ ਮੁੰਡਾ ਕੇ ਪੰਚਗਵ੍ਯ ਪੀਵੇ, ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਗਊਆਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਵਰਤ ਇਹ ਹੈ: ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਖਾਓ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਭਿਖ ਮੰਗੋ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਕੁਝ ਨਾ ਖਾਓ। ਸੰਤਾਪਨ ਵਰਤ: ਗਊ ਦਾ ਪਿਸ਼ਾਬ, ਗੋਬਰ, ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਘਿਉ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਦਿਨ ਪੀਣਾ। ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਤਿਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਵਰਤ: ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਇੱਕ ਮੋਥਾ ਭੋਜਨ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ। ਤਪਤਕ੍ਰਿਚ੍ਰ: ਹਰ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਗਰਮ ਪਾਣੀ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਘਿਉ ਪੀਣਾ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ। ਪਰਾਕ ਵਰਤ: ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ, ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ: ਚੜ੍ਹਦੇ ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਹਰ ਦਿਨ ਇੱਕ ਮੋਥਾ ਵਧਾਉਣਾ, ਘਟਦੇ ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਘਟਾਉਣਾ, ਅੰਮਾਵੱਸਿਆ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਖਾਣਾ। ਬਾਲ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ: ਸਵੇਰੇ ਚਾਰ ਮੋਥੇ, ਸ਼ਾਮ ਚਾਰ ਮੋਥੇ ਖਾਣਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਕੱਦੂ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਪੰਚਗਵ੍ਯ ਪੀਵੇ, ਪੰਜ ਕੱਦੂ ਸੋਨੇ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਕਿਹੜਾ ਐਸਾ ਪੁੰਨ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਤਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਮੰਡਕ ਉੱਚਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?" ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ, ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਮਾਰਗ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਚੰਡ ਜੋਤ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।