ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤਿ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਣਵ (ਓਮ) ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਨਮਹ ਤੱਕ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ, ਸੱਪ ਦੀ ਡੱਸ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮੌਤ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਕੇ, ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਮਥਣ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਲਕਸ਼ਮੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ—ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਾਲਾ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ, ਵਾਲ ਰੁੱਖੇ ਤੇ ਪੀਲੇ, ਤੇ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬੁੱਢਾ ਸੀ। ਉਹ, ਜੋ ਜ੍ਯੇਸ਼ਠਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ: "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੁੱਖ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਥੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘਰ-ਘਰ ਝਗੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਜ੍ਯੇਸ਼ਠਾ। ਤੂੰ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸ, ਜਿਥੇ ਲੋਕ ਕਰੜੇ ਜਾਂ ਝੂਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਜਿਥੇ ਲੋਕ ਸੰਝ ਵੇਲੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਖੁਸ਼ਕੀ, ਹੱਡੀਆਂ, ਰਾਖ, ਵਾਲ, ਛਿਲਕੇ ਜਾਂ ਕੋਲੇ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਰਹਾਇਸ਼ ਹੋਵੇ। ਜਿਥੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾ ਧੋ ਕੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਰਿਦ੍ਰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਲੈ ਕੇ ਵੱਸ। ਜਿਥੇ ਲੋਕ ਰੇਤ, ਲੂਣ ਜਾਂ ਕੋਲੇ ਨਾਲ ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਵੀ ਤੂੰ ਕਲੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਸ। ਜਿਥੇ ਲੋਕ ਕੁੱਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਕੂੜਾ, ਜੈਕਫਲ, ਜਾਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਤੇਰੀ ਥਾਂ ਬਣੇ। ਜਿਥੇ ਤਿਲ ਦਾ ਆਟਾ, ਲੌਕੀ, ਲਸਣ ਜਾਂ ਪੋਤੀਕਾ ਪੱਤੇ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਵੀ ਤੂੰ ਵੱਸ। ਜਿਥੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਾਲਾ, ਬੂਕਾ ਜਾਂ ਪਿਆਜ਼ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਤੇਰਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਾਸ ਹੋਵੇ। ਜਿਥੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਅਤਿਥੀ ਦੀ ਉਗਰਾਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜਿਥੇ ਯਜਨਾ ਤੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜਿਥੇ ਵੇਦ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ, ਉਥੇ, ਹੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨੀ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸ। ਜਿਥੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜਾਂ ਜਿਥੇ ਲੋਕ ਗੁਪਤ ਵਿਅਸਨਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸ। ਜਿਥੇ ਲੋਕ ਪਰਾਈਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਲੱਗਾਓ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁਰਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਚੰਗਿਆਂ ਜਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਥੇ ਪਾਪ ਤੇ ਦਰਿਦ੍ਰਤਾ ਲੈ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ੍ਯੇਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਜੋ ਕਲੀ ਅਤੇ ਸਭ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਫਿਰ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਸੁਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਜਨਮਿਆ, ਫਿਰ ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਾ ਘੋੜਾ, ਧਨਵੰਤਰੀ, ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ, ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਦੀ ਸਵੇਰ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਪਰਗਟ ਹੋਈ। ਧਰਮ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਚੰਨਣੀ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਭਰਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਤੇ ਤੁਲਸੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉੱਚਾ ਸ੍ਰੀ ਸੂਕਤ ਪੜ੍ਹਿਆ। ਮਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਵਰ ਮੰਗੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ!" ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੀ ਮਾਂ, ਹੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਸੰਸਾਰ ਸੁੰਨਾ ਹੈ—ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇ।" ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯ ਹੈ, ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੀ।" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦਯਾਲੂ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹਰੇਕ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਆਂਸੂ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਰਾਣੀ ਹੈ, ਅਪਾਰ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।" ਇਸ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਇੰਦਿਰਾ (ਲਕਸ਼ਮੀ) ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ: "ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਡੀ (ਜ੍ਯੇਸ਼ਠਾ) ਨੂੰ ਵਿਆਹੇ ਬਿਨਾਂ, ਛੋਟੀ (ਮੈਨੂੰ) ਕਿਵੇਂ ਵਿਆਹ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਜਦੋਂ ਵੱਡੀ ਅਣਵਿਆਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਛੋਟੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।" ਸੁਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਲਕਸ਼ਮੀ (ਜ੍ਯੇਸ਼ਠਾ) ਨੂੰ ਉੱਡਾਲਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਅਸੁਰ, ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ, ਦੱਸੋ ਪਾਸਿਆਂ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਪਾਨ ਕਰ ਸਕਣ। ਸ੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਤੂੰ ਦੇ, ਤੂੰ ਦੇ, ਤੂੰ ਦੇ," ਤੇ ਹੋਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।" ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਨਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਲਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਹੂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਲੱਗਾ, ਚੰਦਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ; ਉਹ ਦਾਨਵ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਕੇਤੂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਹੂ ਤੇ ਕੇਤੂ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਜਲਦੀ ਭੱਜ ਗਏ; ਹੁਣ, ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ, ਉਹ ਚੰਦਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹੈ। ਸਿੰਮਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ (ਰਾਹੂ) ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਮਾਂ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਗੰਗਾ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਆਸ ਵਰਗੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਾਯਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅਣੰਤ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ ਪਾਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਲੱਖਾਂ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀ ਕਰੀਏ! ਜੋ ਗਿਆਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਣ ਦੀ ਕਥਾ ਤੇਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ।