ਜਦੋਂ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਲਾ, ਬੂਕਾ ਜਾਂ ਪਿਆਜ਼ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਉਹਥੇ ਤੇਰਾ ਵਾਸ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਿਥੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਅਤੇ ਜਿਥੇ ਵੇਦ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ—ਉਥੇ, ਹੇ ਅਸ਼ੁਭਾ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਵੱਸ। ਜਿਥੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿਚਕਾਰ ਝਗੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਗੁਪਤ ਵਿਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਥੇ, ਹੇ ਅਸ਼ੁਭਾ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਵੱਸ। ਜਿਥੇ ਲੋਕ ਪਰਾਈਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਅ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਸੱਜਣਾਂ ਜਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ—ਉਥੇ, ਹੇ ਪਾਪ ਤੇ ਦਰਿਦ੍ਰਤਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਵੱਸ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਲੀ ਦੀ ਪ੍ਰਿਅ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਖੀਰ ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਮਥਣ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਜਨਮਿਆ, ਫਿਰ ਉੱਚੈਹ੍ਸ਼੍ਰਵਾ ਘੋੜਾ, ਧਨਵੰਤਰੀ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਵਰਖ, ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਦੀ ਸਵੇਰ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਧਰਮ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗੂ ਪਰਵਤ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਸ੍ਰੀ ਸੂਕਤ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ। ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਮਾਤਾ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਹੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਿਅ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਸੰਸਾਰ ਖਾਲੀ ਹੈ—ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪ੍ਰਿਅ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੀ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ, ਦਇਆਲੁ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਾਵੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਾਤਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਅਡੋਲ ਰਾਣੀ ਵਜੋਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।" ਜਦ ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੰਦਿਰਾ (ਲਕਸ਼ਮੀ) ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜੇਠੀ ਅਲਕਸ਼ਮੀ (ਜੇਠਾ) ਦਾ ਵਿਆਹ ਨਾ ਕਰ, ਤਾਂ ਮੈਂ, ਛੋਟੀ, ਤੇਰਾ ਵਿਆਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਜਦ ਵੱਡੀ ਅਣਵਿਆਹ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਛੋਟੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਅਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਦਦਾਲਕ ਅਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਅਸੁਰ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਦੱਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫਿਰ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸ੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਕੁਝ ਆਖਦੇ, "ਤੂੰ ਦੇ, ਤੂੰ ਦੇ, ਤੂੰ ਦੇ," ਤੇ ਹੋਰ ਆਖਦੇ, "ਮੈਂ ਦੇ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਮੈਂ ਦੇ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਮੈਂ ਦੇ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉੱਠ ਕੇ ਨਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਰੋਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਰਾਹੂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਲੱਗਿਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੈਤ ਮੋਸਤੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਅਤੇ ਕੇਤੁ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਹੂ ਅਤੇ ਕੇਤੁ ਡਰ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਭੱਜ ਗਏ; ਹੁਣ, ਉਸ ਦਿਨ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹੈ। ਸਿੰਹਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਇਹ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਗੰਗਾ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਆਸ ਜੀ ਵਰਗੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਵਾਯਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅਣੰਤ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਪੁੰਨ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ ਪਾਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਲੱਖਾਂ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਜੋ ਗਿਆਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੈਨੂੰ ਖੀਰ ਸਾਗਰ ਦੇ ਮਥਣ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ ਗਈ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਸੱਚ ਦੱਸੋ—ਵੇਦਵਿਆਸ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ? ਹੇ ਸੂਤ, ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ, ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਕ ਇਸਤਰੀ ਸੁਭਾਗਵਤੀ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਨਾਲ ਪਾਪਣ ਸਭ ਤੋਂ ਅਸੁਭਾਗਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?" "ਇਕ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਿਆਰੀ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਨਮੋਹਣੇ ਬਣਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਸੋਭਾ ਕਿਵੇਂ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਸਭ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਖਜਾਨੇ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਦੁਲਭ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।" "ਦਵਾਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸੌਰਾਠ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰਵਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਰਤਿ-ਚੰਦ੍ਰਿਕਾ ਸੀ; ਉਸ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੱਤ ਸੋਹਣੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।" "ਫਿਰ, ਇੱਕ ਧੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਸਾਵਲੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।" "ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ਼੍ਯਾਮਬਾਲਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੇਤਾਂ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਮੋਹਕ ਰਤਨ ਸਨ, ਖੇਡਣ ਲਈ ਗਈ।" "ਉਹ ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਲੱਖਣ ਥਾਂ ਸੀ, ਪਹੁੰਚੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਤਾਰਨ ਵਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਆਪ ਹੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈ—ਇੱਕ ਬੁੱਢੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ।