ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵਾਸ਼ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤુલਸੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਨਵ ਜੋ ਅਕਾਲ ਜਾਂ ਭੁੱਖਮਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਜੋ ਦਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਪਵਾਸ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਮਨਾਈ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸ਼ਮੀ ਜੋ ਸਵੇਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚੋ। ਉਸ ਮੌਕੇ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਬਾਰਹਵੀਂ ਦਿਨ ਮਨਾਓ, ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜੋ ਤੇਰਵੀਂ ਦਿਨ; ਜੇ ਦਸ਼ਮੀ ਸਵੇਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦਿਨ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਵੇਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਚਾਰ ਘੜੀਆਂ ਬਾਅਦ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਲਈ ਇਹ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਦਸ਼ਮੀ ਸਵੇਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਕਮੀ ਵਾਲੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਜੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਛੂਹ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਜਾਂ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਪਿੱਛਲੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਮਨਾਓ, ਪਰ ਘਰੇਲੂ ਪਹਿਲੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਤਿਥੀ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵਧਦੀ, ਉਥੇ ਇਸ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਫਲ ਸੋ ਸੌ ਯਗਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਪਰ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜਨਾ ਤੇਰਵੀਂ ਦਿਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਮਨਾਓ, ਜੇ ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਵੇ, ਉਥੇ ਪਿੱਛਲੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਮਨਾਓ, ਜੇ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਪਿੱਛੇ ਆਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਹੀ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਪਰਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ। ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਜੇ ਹਰਿ ਦੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰਿ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹਰਿ ਦਾ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਭਾਗਾ ਪਤੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰਿ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦਿਵਾ ਜਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪੂਨਿਆ ਅਣਮਾਪ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹਰਿ ਲਈ ਜਾਗੋ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹਰਿ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਗੁਜਾਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਹਰਿ ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪੂਨਿਆ ਸਦਾ ਅਖੁੱਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਕਾਂਚਨ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਲਭਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਮਾਲਕ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੇਮਪ੍ਰਭਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਖਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ, ਪਰ ਕਲੀ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਆਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝਗੜਾ ਕਰਦੀ, ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਹਿ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੁਪ ਕੇ ਰਸੋਈ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਖਾਂਦੀ, ਇਕੱਲੀ ਤੇ ਗੁਪਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੀ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਹਿੰਦੀ, "ਮੈਂ ਧਰਮਵਤੀ ਹਾਂ," ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ; ਫਿਰ ਵੀ ਪਤੀ ਨੂੰ ਝਗੜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦੁਖੀ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਹ ਘਰ ਆਈ, ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੂਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ, ਲੁਕ ਕੇ ਲੈਟ ਗਈ, ਤੇ ਨਾ ਰੋਟੀ ਖਾਈ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਪਿਆ। ਪਰ, ਉਸੇ ਦਿਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਉਪਵਾਸ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਤ, ਜਦ ਸ੍ਰਾਵਣ ਤਾਰੇ ਨਾਲ ਸਵੇਰ ਆਈ, ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਉਥੇ ਆਈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦੋ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ; ਤੇ ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਮਰ ਗਈ। ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਭੈੜੇ ਤੇ ਫਾਹਿਆਂ ਤੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਦੂਤ ਆਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ। ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਲੱਗੇ, ਤਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫਾਹੀ ਕੱਟੀ, ਤੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਜੀਵ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਹਰਿ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਲੈ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਸਥਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨ ਤੋਂ ਵੀ ਨਾ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਿ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਮਾਨਵ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਿਵਾ ਜਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਫਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰਿ ਦੇ ਦਿਨ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਦੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਅੱਖਰ ਲਈ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦੀ ਦਾਨ ਦਾ ਪੂਨਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਸੁਤ ਜੀ, ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੱਸੋ।" ਸੁਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਪ ਹਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।