ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਬੁੱਢੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਾਰਿਆ। ਉਹ ਕਮਲਾ ਨਾਂਵ ਵਾਲੀ ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਿਆਮਾ ਨਾਂਵ ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਤਿਆਗਣ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗਣ ਸੀ, ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਹਨੂੰ ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਗਈ। ਸ਼ਿਆਮਾ ਨੇ ਉਸ ਬੁੱਢੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਂ, ਕੌਣ ਤੇਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲਾ ਨੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਪਣਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਸ਼ਿਆਮਾ ਨੂੰ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਸ਼ਿਆਮਾ ਨੇ ਇਹ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਵਰਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਚੌਥੀ ਵਾਰੀ ਆਈ, ਤਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਆਮਾ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ਿਆਮਾ ਦਾ ਵਿਆਹ ਮਾਲਾਧਰ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸ੍ਰੀਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਮਾਲਾਧਰ ਸ਼ਿਆਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਪਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਣ, ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਗਈ, ਰਾਣੀ ਦੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ—ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਈਆਂ। ਬੁੱਢੀ ਮਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਾਸ, ਭੁੱਖੀ, ਨੰਗੀ, ਬੇਹੋਸ਼ ਵਰਗੀ ਬੈਠੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧੀ ਦੇ ਘਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਮੰਗਣ ਲਈ ਧੀ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਿਆ। ਉਦਰ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਝੀਲ ਕੋਲ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮਾਲਾਧਰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ। ਘਰ ਦੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਪਾਣੀ ਭਰਨ ਆਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ, ਇੰਨਾ ਸੁੱਕਾ, ਹੱਡੀ-ਚੰਬੜ ਵਾਂਗ, ਰੁੱਖੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਰੁੱਖੇ ਵਾਲ?" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਸ਼ਿਆਮਾ ਦਾ ਪਿਓ ਹਾਂ, ਸੌਰਾਟਰ ਨਗਰ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਦੱਸੋ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਾਸੀਆਂ ਹੱਸ ਪਈਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਉੱਥੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸ਼ਿਆਮਬਲਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਫੁੱਲ, ਤੇਲ, ਦਿਵਿ ਵਸਤ੍ਰ, ਚੰਦਨ, ਪਾਨ ਅਤੇ ਇਕ ਘੋੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਨੌਕਰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪਹਿਨਾਵੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਲੈ ਆਏ ਤੇ ਸ਼ਿਆਮਬਲਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਰਗੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲੈ ਗਏ। ਉਥੇ, ਸ਼ਿਆਮਬਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਸੱਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚਾਵਲ ਤੇ ਘਿਉ ਖਵਾਇਆ। ਕੁਝ ਦਿਨ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜਿਆ। ਪਰ, ਜਦ ਉਹ ਘਰ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਪਾਤਰੇ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਧਨ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਸਿਰਫ ਕੋਇਲੇ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਰੋ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਦੁਖੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਆ ਗਈ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵਰਗਾ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ, ਧੀ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ-ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਿਆਮਬਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮਾਂ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਤ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਬਚੀ-ਕੁਚੀ, ਸੋਖੀ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦੀ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ। ਇੰਦਰਾਵਰਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ, ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਧੀ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਵਾਇਆ। ਫਿਰ, ਰਾਣੀ ਸੁਰਤਚੰਦ੍ਰਿਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਆਈ ਅਤੇ ਇੰਦਰਾਵਰਤ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਐਨਾ ਸੁੰਦਰ ਘਰ ਵੇਖਿਆ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਾਰ, ਸ਼ਿਆਮਬਲਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵੇਖਣ ਗਈ। ਮਾਂ ਨੇ ਧੀ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਾਂਗੀ," ਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਇਕ ਪਾਸੇ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿਚ ਗਈ, ਉਥੋਂ ਕੁਝ ਨਮਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਸੀ, ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਕੀ ਲਿਆਈ ਹੈਂ?" ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਰਾਜ ਦਾ ਸਾਰ ਲਿਆਈ ਹਾਂ, ਖਾਣੇ ਵੇਲੇ ਵੇਖਾਵਾਂਗੀ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਨਮਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਭੋਜਨ ਬਣਾਇਆ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਮਾਲਾਧਰ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਨਮਕ ਨਹੀਂ। ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਸਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, "ਧਨਵੰਤ ਅਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਦੱਸਿਆ, "ਜੋ ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਗਰੀਬ ਤੇ ਅਭਾਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਨਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵਰਤ ਕਰੇ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਹੋਰ ਕਿਸ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ?" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਧਨ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਦੁਆਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਦਿਨਨਾਥ ਨਾਂ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਅਤੇ ਯਜ੍ਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਗਾਲਵ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਕਿਹੜੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਾਗਰ?