ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਰਿਸ਼ੀ, ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ-ਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੇ ਮੈਂ ਇਹ ਯਜਨਾ ਕਰਾਂ, ਕੀ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁਚ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ?" ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਾਵੇਂ ਯਜਨਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।" ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਯਜਨਾ ਦੁਆਰਾ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਰੱਖ; ਇ enna ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਵੀ ਫਲ ਵਿਹੂਣ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਆਖਰੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦਸ਼ਾਪੁਰਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ—ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ—" "—ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਅੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।" ਫਿਰ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਚਲੋ।" ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿ ਚੁੱਕਣ ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਬਾਹਰ ਆਏ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ, ਇ enna ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਕੰਵਲ-ਮੁਖੜੇ ਨੂੰ ਤੱਕ-ਤੱਕ ਕੇ ਪੀ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਅਤੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਨਮਨ ਕਰਦੇ। ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ, ਕਹਿੰਦੇ, "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ—ਇਹ ਸਾਡੀ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦਯਾ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਧਾਮ ਫੜ ਕੇ, ਐਸੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ—ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਰਾਜ ਕਰਣ ਯੋਗ, ਦੁਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਮਾਰੋਹ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੇਵ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤੇ ਧਨ ਵੀ ਦੇ ਦਿੰਦਾ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਵਿਰਲ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ— —ਇ enna ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਵੀ—ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਅਸ਼ਟਮੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੋ—ਇਸ ਨੂੰ ਮਹਾ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੋ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ।" ਸੂਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਜਨਮ-ਅਸ਼ਟਮੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਣਗਿਣਤ ਪੀੜੀਆਂ ਸਮੇਤ।" ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਅਸ਼ਟਮੀ ਬੁਧਵਾਰ ਜਾਂ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਆਵੇ, ਰੋਹਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ, ਇਹ ਅਣਗਿਣਤ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਇਹ ਉੱਤਮ ਵਰਤ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਜਨਮ-ਅਸ਼ਟਮੀ ਦਾ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਮਾਇਆ-ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸੀ ਹੋਈ ਔਰਤ, ਸਾਲ-ਦਰ-ਸਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਜਨਮ-ਅਸ਼ਟਮੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਨਰਕ ਦਾ ਭਾਗੀ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਸੱਚ ਹੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਦਿਲੀਪ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ; ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਮਹਾ-ਬੁਧੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਿਲੀਪ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਪੱਖ ਦੀ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਹੈ? ਕਿਸ ਕਾਰਨ, ਤੇ ਕਿਸ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆਏ? ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਜਨਾਰਦਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆਏ, ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਕੇ; ਮੈਂ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ। ਕਈ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਧਰਤੀ ਕਾਂਸਾ ਵਰਗੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰ ਪਈ ਸੀ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸਨ। ਰੋ-ਰੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਉਸ ਥਾਂ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਿਵ, ਉਮਾ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਨੰਦੀ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲਈ, "ਮੈਂ ਕਾਂਸਾ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ," ਉਹ, ਰੰਗ-ਹੀਨ ਤੇ ਨਿਮਨ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਦੇ ਧਾਰਾ ਵਹਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੋਠ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਹੇ, ਉਹ ਉਮਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ। ਵੱਡੇ ਸ਼ਿਵ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਗਏ; ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। "ਇੱਕ ਉਪਾਏ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਸਮੇਤ," ਉਹ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਵੈ-ਭੂ ਨੇ ਜਾਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਜਿੱਥੇ, ਦੁਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ, ਵੈਕੁੰਠਾ ਸੇਰਪਣ ਤੇ ਸੌਂਦਾ ਹੈ—ਹੰਸ ਦੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਿਵ ਸਮੇਤ, ਹਰੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ-ਭਾਵ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। "ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਕੰਵਲ-ਅੱਖੀ ਹਰੀ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਆਤਮਾ; ਤੈਨੂੰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਸਾਡਾ ਨਮਨ।