ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਪਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਰਾਤ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਰਵੀ ਤੀਥੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਨਿਯਮ ਬਿਮਾਰ, ਲੰਗੜੇ, ਖਾਂਸੀ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਕੋੜ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸੂਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗਰੀਬੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਹੜੇ ਇਸ ਦਿਨ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਉੱਤੇ ਵਾਪਰਦੇ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਕੇਵਲ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ; ਜਿੰਨੇ ਗੋਲੇ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਇਕ ਗੋਲੇ ਲਈ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ, ਸੁਣੋ, ਹੇ ਮਨੁੱਖੋ! ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ, ਚੰਦ੍ਰ/ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ 'ਤੇ ਜਾਂ ਗਿਆਰਵੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਮਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਪਵਾਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਰਵੀ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਗਿਆਰਵੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤਲਸੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪੱਕਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਹੜੇ ਅਕਾਲ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ 'ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਦਸਮੀ ਅਤੇ ਗਿਆਰਵੀ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਦਸਮੀ ਦੇ ਸਵੇਰ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਵੇਲੇ ਉਪਵਾਸ ਬਾਰਹਵੀਂ (ਦਵਾਦਸ਼ੀ) ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਤੈਰਹਵੀਂ (ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ) ਨੂੰ ਤੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਦਸਮੀ ਸਵੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੂੰ ਉਸ ਦਿਨ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਵੇਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਚਾਰ ਘਟਿਕਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਲਈ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਜੇ ਦਸਮੀ ਸਵੇਰ 'ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਧਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਬੁਧਿਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਮਲੀਨ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਦੇ ਮਟਕੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਸ਼ਰਾਬ ਨਾਲ ਛੁਹਿ ਜਾਣ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਲਈ ਪਿੱਛਲੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ, ਪਰ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਹਿਲੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਤੀਥੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ 'ਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਉੱਥੇ ਸੌ ਯਗਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਪਵਾਸ ਤੈਰਹਵੀਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਕੇਵਲ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਪੂਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਫਿਰ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਿੱਛਲੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਪਿੱਛੇ ਆਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਹੀ ਘਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਰਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਔਰਤ ਜੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਭਾਗੀ ਪਤੀ ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਅੱਗੇ ਦੀਵਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਅਣਮਾਪ ਹੈ। ਔਰਤ ਜੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਲਈ ਜਾਗਰਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਹਰੀ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਕਾਂਚਨ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਲਭਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਸੀ; ਉਹ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮੀਕਾ, ਹੇਮਪ੍ਰਭਾ, ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਖਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ, ਪਰ ਕਲੀ ਦਾ ਗੁਣ ਉੱਥੇ ਬੇਚੈਨੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਕਰਦੀ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਖਤ ਬੋਲ ਕੇ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੁਪ-ਚਾਪ, ਇਕੱਲੇ, ਰਸੋਈ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਖਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਿੰਦੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਖਦੀ, "ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਹਾਂ," ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ; ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਝਗੜਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਸਦਾ ਕਲੇਸ਼ ਦਿੰਦੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਅਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਖਾਲੀ ਘਰ 'ਚ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਲਿੱਟੀ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ। ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਉਸੇ ਦਿਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।