ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਣੋ, ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿṣṇੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਜਲ ਪੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਤੀ ਭਰ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵਿṣṇੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਜਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਜਲ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਹ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਜਲ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਅਰਬ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਚਰਨ ਜਲ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵਿṣṇੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਜਲ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਹਾਥੀਆਂ ਜਾਂ ਸੱਤ ਕਰੋੜ ਹੋਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਫਲ ਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨ ਜਲ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਰੀਆਂ ਸੱਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਵਿṣṇੂ ਦੇ ਚਰਨ ਜਲ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਵੱਡਾ ਕੀ ਹੈ: ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਵੀ ਵਿṣṇੂ ਦੇ ਚਰਨ ਜਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੇ ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ-ਕੌਣ ਵਿṣ्णੂ ਦੇ ਚਰਨ ਜਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਜਾਂ ਪੀ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ?" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਵਾਰੀ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ, ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੰਸੀ ਉਡਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਸੀ—ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਪੇਟ ਦੀ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ। ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਆਏ, ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਯਮਲੋਕ ਲੈ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਭਰਾ ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਪਾਪ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਜ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ।' ਮੰਤਰੀ ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਇਸ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰਦਈ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਇਸ ਕੋਲ ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਹਰ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਸੀ।' ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਦਮਨੈਨੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਗੰਦੇ ਪਦਾਰਥ ਖਾਵੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ। ਇਸਨੂੰ ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਠਾਂ ਮਿਲੇ, ਫਿਰ ਇਹ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਸੂਰ ਦੀ ਜੂਨ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੇ।' ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ ਗੰਦੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ। ਫਿਰ, ਉੱਥੋਂ ਛੁੱਟ ਕੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸੂਰ ਵਾਂਗ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਗੰਦ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਖਾਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਕਾਂ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੰਦ ਖਾਂਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਸ ਕਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਘਰ ਦੀ ਥੱਲੀ ਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨ ਜਲ ਨੂੰ ਪੀ ਲਿਆ। ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਕਾਂ ਇੱਕ ਸ਼ਬਰਾ ਦੇ ਘਰ ਅੱਗੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਬੀਮਾਰੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ, ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਇਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਕਦੇ ਭੋਗੀ ਸੀ, ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਰਨ ਜਲ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਆਖੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ, ਭਾਵੇਂ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਵੀ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਅਜਿਹੀ ਮਹਿਲਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਕੋਈ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮਾ ਚੰਡਾਲਣ ਜਾਂ ਕੁੱਤਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਖਾ ਛੱਡ ਕੇ ਵਾਲ ਮੁੰਡਵਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਦੋ ਗਾਂਵਾਂ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਯਥਾ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਖਣਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਸ਼ਤਰੀ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ ਚੰਡਾਲਣ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰੇ ਤੇ ਦੋ ਜੋੜੇ ਪਸ਼ੂ ਦਾਨ ਦੇਵੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਕੁੱਤਾ ਮਾਸ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਰ ਜੋੜੇ ਪਸ਼ੂ ਦਾਨ ਕਰੇ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਵਰਤ ਰਖੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਭੈਣ, ਧੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਵਰਤ ਕਰੇ। ਤਿੰਨ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਜੋੜੇ ਪਸ਼ੂ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਫਿਰ ਸਿਰ ਦੇ ਵਾਲ ਮੁੰਡਾ ਕੇ ਪੰਚਗਵ੍ਯ ਪੀ ਲਵੇ। ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਕਰਨ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਾਂ ਤੇ ਭੈਣ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਾਮੇ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਵਰਤ ਕਰੇ। ਤਿੰਨ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਤੇ ਪੰਜ ਜੋੜੇ ਪਸ਼ੂ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਗਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਇੱਕ ਗਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਜਬਰਦਸਤੀ ਵੈਸ਼ਿਆ, ਗਧੀ, ਸੂਰਣੀ, ਬਾਂਦਰਣ ਜਾਂ ਮਹਿਸੀ ਨੂੰ ਜਾ ਛੁਹੇ, ਉਹ ਗੋਬਰ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਮਿਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਗਲੇ ਤੱਕ ਰਹੇ। ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਭੋਜਨ ਦੇ ਰਹੇ, ਫਿਰ ਸਿਰ ਦੇ ਵਾਲ ਮੁੰਡਾ ਕੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ। ਜੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਤ ਖੜਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਲਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਵਰਤ, ਤਿੰਨ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰੇ, ਤਿੰਨ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।