ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, "ਵਾਹ ਵਾਹ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਲ ਸਭ ਲਈ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਣੋ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਘਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਹਲ-ਸਮਾਨ ਘਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਅਬੋਧ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਮਹਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਹੈ, ਉਹ ਅਣਮੁੱਲ ਹੈ; ਕੇਵਲ ਕਰਤਾਰ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਧੂੜ ਦੇ ਕਣ ਜਾਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਗਿਣੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਕਰਤਾਰ ਵੀ ਗਿਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ; ਕਰਤਾਰ ਨੇ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ — ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੁਣੋ। ਦਵਾਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਾਰਨਾਰੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਾਲਾਂ ਸੁੰਦਰ, ਅੱਖਾਂ ਮਿਰਗੀ ਵਾਂਗ, ਕਮਰ ਪਤਲੀ, ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਮੋਹਕ ਸੀ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੰਚਲਾਪਾਂਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਗਈ; ਪੂਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗਣ ਲਈ ਨਿਯਤ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਗਈ। ਉਥੇ, ਥੋੜਾ ਸਮਾਂ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਨ ਚਬਾਇਆ। ਜਿਗਿਆਸਾ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਨ ਦਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਚੂਰਾ ਮਹਲ ਦੀ ਕੰਧ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਪ੍ਰੇਮੀ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਅਚਾਨਕ, ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣੀ; ਵੈਸ਼ਿਆ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮਿਲਣ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਗਈ, ਪਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ। ਵਪਾਰੀ ਆਇਆ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, "ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ? ਕੀ ਉਹ ਸੱਪ ਜਾਂ ਬਾਘ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ?" "ਉਹ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਗਰਕ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਥਾਂ ਛੱਡ ਗਿਆ? ਕੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਚੌਕੀਦਾਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਸਤਾ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਬਾਘ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ, ਜੋ ਭੈੜੀ ਆਂਧੀਆਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਆਏ, ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਵਕਰੇ, ਚਿਹਰੇ ਵਿਗੜੇ, ਨੱਕ ਉੱਪਰ, ਕਈ ਦੰਦ, ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਤੇ ਲਾਠੀਆਂ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ — ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਪਰ ਫਿਰ, ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆਲੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ, ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੂਤ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਆਏ। ਸੋਹਣੀਆਂ ਮੁੰਦਰੀਆਂ, ਕਈ ਗਹਣੇ, ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਦੂਤ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਲੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਇੰਨੇ ਵਿਗੜੇ ਤੇ ਭੈੜੇ, ਪਰਛਾਈਆਂ ਵਾਂਗ? ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਤੁਰੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਚਕ੍ਰ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਚੀਖਦੇ ਤੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਯਮ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ; ਯਮ ਨੇ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਧਰਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਹੜੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੰਤਰੀ, ਇਸ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੀ? ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ।" ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਸ ਨੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਕੀਤੇ, ਪਰ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸੁਣੋ — ਜੇ ਕੋਈ ਫਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ।" ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੈਸ਼ਿਆ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ, ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਈ। ਉਥੇ, ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਪਾਨ ਚਬਾਇਆ, ਤੇ ਜਿਗਿਆਸਾ ਵਿਚ, ਪਾਨ ਦਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਚੂਰਾ ਕੰਧ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਵੈਸ਼ਿਆ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ; ਹੁਣ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਛੁਟ ਗਈ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ, ਯਮ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਲਿਆ।" ਰਾਜਾ ਹੰਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚੀ ਹੋਈ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਥੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਚਮਕਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਅਨੇਕ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗਦੀ ਰਹੀ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਚੂਰਾ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇਹ ਭਗਤੀ ਭਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਅਬੋਧ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਦੱਸੋ, ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁਖੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਗੋਲੋਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸੂਤ ਜੀ, ਰਾਧਾ ਦੀ ਅਸ਼ਟਮੀ ਦੀ ਉੱਤਮ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਦੱਸੋ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਇਹੀ ਸਵਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਕੀ ਪੁੱਛਿਆ।" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਾਧਾ ਦੀ ਅਸ਼ਟਮੀ — ਰਾਧਾ ਦੇ ਜਨਮ — ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਵਰਤ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਹੈ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਕਿਨੇ ਕੀਤਾ? ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਕਰੇ, ਉਸ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਦਾਨ, ਤੇ ਰਾਧਾ ਅਸ਼ਟਮੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਉਤਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ।