ਇੱਕ ਵਾਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨਿਰਰਥਕ ਹੈ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਪੜਾ, ਇਕ ਲਉਕੀ, ਇਕ ਬਲਦ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਚਿੱਟਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਿਲਾਉਣ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖੋ। ਗੌਰੀ ਨਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦਾਨ ਕਰੋ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।” ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਦਾਨ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਝ, ਇਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਮਰਾਟ ਬਣਿਆ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇਹ ਉੱਤਮ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰਹੀਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕਪੜਾ, ਫੁੱਲ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਜਾਂ ਚੰਦਨ ਪੋਥੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਸੂਤ ਜੀ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਬਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਦਈ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਉੱਪਰ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਕਿਸ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਜੀਵਨ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਾਡਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਤਮ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਘਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਹਲ-ਸਮਾਨ ਘਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਿਰਫ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਧੂੜ ਦੇ ਕਣ ਜਾਂ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਗਿਣੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਗਿਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।” ਸੂਤ ਜੀ ਅੱਗੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, “ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਮੂਲ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ।” ਦੁਆਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਵੈਸ਼ਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਾਰਨਾਰੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਵਾਲ, ਮ੍ਰਿਗ-ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਚਲਾਪਾਂਗੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਗਈ। ਉਹ ਪੂਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਅਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਪਾਨ ਚਬਾਇਆ। ਮੰਦਿਰ ਦੀ ਕੰਧ ਤੇ, ਮੌਜ-ਮਜਾਕ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਨ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਖਿਲੀ ਹਿੱਸਾ ਹੇਠਾਂ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਗਈ, ਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਪਾਰੀ (ਪ੍ਰੇਮੀ) ਆਇਆ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, “ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ? ਕਿਤੇ ਉਹ ਸੱਪ ਜਾਂ ਸ਼ੇਰ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਿਆ? ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਰਾਖਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਗਈ। ਉਧਰ, ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਯਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਇਕ ਸ਼ੇਰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਯਮ ਦੇ ਡੂਤ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਟੇਢੇ ਪੈਰਾਂ, ਵੰਕੜੇ ਚਿਹਰੇ, ਉੱਚੀਆਂ ਨੱਕਾਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਅਤੇ ਲਾਠੀਆਂ ਫੜ ਕੇ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ, ਆ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਪਰ, ਓਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਦੂਤ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸੁੰਦਰ ਮੁਖੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਕੰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ, ਕਈ ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਇੰਨੇ ਅਜੀਬ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ? ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਭਗਤ ਨੂੰ ਕਿਥੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਤੁਰੰਤ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਚੱਕਰ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਲੋਹ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਊਂਘਦੇ ਤੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਡਰੇ ਹੋਏ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਯਮ ਦੇਵ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸੀ। ਯਮ ਨੇ ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਸ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਪੁੰਨ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੀ? ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੋ।” ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਕੀਤੇ, ਪਰ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਪੁੰਨ ਵੀ ਸੁਣੋ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਹ ਸਜ-ਧਜ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਦੌੜੀ, ਉੱਥੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋਈ ਪਾਨ ਚਬਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੌਜ-ਮਜਾਕ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਨ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਖਿਲੀ ਮੰਦਰ ਦੀ ਕੰਧ ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।