ਤੀਜੇ ਵੀਰਵਾਰ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੀਨੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਸ਼ਾਮਾਕਾ, ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਕਾਸਾਰਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪੂਜਾ ਵਿਚ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਮਾਣਵਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਲਾਟੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਉਚਿਤ ਰੀਤ ਨਾਲ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਧਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਨੌਕਰਾਣੀ ਨੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਠਹਿਰੋ, ਮੈਂ ਰਾਣੀ ਸੁਰਤਚੰਦ੍ਰਿਕਾ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਆਉਂਦੀ ਹਾਂ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਕਰਕੇ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਵੋ।" ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨੌਕਰਾਣੀ ਰਾਣੀ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਮਲਾ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹਰ ਇਕ ਸ਼ਬਦ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਸੁਣਾਇਆ। ਰਾਣੀ ਸੁਰਤਚੰਦ੍ਰਿਕਾ ਨੇ ਦਰਬਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰਵ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, "ਬਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਲਾਹ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਈ ਹੋ?" "ਬਿਨਾਂ ਡਰ ਦੇ, ਜੋ ਚਾਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਹਾਡਾ ਆਚਰਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਥੋਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲੱਭ ਵਰਤ ਦੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗੀ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤਾਰੀਖ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਵਰਤ ਚੰਡਾਲਾ ਨਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।" "ਹੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਪਾਪੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕਮਲਾ, ਉਹ ਬਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤ, ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਿਆਮਾ, ਜੋ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਅਤੇ, ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ ਬੱਚੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ। ਸ਼ਿਆਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਮਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਦੁੱਖ ਕਿਸ ਨੇ ਦਿੱਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਕਮਲਾ ਨੇ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲੱਭ ਵਰਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਆਮਾ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੌਥੀ ਵਾਰੀ ਆਈ, ਤਾਂ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਲਾਧਰ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸ੍ਰੀਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵਿਆਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਮਾਲਾਧਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਗਈ, ਤਾਂ ਰਾਣੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਿਸ ਨੇ ਲੈ ਲਈਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨਿਰਧਨ, ਬੇਸੁਧ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਕਪੜੇ ਤੋਂ ਵੰਜੀਤ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਘਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਮੰਗਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਇਸੇ ਵਿਚ, ਮਾਲਾਧਰ ਪਿੰਡ ਵਿਚ, ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਆਇਆ। ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਆਈਆਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਇੰਨੇ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਰੁੱਖੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ? ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ।" ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਸ਼ਿਆਮਾ ਦਾ ਪਿਓ ਹਾਂ, ਸੌਰਾਸ਼ਟਰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਦੱਸੋ, ਹੇ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ, ਸ਼ਿਆਮਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਹੱਸ ਪਈਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸ਼ਿਆਮਾਬਲਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਭੇਜੇ। ਸ਼ਿਆਮਾਬਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਫੁੱਲ, ਤੇਲ, ਚੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਚੰਦਨ, ਪਾਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਘੋੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੇਵਕ ਸੋਹਣੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਆਮਾਬਲਾ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਆਏ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਆਮਾਬਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਸੱਸ ਨੂੰ ਚਾਵਲ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਕੁਝ ਦਿਨ ਬਾਦ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਮਟਕੀ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਟਕੀ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਅੰਦਰ ਸਿਰਫ ਕੋਇਲਾ ਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਪਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਔਰਤ ਅੰਦਰ ਗਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਆਮਾਬਲਾ ਨੇ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ਿਆਮਾਬਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਨਿਸਚੇ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਤ ਕਰਵਾਏਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਵੀ ਮਾੜਾ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਝੂਠੀਆਂ ਖਾਂਦੀ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਰਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ, ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਵਾਇਆ। ਫਿਰ, ਰਾਣੀ ਸੁਰਤਚੰਦ੍ਰਿਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਆਈ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਐਸਾ ਦਿਵ੍ਯ ਘਰ ਵੇਖਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਾਰੀ ਸ਼ਿਆਮਾਬਲਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ prosperity ਵੇਖਣ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਈ ਗਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਇਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਾਂਗੀ," ਅਤੇ ਚੁਪਚਾਪ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਕੁਝ ਨਮਕ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ, ਕੁਝ ਚੁੱਪ ਰਹੀ, ਪਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਸਤੀਆਂ, ਭਗਤ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਕੀ ਲਿਆਈ ਹੈਂ? ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ।