ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਸਤਰੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਰਾਜ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖਾਣੇ ਵੇਲੇ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸਤਰੀ ਨੇ ਖਾਣਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਪਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੂਣ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਰਾਜਾ ਮਲਾਧਰ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਅੰਜਨ ਪਰੋਸੇ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖਾਣਾ ਚੱਖਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਲੂਣ ਦੀ ਕਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ। ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਉਸਤਰੀ ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਤੱਤ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੀ ਖਾਣਾ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਤਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਧਨਵੰਤ ਅਤੇ ਧੰਨਵਾਦੀ ਹੈਂ।" ਫਿਰ ਉਹ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਰਹੇਗੀ। ਪਰ ਜੋ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਨਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਵਰਤ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਹੋਰ ਕਿਹੜੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।" ਸੂਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਧਨ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੁਆਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ – ਦੀਨਨਾਥ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਗਾਲਵ ਮੁਨੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਕਿਹੜੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਆਖੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ; ਪੁੱਤਰ ਬਿਨਾਂ ਜੀਵਨ ਬੇਮਤਲਬ ਹੈ।" ਗਾਲਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। 'ਨਰਮੇਧ' ਨਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕਰ। ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਸੁਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਨਰਮੇਧ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਹੈ। ਦੱਸੋ, ਉਸ ਲਈ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" ਗਾਲਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਸੁਮੁਖ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਕਲਾਂਗ, ਕਾਲਾ ਜਾਂ ਅਣਪੜ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਗਾਲਵ ਆਦਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਯਜਨ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਿਆਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਦੂਤ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਹਰ ਦੇਸ਼ ਚਲੇ ਗਏ। ਹਰ ਪਿੰਡ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਖੇਤਰ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ – ਦਸ਼ਾਪੁਰ, ਜੋ ਨੇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵਾਲ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਮਿਰਗ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ – ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਦੇਵ, ਜਿਸਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਨੇਕ ਪਤਨੀ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਵਨ ਕਰਦਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੋ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ।" ਨਰਮੇਧ ਯਜਨ ਲਈ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਸੀ। "ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਚਾਰ ਲੱਖ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁਦਰਾਂ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ ਦੇਵੋ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਜਾਨ ਬਿਨਾ ਹੋ ਗਏ, ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਧਨ, ਸੋਨਾ, ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਘਰ – ਕਿਸੇ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?" ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਲੈਣ ਆਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੌਣ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰੇਗਾ? ਪਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਥਾਂ, ਮੈਨੂੰ – ਇਸ ਬੁੱਢੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ – ਲੈ ਜਾਓ।" ਦੂਤ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਸੋਨਾ ਉਸਦੇ ਘਰ ਛੱਡ ਆਏ। ਜਦ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਨਿਰਣੈ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰੋਦਿਆਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਜੇ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਲੈਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੈ ਜਾਓ, ਪਰ ਇਹ ਅਖਰ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦੇ।" ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰੋ ਰਹੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੋ, ਹੇ ਨੇਕ ਇਸਤਰੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਆਂਧੀ ਵਿੱਚ ਰੰਭਾ ਡਿੱਗ ਪਵੇ। ਉਸਨੇ ਹਥੌੜਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗੀ।" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਮੱਧਲਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਰੋਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਮਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਵੇ, ਪਿਉ ਪੁੱਤਰ ਵੇਚ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਸਭ ਕੁਝ ਛੀਨ ਲਵੇ – ਤਾਂ ਕੌਣ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀਸ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਤਸਵ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮਾਪੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਇੰਨਾ ਰੋਏ ਕਿ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ।